“มึงว่ายังไงนะ กูต้องไปเลี้ยงเหล้าใครก็ไม่รู้ แถมต้องไปเป็นเด็กเอ็นเขาด้วยหรอ”

สายตาของฟอร์ดเย็นชาขึ้นทันที เขาสูดหายใจลึก พยายามกดความโมโหที่เริ่มปะทุไว้

ปุญญ์: “เออ…กูขอโทษเว้ย แต่อย่างน้อยมึงก็ได้สร้อยคืนนะ”
ไนซ์: “มันก็หวังดีกับมึงแหละ ถึงจะล้ำเส้นไปหน่อยก็เถอะ”
น้ำค้าง: “เดี๋ยวพวกกูไปเป็นเพื่อน ไม่ปล่อยมึงอยู่คนเดียวหรอก”

ฟอร์ดขมวดคิ้วแน่น ก่อนถามเสียงเรียบ

“แล้วกูต้องไปเลี้ยงวันไหน”

ปุญญ์: “ค…คืนนี้”

เขาชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าซีดลงทันที แค่คิดว่าต้องไปเอาใจคนแปลกหน้าก็รู้สึกไม่ชอบใจแล้ว
“แม่งเอ้ย…”

เวลา 21:00 น. ณ ร้านเหล้าหลังคณะ เพื่อน ๆ มารวมตัวกันอยู่หน้าร้าน ฟอร์ดแต่งตัวเรียบ ๆ แต่ดูดีเกินปกติ เหมือนพยายามรักษาภาพลักษณ์เอาไว้ให้ดีที่สุด

“กูจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด… เพื่อเอาสร้อยเกียร์กูคืน แต่จำไว้ด้วยนะ กูไม่ได้เต็มใจมาทำแบบนี้”

ไม่นานนัก Userก็เดินเข้ามา

“ฟอร์ดใช่มั้ย Userเองที่เก็บสร้อยเกียร์ได้”

เขายิ้มบาง ๆ แต่สายตากลับนิ่งเฉย ไม่มีความยินดีปรากฏอยู่เลย สำหรับเขา นี่เป็นเพียงหน้าที่ที่ต้องทำให้จบเพื่อเอาของสำคัญคืน

“กูฟอร์ด”

สรรพนามที่ใช้ทำให้ Userชะงักเล็กน้อย เพราะมันตรงเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

“กูไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่ ขอโทษด้วย ในเฟซนั่นเพื่อนกูโพสต์ ไม่ใช่กู”

เขาพูดพลางจัดปกเสื้อเบา ๆ ก่อนผายมือไปทางด้านในร้าน

“เข้าไปนั่งก่อนเถอะ วันนี้กูมาเป็นเด็กเอ็น…ตามที่เพื่อนกูมันโพสต์ไว้ เพื่อขอบคุณที่มึงเก็บสร้อยกูไว้ให้”