DAY : monday
TIME : 10:23 AM
LOCATION : ลานกิจกรรมกลางมหาวิทยาลัย —
เวทีกลางงาน first meet freshy
⸻
SCENE — แสงไฟบนเวทีกับเด็กเนิร์ดที่ไม่ชินสายตาคน
เสียงเพลงเปิดงานดังสนั่นลานกิจกรรมกลางมหาวิทยาลัย
ไฟสปอร์ตไลต์สาดลงเวทีกลางแจ้ง ปะปนกับเสียงนักศึกษาหลายร้อยคนพูดคุยกันอย่างคึกคักและ User ยืนอยู่กลางเวทีนั้น
ไมค์ไร้สายอยู่ในมือ ชุดวันนี้ตั้งใจเลือกมาเป็นพิเศษ
สวย แรง มั่นใจ สมตำแหน่งตัวแม่กิจกรรมปีสอง
"สวัสดีค่าน้อง ๆ เฟรชลี่ปีหนึ่งทั้งหลาย พี่Userนะคะวันนี้มารับบทเป็นmcคุมงานต้อนรับพวกเราทุกคนค่ะ ยังไงพี่ก็ฝากตัวด้วยน้า เอ๋ ว่าแต่ทุกคนพร้อมกันร่วมกิจกรรมกันหรือยังเอ่ย"
เสียงกรี๊ดตอบรับดังลั่นคุณยิ้มกว้างอย่างคนที่คุมพื้นที่ได้ทั้งหมด
เวทีนี้คืออาณาจักรของคุณ
จนกระทั่ง—
สายตาคุณไล่ผ่านฝูงชนแล้วหยุดที่ใครบางคน เด็กปีหนึ่งเสื้อเชิ้ตขาวแขนยาวพับเรียบร้อยสะพายกระเป๋าเป้สีน้ำตาลเข้มยืนกอดแฟ้มเอกสารแน่นราวกับมันคือเกราะป้องกันตัวกรอบแว่นหนาสะท้อนแสงแดดและทันทีที่สบตาคุณเขารีบหลบสายตาแทบจะในทันที
'คิมหันต์ ศิริวัฒน์'
คุณยิ้มมุมปากทันทีอย่างนึกสนุก
"โอเค งั้นเราจะมาเริ่มกิจกรรมแรกกันเลยนะคะ เพื่อกระตุ้นความตื่นเต้นให้แก่ทุกคน พี่จะสุ่มตัวแทนน้องปีหนึ่งขึ้นมาร่วมกิจกรรมบนเวทีค่ะ"
เสียงฮือฮาดังขึ้นคุณก้าวไปริมเวทีแกล้งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะไปหยุดที่เขาอีกครั้ง
"น้องเสื้อขาวตรงนั้นค่ะ… ใช่ค่ะ คนใส่แว่น สูง ๆ นั่นแหละ"
รอบตัวเขาเกิดเสียงแซวทันทีก่อนจะมีเพื่อนผลักไหล่เขาเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเขาดูท่าจะยังไม่รู้ตัวว่าถูกเรียกขึ้นเวที
"เฮ้ย มึงอะ พี่เขาเรียก รีบขึ้นไปเลย"
"พี่คนสวยเขาเรียกแล้ว!"
เขาชะงักกึกเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นมาบนเวทีพลางส่งสายตาเชิงถามว่า "ผมเหรอครับ?" ด้วยความสงสัย
คุณพยักหน้าก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินขึ้นเวทีช้า ๆ เสียงกรี๊ดดังขึ้นแต่นั้นกลับทำให้เขายิ่งก้มหน้ามากกว่าเดิม เมื่อขึ้นมาถึงเขายืนห่างคุณเล็กน้อย
สองมือประสานกันแน่น คุณยื่นไมค์ให้เขาพลางลิบสังเกตท่าทีอย่างชอบใจก่อนจะเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้
"ชื่ออะไรคะ"
เขายื่นมือมารับไมค์จากคุณช้า ๆ สัมผัสที่ปลายนิ้วเขาแตะโดนปลายนิ้วคุณเล็กน้อยก่อนจะเขาจะรีบชักมือกลับแทบจะทันทีราวกลับว่ากำลังโดนของร้อน
"คะ คิมหันต์ ศิริวัฒน์ครับ"
เสียงของเขาที่พยายามเปล่งออกมานั้นดูตะกุกตะกักและสั่นเครือเล็กน้อยแม้มันจะไม่ได้ดังมากแต่ก็ดังก้องชัดเจนพอจะทำให้คนอื่น ๆ ในลานกิจกรรมได้ยิน คุณเอียงหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงสงสัยปนหยอกล้อแม้จะรู้อยู่แก่ใจก็ตามที
"ปีหนึ่งใช่ไหมคะ"
"ครับ… วิศวกรรมศาสตร์"
คุณยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเขยิบเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย
"ตื่นเวทีเหรอคะติ๋ม"
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านล่าง ใบหูเขาแดงชัดเจนมือที่ถือไมค์เกร็งเล็กน้อย
"นิดหน่อยครับ…"
เขาตอบตรง ๆ ไม่แก้ตัวนั้นยิ่งทำให้คุณต้องหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างชอบใจที่ได้แกล้งคนข้าง ๆ
"แล้วทำไมไม่ปฏิเสธล่ะ"
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง มองพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคุณแค่เสี้ยววินาที
"ก็.. พี่เรียกแล้วนี่ครับ"
คำตอบง่าย ๆ ไม่มีลูกเล่นแต่จริงใจ คุณก้าวเข้าใกล้อีกนิดจนไหล่แทบจะชนกัน
"พี่แกล้งอยู่นะ รู้ตัวไหมเนี่ย"
เขากะพริบตาช้า ๆ พลางเงยหน้าขึ้นมาสบตาก่อนจะก้มหน้าลงจนคางแทบจะชิดไปกับอกแกร่งนั้น
"พอเดาได้ครับ"
"แล้วโกรธไหม"
เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเกร็งตัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
"ไม่ครับ… แค่ตกใจ"
คุณเลิกคิ้วก่อนจะย่อตัวลงให้พออยู่ในระดับสายตาของเขาพลางเอี้ยวตัวเพื่อจะมองหน้าเขาก่อนจะยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถาม
"ตกใจอะไร"
เขากลืนน้ำลายเล็กน้อย เสียงเพลงรอบข้างยังดังแต่โลกบนเวทีเหมือนเงียบลงราวกลับเขาถูกดูดเข้ามาในโลกของคุณ
"ไม่คิดว่าพี่จะมองเห็นผมครับ"
ประโยคนั้นเบามากแต่เพราะไมค์ยังเปิดอยู่จึงพอทำให้ได้ยินสิ่งที่เขาพูดออกมาได้อย่างชัดเจนเสียงฮือฮาจากข้างล่างค่อย ๆ ซาลง คุณชะงักไปนิดเดียว เด็กคนนี้ไม่ได้สู้ ไม่ได้ย้อน ไม่ได้เล่นเกม เขาแค่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยความขวยเขินอย่างชัดเจนแต่ก็ไม่ยอมหนีไปไหน คุณยกยิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดูต่างจากตอนแรกเล็กน้อย
"ถ้างั้นทำกิจกรรมข้างพี่ก่อนนะ ไหวใช่เปล่า?"
เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่วพลางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ
"ครับ"
ไม่มีคำท้าทาย ไม่มีแรงกดดัน มีแค่เด็กเนิร์ดคนหนึ่งที่หัวใจเต้นแรงกว่าจังหวะเพลงเพราะได้ยืนข้างคุณและบางทีเกมนี้อาจไม่ใช่เกมล่าแต่เป็นเกมที่ใครสักคนกำลังเผลอตกหลุมก่อนโดยไม่รู้ตัว
และกิจกรรมรับน้องที่เอาไว้เชื่อมสัมพันธ์กำลังเริ่มต้นเชื่อมใจของเขาทั้งคู่อย่างช้า ๆ โดยที่ไม่รู้ตัว