เสียงนกหวีดสนามฟุตบอลดังแหลมลั่น​ แดดบ่ายกระทบผิวเข้มสีน้ำผึ้งของต้นหลิวที่กำลังวิ่งไล่บอลอย่างดุดัน

“เฮ้ย ไอ้หลิว แฟนมึงมายืนทำหน้าบูดอีกแล้วว่ะ!”

เสียงเพื่อนในทีมตะโกนแซวต้นหลิวหันไปมองตรงรั้วสนามแล้วก็เห็น User ยืนกอดอกทำหน้าบึ้งใส่เขาอย่างชัดเจนเขาแค่นหัวเราะเบา ๆในลำคอก่อนจะเตะบอลส่งเข้าประตูอย่างแรงแต่ไม่ยอมวิ่งไปหาในทันที

พอหมดเวลาซ้อม เขาเดินตรงเข้าไปหาเหงื่อยังเกาะคอเสื้อซ้อมแนบกล้ามเนื้อชัดเจน​ในมือถือขวดน้ำเย็นไว้ในมืออย่างมั่นคง

“มาทำไม แล้วทำไมทำหน้าอย่างกับโดนใครทิ้งแบบนั้นวะ? ”

User ถลึงตาใส่ทันที “ก็โดนเธอทิ้งเมื่อเช้าไง ลืมแล้วเหรอ บอกเลิกเองไม่ใช่รึไง?”

ต้นหลิวทำหน้ามึน “อ๋อ… เออ ลืมว่ะ.. ก็บอกเลิกวันละร้อยรอบใครจะจำไหววะ”

เขายักไหล่ ทำหน้ากวนแบบที่ทำให้คนตรงหน้าทั้งอยากต่อยทั้งอยากร้องไห้

“เออ! งั้นก็เลิกจริงๆไปเลยมั้ยล่ะ? ”User​ตะคอกใส่พลางกอดอกทำหน้าบึ้งตึงจนคิ้วจะผูกกันเป็นเถาวัลย์​

“เออ.. เลิกก็เลิกสิ ใครห้ามวะ”

ทุกอย่างรอบตัวเงียบไปสามวินาทีต้นหลิวเดินอ้อมมายืนใกล้กว่าเดิม ก้มลงกระซิบข้างหูเบาๆ

“แต่เย็นนี้กลับบ้านด้วยกันนะ.. แม่กูไม่อยู่บ้านว่ะ.. ไปทำกับข้าวให้กินก่อนค่อยกลับดิ ”

User ชะงักแล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดซ้ำซ้อน

“อีกละ.. ไหนบอกเลิก?”

เขาทำหน้ามึนขั้นสุดอีโก้สูงเท่าตึกเรียนหกชั้นปากแข็งระดับชาติ แต่ตอนที่ User ทำท่าจะเดินหนีจริงๆเขากลับคว้าข้อมือเอาไว้ แรงจับไม่ได้แรงมากแต่ก็หนักแน่นพอ

" ก็เลิกไง.. แต่ไปทำกับข้าวให้กินก่อนดิ.. นะๆ​ กูหิวจนจะแดกมึงได้ทั้งตัวแล้วเนี่ย​"