แอ็บ | โห่ไอเหี้ยแมวเหี้ยไรว้ะเนี้ยหนักตั้ง10โล!!!

🕕 18:02 น. 📍 ลานจอดรถหน้าคอนโดหรูใจกลางเมือง 🌥️ 29 องศาเซลเซียส

เสียงเครื่องยนต์ดุดันของ Ford Ranger Raptor สีดำด้านคำรามเบาๆ อยู่ในลำคอขณะที่จอดสนิทหน้าตึกแถวไม่ไกลจากคอนโดหรู 'ภีมพล' หรือ 'แอ๊บ' นั่งเคาะพวงมาลัยรถด้วยความหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาติดจะดื้อรั้นฉายแววรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด ผมสีบลอนด์ทองสว่างซ่อนไฮไลท์เขียวมินต์ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการที่เจ้าตัวเผลอเสยมันซ้ำๆ เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นรอบที่สิบ "ไอ้นลินนะไอ้นลิน บอกให้ลงมาให้ตรงเวลา... ป่านนี้มัวแต่ไปอำลากระต่ายหรือคุยกับผึ้งอยู่รึไงวะ?" แอ๊บบ่นพึมพำเสียงต่ำ ปลายนิ้วสัมผัสสติกเกอร์รูปแอปเปิลที่แปะอยู่บนแก้มโดยไม่รู้ตัว วันนี้เขาหงุดหงิดเป็นพิเศษ เพราะนอกจากจะต้องฝ่ารถติดเข้ามาในเมืองเพื่อรอรับเพื่อนสนิทอย่าง นลิน ไปดูงานที่สวนแอปเปิลพรุ่งนี้แล้ว เขายังต้องคอยรับสายกวนประสาทจาก พาร์ทเนอร์ ที่ทักมาถามซ้ำๆ ว่า 'ถ้าเอาดินระเบิดไปใส่ในเค้กแอปเปิลมันจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ไหม?' และต้องคอยเลี่ยงแชตวิจารณ์การแต่งตัวของเขาจาก เรวินทร์ ที่เพิ่งส่งข้อความมาด่าว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมของเขาดูเหมือน 'คนใช้แรงงานที่ลืมกระดุมไว้ที่บ้าน' แต่แล้วในวินาทีที่เข็มยาวของนาฬิกาเคลื่อนผ่านเลขสิบสองไปเพียงนิดเดียว... ตึ้งงงงงงงงงงงงงง!!! เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังสนั่นจนรถกระบะคันยักษ์ถึงกับสั่นสะเทือน แอ๊บสะดุ้งสุดตัว หัวแทบกระแทกเพดานรถ แววตาคมกริบสีเขียวมรกตเบิกกว้างด้วยความช็อก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความโกรธจัดภายในเสี้ยววินาที "เฮ้ย!!! อะไรวะ!" เขารีบเปิดประตูรถก้าวพรวดลงมาทันที รองเท้าบูทหนังกระแทกพื้นเสียงดังปึก สิ่งแรกที่เขาเห็นคือ 'ฝากระโปรงรถ' ลูกรักของเขาที่มีรอยบุบขนาดใหญ่เท่าลูกนิมิต และกลางรอยบุบนั้น... มีก้อนขนสีส้มขนาดมหึมาที่ดูยังไงก็ไม่ใช่สิ่งของ มันคือแมว... ไม่สิ มันคือ 'ก้อนไขมันเดินได้ในคราบแมวส้ม' ที่ตัวใหญ่ยักษ์หนักเฉียด 10 กิโลกรัม! User ในร่างแมวอ้วนตุ๊บที่เพิ่งจะเปลี่ยนร่างมาหมาดๆ จากผลของคำสาปที่ไปปากดีท้าทายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไว้เมื่อวานซืน นอนพะงาบๆ อยู่บนฝากระโปรงรถที่ร้อนระอุ ดวงตากลมโตสั่นริกๆ มองสบตาคู่นั้นของรุ่นพี่คณะเดียวกันที่เธอมักจะเดินเลี่ยงเสมอ แอ๊บยืนจ้องก้อนขนปริศนาที่หล่นลงมาจากสวรรค์ (หรือดาดฟ้า) ด้วยใบหน้าหน้าตายที่ตอนนี้เริ่มมีเส้นเลือดปูดที่ขมับ เขาขยับแว่นสายตา (ที่นานๆ จะใส่ที) ขึ้นเล็กน้อยเพื่อเช็กให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด "แมว...?" เขาลากเสียงต่ำ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ฝากระโปรงรถ "นี่มันแมวหรือหมูปลอมตัวมาวะ? แล้วมึงตกลงมาท่าไหนถึงทำให้รถกูบุบได้ขนาดนี้เนี่ย!" เขายกมือขึ้นเท้าเอว มองดูหน้าด่างๆ ของแมวส้มที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด โดยเฉพาะแววตาเลิ่กลั่กเหมือนคนกำลังจะร้องไห้นั่น "มองหน้ากูทำไม? คิดว่าทำหน้าเศร้าแล้วกูจะยกโทษให้เหรอ? มึงรู้ไหมว่าค่าทำสีฝากระโปรงรถกูแพงกว่าค่าตัวมึงทั้งชีวิตอีกนะไอ้แมวอ้วน!" เขาพ่นลมหายใจแรงๆ แต่แทนที่จะจับแมวโยนทิ้งไป เขากลับเอื้อมมือหนาๆ ที่กร้านจากการทำงานสวนเข้าไปช้อนพุงนุ่มนิ่ม (และหนักอึ้ง) นั้นขึ้นมา "หนักชิบหาย... กินแอปเปิลในสวนกูเข้าไปทั้งไร่รึไง?" แอ๊บสบถหน้าตาย ปากด่าปอดแปดแต่กลับค่อยๆ วางแมวอ้วนลงบนแขนแกร่งของตัวเอง "เออ! ต้วมเตี้ยมแบบนี้หนีไปไหนไม่ได้หรอก มึงต้องอยู่รับผิดชอบจนกว่ากูจะตามหาเจ้าของเจอ... หรือถ้าไม่มีเจ้าของ กูจะส่งมึงไปไถนาชดใช้ค่าซ่อมรถกูแทนควายที่บ้าน!" ในขณะที่แอ๊บกำลังยืนเถียงกับแมวอย่างเอาเป็นเอาตาย รถจักรยานวินเทจของ นลิน ก็ค่อยๆ ปั่นมาถึงพอดี พร้อมกับเสียงโทรศัพท์ของแอ๊บที่ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจาก อลิสแตร์ (คิง) ที่คงจะโทรมาเช็กตามตารางเวลาที่วางไว้เป๊ะๆ เสียงโซ่จักรยานวินเทจดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างโปร่งบางของ 'นลิน' ที่ปั่นจักรยานตรงเข้ามาหยุดกะทัดหันข้างรถกระบะคันยักษ์ ในตะกร้าหน้ามีเจ้ากระต่ายตาขวางที่ชื่อ 'เทวดา' นั่งหน้าเชิดมองเหตุการณ์อยู่ ส่วนเจ้าของรถจักรยานรีบลงมาด้วยท่าทางประหม่า มือเรียวสวยกอดโหลน้ำผึ้งป่าไว้แนบอก แววตาคมสวยสีเขียวมรกตเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า "อะ... แอ๊บครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? เสียงดังไปถึงข้างบนเลย..." นลินเอ่ยถามเสียงแผ่ว พลางหลบสายตาไปมองพื้นตามนิสัย แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับ 'ก้อนขนสีส้ม' มหึมาในอ้อมแขนของรุ่นพี่ร่างยักษ์ "นลิน! มาก็ดี ดูดิ๊... ไอ้แมวบ้านี่มันตกมาจากไหนไม่รู้ หล่นตุ๊บใส่รถกูจนบุบเนี่ย!" แอ๊บโวยวายพร้อมกับขยับแขนที่เริ่มล้าเพราะน้ำหนัก 10 กิโลกรัมของ User "เนี่ย... ดูหน้ามันดิ หน้าตายชะมัด ตกใส่รถคนอื่นเขายังจะมาทำตาปริบๆ ใส่อีก!" นลินพอเห็นว่าเป็นสัตว์ แววตาที่เคยประหม่าก็เปลี่ยนเป็นประกายความเอ็นดูทันที เขาขยับเข้าไปใกล้ ลืมความกลัวที่มีต่อแอ๊บไปชั่วขณะ "โธ่... น้องตัวใหญ่จังเลยนะครับเนี่ย" นลินยื่นมือไปลูบหัวแมวส้มเบาๆ "เจ็บตรงไหนไหมครับ? ตกมาตั้งสูงขนาดนี้... แอ๊บอย่าถือสาเลยนะครับ น้องคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ดูสิ... น้องสั่นใหญ่เลย" "ไม่ได้ตั้งใจแต่รถกูบุบนะนลิน! บุบแบบซ่อมแพงด้วย!" แอ๊บกัดฟันพูด แต่พอเห็นนลินทำตาละห้อยใส่ เขาก็เริ่มทำตัวไม่ถูก "เออๆ... ไม่ได้จะฆ่าแกงมันสักหน่อย แค่จะเอาไปไถนาใช้หนี้เฉยๆ!" "ไถนาไม่ได้หรอกครับ... น้องอ้วนจนพุงติดพื้นแบบนี้ เดินยังลำบากเลย" นลินพึมพำพลางสำรวจร่างกายแมวส้มอย่างละเอียด "แถมกลิ่นตัว... ทำไมกลิ่นเหมือนน้ำหอมรุ่นน้องในคณะเราจังเลยครับ? แปลกจัง..." User ในร่างแมวถึงกับสะดุ้งสุดตัว พยายามมุดหน้าหนีเข้ากับแผงอกแกร่งของแอ๊บเพื่อซ่อนความลับ ซึ่งท่าทางนั้นทำให้แอ๊บชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของหนุ่มซึนเดเระเต้นผิดจังหวะไปนิดเดียว ก่อนจะรีบทำหน้าตายเหมือนเดิม "ดมเข้าไปได้ไงวะนลิน กลิ่นแมวก็คือกลิ่นแมวสิ" แอ๊บขยับกิ๊บสีเขียวบนหัวตัวเองแก้เขิน "แล้วจะเอายังไง? กูนัดไอ้คิงไว้ด้วยเนี่ย ถ้าเอามันไปด้วย ไอ้คิงได้ด่ากูว่าเอาขยะขึ้นรถแน่ๆ" "คิงไม่ว่าหรอกครับ ถ้าผมบอกว่าเป็นเคสฉุกเฉิน..." นลินเงยหน้าขึ้น แววตาเริ่มเปลี่ยนเป็น 'โหมดจริงจัง' เล็กน้อยเมื่อเห็นแอ๊บทำท่าจะวางแมวลงพื้นแรงๆ "และแอ๊บต้องอุ้มน้องเบาๆ หน่อยนะครับ น้องอาจจะกระดูกเคลื่อนก็ได้ ถ้าแอ๊บทำน้องเจ็บ... ผมจะไม่คุยด้วยทั้งอาทิตย์เลยนะ" "เออ! รู้แล้วน่า! สั่งจังเลยนะมึงเนี่ย!" แอ๊บสบถ แต่กลับกระชับอ้อมกอดให้แน่นและนุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ไปขึ้นรถไปนลิน! มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวไอ้พายมันก็โผล่มาป่วนอีกคนหรอก รายนั้นยิ่งชอบเอาแมวไปทำไส้ขนมอยู่ด้วย!" เจ้าเทวดา (กระต่าย) ในตะกร้าจ้องเขม็งมาที่ User เหมือนจะรู้ความลับบางอย่าง มันขยับจมูกฟุดฟิดก่อนจะทำเสียง 'หึ' ในลำคอแบบหยิ่งๆ ขณะที่แอ๊บกำลังจะพาร่างแมวอ้วนขึ้นรถ เสียงข้อความในมือถือก็ดังขึ้นรัวๆ...

📆 28 กุมภาพันธ์ 2569 🕕 18:45 น. 📍 คลับส่วนตัว 'The Pillars' ชั้นบนสุดของตึกใจกลางย่านธุรกิจ 🌥️ 25 องศาเซลเซียส (ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ) ประตูไม้โอ๊คบานยักษ์ถูกผลักออกด้วยแรงกระแทกของรองเท้าบูทหนัง กลิ่นอายของแดดและแอปเปิลสดพุ่งกระจายเข้าสู่ห้องโถงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟคั่วและน้ำหอมราคาแพง สายตาทุกคู่ในคลับระดับเอ็กซ์คลูซีฟหันขวับมามองผู้มาใหม่เป็นจุดเดียว ภีมพล (แอ๊บ) เดินดุ่มเข้ามาในสภาพที่ดู 'ทุลักทุเล' กว่าทุกวัน เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยรีดมาอย่างดีตอนนี้ยับยู่ยี่และมีรอยเท้าแมวเปื้อนฝุ่นประทับอยู่เด่นชัด แต่ที่สะดุดตากว่านั้นคือในอ้อมแขนกำยำของเขากำลังโอบอุ้ม 'ก้อนขนสีส้ม' ขนาดมหึมาเอาไว้แนบอก ราวกับอุ้มเด็กทารก... หรืออาจจะเป็นถังแก๊สส้ม 10 กิโลฯ "มาสายไป 15 นาที 42 วินาทีนะแอ๊บ" คิง เอ่ยเสียงนิ่งเรียบขณะขยับแว่นกรอบบาง แววตาสีม่วงอเมทิสต์จ้องมองเข็มนาฬิกา Patek บนข้อมือ ก่อนจะเลื่อนไปมองก้อนส้มในอ้อมแขนเพื่อน "แล้วนั่น... นายไปขโมยหมอนข้างเน่าของใครมา?" "ไม่ใช่หมอนข้างโว้ย! นี่แมว!" แอ๊บสวนกลับเสียงดังพลางขยับอุ้ม User ให้เข้าที่ แขนเขาเริ่มสั่นเล็กน้อยจากน้ำหนักมหาศาล แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย "มันหล่นใส่รถกูจนบุบ กูเลยต้องหิ้วมันมาด้วยเนี่ย!" "อุ๊ยยยยยย! น่ารักจังเลยยยย!" พาร์ทเนอร์ (พาย) วาร์ปเข้ามาข้างกายแอ๊บแบบไร้เสียง ผมสีชมพูฟูฟ่องสะบัดไปมา เขายิ้มตาหยีจนน่าขนลุกพลางใช้นิ้วจิ้มพุงนุ่มนิ่มของแมวส้ม "ตัวแน่นปั๋งเลยอะแอ๊บ! ถ้าเอาไปชุบแป้งทอดคงจะได้โดนัทชิ้นยักษ์เลยนะเนี่ย กี๊ซซซซซ!" User ในร่างแมวถึงกับขนลุกซู่ มุดหน้าเข้าหาแผงอกของแอ๊บหนักกว่าเดิม ซึ่งแอ๊บก็รีบเบี่ยงตัวหลบพาร์ทเนอร์ทันควัน "อย่ามาจิ้ม! เดี๋ยวมันก็ช็อกตายหรอกไอ้พาย!" "อี๋... สกปรกชะมัด" เรวินทร์ ที่นั่งจิบแชมเปญอยู่อีกมุมของห้อง เบ้ปากมองด้วยสายตาเหยียดหยาม "แอ๊บ... มึงรู้ไหมว่าไอ้ตัวนั่นมันลดทอนมูลค่าของคลับเราลง 80% ทันทีที่มันก้าวเข้ามา แล้วดูเสื้อเชิ้ตมึงสิ... มีแต่ขนสัตว์ชั้นต่ำติดเต็มไปหมด น่ารังเกียจที่สุด! เอาออกไปไกลๆ กูเลยนะ" "ใครสนวะ? กูชอบของกูแบบนี้" แอ๊บตอบหน้าตาย แปะสติกเกอร์แอปเปิลบนแก้มเหมือนประชดโลก "มันคือประกันรถกู ใครจะแตะต้องต้องผ่านกูก่อน" "ฮ่าๆๆๆ! ไอ้แมวอ้วนตัวนี้น่ะเหรอประกัน?" สกาย ที่กำลังนั่งเดาะลูกบาสอยู่หัวเราะลั่น ไฮไลท์สีรุ้งที่ผมดูเด่นชัดภายใต้แสงไฟ "มันหนักเท่าไหร่วะนั่น? ดูแขนมึงดิแอ๊บ สั่นเป็นเจ้าเข้าเลย ให้ผมช่วยแบกไปวางที่ลานกีฬาไหม เผื่อจะจับมันมาเป็นลูกบอลสำรอง!" "พวกคุณเลิกแกล้งน้องได้แล้วครับ!" นลิน ที่เดินตามหลังแอ๊บเข้ามาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเข้าสู่ 'โหมดดุ' เขาจ้องเขม็งไปที่สกายและเรวินทร์ "น้องเขากำลังขวัญเสียนะ แอ๊บ... วางน้องลงที่โซฟานุ่มๆ ตรงนั้นสิครับ เดี๋ยวผมจะเอาน้ำผึ้งผสมน้ำอุ่นให้กินแก้เครียด" "ไม่เอา... วางแล้วเดี๋ยวมันวิ่งหนี" แอ๊บตอบสั้นๆ ปากแข็งกวนตีนเหมือนเดิม ทั้งที่เหงื่อเริ่มซึมตามไรผมเพราะแบกน้ำหนัก 10 โลมานาน "กูจะอุ้มไว้แบบนี้แหละ... พุงมันอุ่นดี" สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่แอ๊บอย่างไม่อยากจะเชื่อ โดยเฉพาะ คิง ที่หรี่ตามองอย่างวิเคราะห์ "คนอย่างมึงเนี่ยนะ... จะอุ้มแมวสกปรกไว้บนตักนานขนาดนี้?" คิงยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย "หรือว่า... แมวตัวนี้มีอะไรพิเศษกว่าที่มึงบอกพวกกูรึเปล่า ภีมพล?" User ใจหายวาบ... สายตาเฉียบคมของคิงเหมือนจะมองทะลุผ่านร่างแมวอ้วนนี้เข้าไปถึงความจริงได้เลย! ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ณ คลับส่วนตัวที่หรูหราที่สุดในเมือง ภาพที่ใครเห็นก็ต้องขยี้ตาซ้ำคือภาพของ 'ภีมพล' หรือ 'แอ๊บ' หนุ่มซึนเดเระตัวตึงที่นั่งทำหน้าตายอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง โดยมีก้อนขนสีส้มขนาด 10 กิโลกรัมนอนทับอยู่บนตักไม่ยอมห่าง แม้จะโดน คิง จ้องจับผิดด้วยสายตาคมกริบ หรือโดน เรวินทร์ คอยฉีดน้ำหอมไล่เพราะกลัวขนแมวติดโซฟา แต่แอ๊บก็ยังคงนั่งนิ่ง แขนแกร่งโอบกอดพุงกลมๆ ของแมวอ้วนไว้แน่น ปากก็คอยด่าปอดแปดว่า "ขี้เกียจขยับ เดี๋ยวพุงมันแตกใส่ตักกู" ทั้งที่ความจริงเขากลับแอบลูบขนหัวน้องเบาๆ ตอนเพื่อนคนอื่นเผลอ User ในร่างแมวอ้วนใช้เวลาทั้งคืนซุกตัวอยู่กับกลิ่นแอปเปิลสดผสมไม้จันทน์จากตัวแอ๊บ มันเป็นคืนที่อบอุ่นอย่างประหลาด... จนกระทั่งเข็มนาฬิกาขยับเข้าใกล้เวลาตีห้าครึ่ง ความรู้สึกร้อนวูบวาบเริ่มแล่นพล่านไปตามร่างกาย... คำสาปกำลังจะคลายลงแล้ว! "เมี๊ยวววว! (ปล่อยกูววว!)" แมวส้มจู่ๆ ก็ดิ้นพล่านสะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของแอ๊บที่กำลังสัปหงกอยู่ "เฮ้ย! จะไปไหนไอ้แมวอ้วน!" แอ๊บสะดุ้งตื่น มือคว้าลมได้เพียงความว่างเปล่า User ไม่รอช้า ออกตัววิ่งต้วมเตี้ยมด้วยขาสั้นๆ แต่ทรงพลัง (น้ำหนัก 10 โลช่วยส่งแรงเฉื่อย) พุ่งออกจากคลับไปอย่างรวดเร็วราวกับติดเทอร์โบ ทิ้งให้แอ๊บยืนงงอยู่กลางห้อง พร้อมกับ นลิน ที่รีบวิ่งตามออกมาด้วยความตกใจ

ตัดมาที่หน้าคณะเกษตรศาสตร์... ร่างกลมป้อมของแมวส้มวิ่งหอบแฮกๆ มาจนถึงพุ่มไม้หลังตึกคณะในนาทีสุดท้าย User มุดเข้าไปซ่อนตัวท่ามกลางแมกไม้อย่างรวดเร็ว 05:59:58... 05:59:59... 06:00:00! พรึ่บ! กลุ่มควันจางๆ จางหายไป พร้อมกับร่างของนักศึกษาปี 2 ที่กลับคืนสู่สภาพมนุษย์อีกครั้งในชุดนักศึกษาที่ยับยู่ยี่ User นั่งหอบหายใจแรงๆ อยู่ในพุ่มไม้ พลางเช็ดหน้าเช็ดตาที่ยังมีคราบขนแมวติดอยู่ประปราย "รอด... รอดแล้วกู..." แต่ความดีใจอยู่ได้ไม่นาน เพราะเสียงเครื่องยนต์ Ford Ranger Raptor ที่คุ้นเคยดังกระหึ่มเข้ามาจอดที่หน้าตึกคณะอย่างรวดเร็ว พร้อมกับประตูรถที่เปิดออกอย่างแรง "ไอ้แมวส้ม! มึงอยู่ไหน! ออกมาให้กูจับเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนก้องของภีมพลดังลั่นไปทั่วบริเวณ เขาเดินลงจากรถด้วยท่าทางหัวร้อนสุดขีด ในมือยังถือ 'กิ๊บสีเขียว' ที่คาดว่าแมวอ้วนทำตกไว้ในรถ แอ๊บกวาดสายตาคมกริบไปรอบๆ จนมาหยุดอยู่ที่พุ่มไม้ที่ User ซ่อนอยู่ เขาเดินดุ่มเข้ามาด้วยใบหน้าหน้าตายที่ดู 'หาเรื่อง' กว่าทุกวัน โดยมี นลิน วิ่งกระหืดกระหอบตามมาติดๆ "แอ๊บครับ! ใจเย็นๆ สิ น้องอาจจะตกใจ..." "ไม่เย็นแล้วนลิน! มันหนีกูมาถึงนี่ มันต้องมีแผนอะไรแน่ๆ!" แอ๊บหยุดอยู่หน้าพุ่มไม้พอดี ก่อนจะก้มลงมองลอดเข้าไป "เฮ้ย... ใครอยู่ตรงนั้น? ออกมานะ!"