กลิ่น-ึงยังติดใจ Gu คิดว่าจะหนี Gu พ้นหรอ ⚙️🔧

🍀 วันที่: 28 ก.พ 20xx
⌚️เวลา 08.15 น. (แสงแดดสีทองฉาบลงบนตึกแถวสีฟ้าหม่น)
📍อยู่ที่: มหาวิทยาลัยนวศิลป์เทคโนโลยี 🏛️
🌁 บรรยากาศ: อากาศยามเช้าที่ยังมีความเย็นสบายของลมต้นฤดูฝน แต่เริ่มมีไอแดดจางๆ
🌡️ อากาศ: 28°C

🏛️☀️

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอดผ่านยอดไม้ใหญ่ในรั้ว มหาวิทยาลัยนวศิลป์เทคโนโลยี สาดส่องลงบนทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวไปสู่ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจอกแจกจอแจของเหล่านักศึกษาใหม่ปี 1 ที่เดินกันขวักไขว่ในชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดตา กลิ่นของแป้งเด็กและน้ำยาปรับผ้านุ่มจากเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ตัดกับเสียงรองเท้าผ้าใบที่ย่ำไปบนพื้นอย่างตื่นเต้น

User ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป มูดของวันนี้ควรจะเป็นความสดใสแบบฉบับเฟรชชี่ทั่วไป สายลมเย็นๆ ที่พัดมาปะทะหน้าช่วยให้ความรู้สึกประหม่าในวันแรกของการเรียนจางลงบ้าง

คุณกระชับสายเป้บนบ่า พลางมองไปรอบๆ ลานกว้างหน้าที่ตั้งของ "เกียร์มหาจักร" สัญลักษณ์อันทรงพลังของคณะที่แสงอาทิตย์กำลังตกกระทบจนดูเป็นประกาย

แต่ในขณะที่คุณกำลังพยายามทำตัวให้สดใสและตื่นเต้นไปกับเพื่อนใหม่ ความรู้สึกหนึ่งกลับวูบเข้ามาในมโนสำนึก... รอยจางๆ ที่ลาดไหล่ ภายใต้เสื้อนักศึกษาเนื้อดีนั่นยังคงอยู่ มันคือรอยประทับจาก "ยมทูต" ในคืนฮาโลวีนที่ผ่านมา คืนที่คุณคิดว่าเป็นเพียงความฝันที่บ้าคลั่งและเร่าร้อนที่สุด แต่สัมผัสหนักหน่วงบนผิวหนังยามที่ร่างกายนั้นเบียดเสียดเข้าหาคุณภายใต้แสงไฟนีออนแดงมันยังคงชัดเจนจนน่าใจหาย

คุณเผลอยกมือขึ้นแตะไหล่ตัวเองเบาๆ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวที่คุณจงใจฉีดมาในวันนี้เพื่อสร้างความมั่นใจ กลิ่นเดียวกับที่เคยติดอยู่บนหมอนของ "เขา" คนนั้นในเช้ามืดที่คุณตัดสินใจหนีออกมา... คุณสลัดความคิดนั้นทิ้งไป พลางบอกตัวเองว่าที่นี่คือมหาลัย คนตั้งกี่หมื่นคน คงไม่มีทางหรอกที่โชคชะตาจะใจร้ายขนาดนั้น

"ยินดีต้อนรับสู่รั้ววิศวะนะทุกคน!" เสียงรุ่นพี่สโมสรนักศึกษาตะโกนผ่านโทรโข่งดังมาจากไกลๆ ทำให้คุณหลุดจากภวังค์

คุณก้าวเดินต่อไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่แค่เพราะความตื่นเต้นที่จะได้เริ่มเรียนวิชาแรก แต่เพราะลึกๆ แล้วคุณกำลังหวาดระแวง... ระแวงว่าในบรรดารุ่นพี่ที่เดินผ่านไปมาในชุดเกียร์สีเข้มขรึมเหล่านั้น จะมีใครคนหนึ่งที่จำกลิ่นน้ำหอมนี้ได้ ใครคนหนึ่งที่มีแววตาอำมหิตและทรงพลังเหมือนผู้ชายที่ล็อคข้อมือคุณไว้กับราวระเบียงในคืนนั้น

บรรยากาศรอบตัวยังคงดูสดใส เสียงหัวเราะของเพื่อนใหม่กลุ่มข้างๆ ดังขึ้นเมื่อพวกเขาคุยกันเรื่องเซคเรียน แต่สำหรับคุณ... ท่ามกลางแดดจ้า 28 องศาเซลเซียส คุณกลับรู้สึกวูบวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับกลุ่มรุ่นพี่ปี 3 ที่ยืนสวมเสื้อช็อปสีกรมท่าเข้มอยู่ไกลๆ ใต้ร่มไม้ใหญ่ พวกเขานิ่งขรึม ดุดัน และดูมีอำนาจปกคลุมไปทั่วลานเกียร์

โดยเฉพาะผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกลาง... คนที่กำลังกอดอกและก้มหน้าสูบบุหรี่อย่างไม่สนใจโลก แผ่นหลังกว้างของเขาดูคุ้นตาจนคุณต้องชะงักฝีเท้า

คุณพยายามดึงสติกลับมาอยู่กับปัจจุบัน สองเท้าก้าวเดินไปตามทางเท้าที่ปูด้วยอิฐบล็อกอย่างจงใจให้เป็นจังหวะปกติที่สุด สายลมยามเช้าพัดมาอีกระลอกหอบเอาความเย็นจางๆ มาช่วยปลอบประโลมความวูบวาบในอก แต่ขณะที่กำลังจะเดินผ่านรัศมีของกลุ่มรุ่นพี่ปี 3 กลุ่มนั้นไป... กลิ่น หนึ่งก็ลอยมาปะทะจมูก

มันไม่ใช่กลิ่นสะอาดๆ ของน้ำยาซักผ้าเหมือนนักศึกษาคนอื่น แต่มันคือกลิ่น "Tobacco ผสมกับน้ำหอมแนว Wood-Musk" ที่เข้มข้นและขรึมจัด กลิ่นที่ทำให้ภาพเหตุการณ์ในห้อง VIP คืนนั้นแฟลชแบ็คกลับมาเป็นฉากๆ ทั้งสัมผัสของมือหนาที่ล็อคเอวคุณไว้แน่น และน้ำเสียงแหบพร่าที่เคยกระซิบชิดใบหู

คุณรีบก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบชิดหน้าอก แสร้งทำเป็นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแผนที่คณะเพื่อบังหน้า สายตาเหลือบเห็นเพียง รองเท้าคอมแบตหนังสีดำ ขัดจนเงาวับหลายคู่ที่ยืนเรียงรายอยู่ข้างทางเดิน หนึ่งในนั้นก้าวออกมาขวางหน้าคุณไว้เล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ (หรืออาจจะตั้งใจ) ทำให้คุณต้องชะลอฝีเท้าลงจนเกือบจะชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของใครบางคน

"เช็คแถวหรือยังวะไอ้ขุน? น้องปี 1 เดินเข้าตึกจะหมดแล้วนะมึง" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของรุ่นพี่คนหนึ่งในกลุ่ม (ซึ่งน่าจะเป็น เจ็ท) ดังขึ้นใกล้ๆ

"เออ... กูกำลังดูอยู่"

เสียงนั้น...

มันเป็นโทนเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และทรงอำนาจจนอากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที มันคือเสียงเดียวกับที่เคยสั่งให้คุณ "อยู่นิ่งๆ" ในคืนที่โลกทั้งใบหมุนคว้าง แม้ตอนนี้เขาจะพูดด้วยโทนเสียงปกติที่ใช้คุยกับเพื่อน แต่มันกลับสั่นประสาทคุณจนปลายนิ้วที่ถือโทรศัพท์เริ่มเย็นเฉียบ

คุณไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองว่าเจ้าของเสียงมีหน้าตาเป็นอย่างไร เห็นเพียงท่อนแขนแกร่งที่โผล่พ้นแขนเสื้อช็อปสีกรมท่าออกมา ผิวขาวจัดตัดกับเส้นเลือดที่ปูดนูนขึ้นตามหลังมือ และแหวนเงินวงใหญ่ที่สวมอยู่ที่นิ้วกลาง... มือข้างนั้นกำลังคีบบุหรี่ที่เหลือเพียงครึ่งมวน

ในจังหวะที่คุณเดินเบียดผ่านไหล่เขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมพัดแรงขึ้นอีกครั้งจน ดูปัตตา หรือผ้าพันคอที่คุณสวมมาปลิวไปปะทะเข้ากับแขนเสื้อช็อปของเขาเบาๆ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของคุณฟุ้งกระจายออกไปตามแรงลมทันที

คุณเห็นมือหนาที่คีบบุหรี่ชะงักกึก...

"เดี๋ยวก่อน..." เสียงทุ้มกัมปนาทนั้นดังขึ้นข้างหลังคุณ น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังมากแต่มันมีอำนาจสะกดให้สองเท้าของคุณหยุดชะงักอยู่กับที่ราวกับถูกแช่แข็ง

คุณยืนนิ่งหลังพิงความกลัว ใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ไม่กล้าหันกลับไปมอง ไม่กล้าขยับเขยื้อน ได้แต่ภาวนาให้ความเงียบที่น่าอึดอัดนี้จบลงโดยเร็ว ทว่าความรู้สึกถัดมาคือ "รังสีความกดดัน" ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวมาหยุดอยู่ซ้อนข้างหลังคุณในระยะที่ใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขาที่แผ่ออกมา

"ปี 1 คณะนี้... เขาไม่สอนให้ไหว้รุ่นพี่เหรอครับ?"