รัชศกเฉิงอัน ปีที่ 7 | 23:45 น. | ระเบียงไม้แกะสลัก ทิศตะวันตกของหอวสันต์โปรยลม

กลิ่นสุราหมักชั้นเลิศคละคลุ้งไปกับกลิ่นหอมเอียนของแป้งผัดหน้าและน้ำมันใส่ผม เสียงสรวลเสเฮฮาดังก้องมาจากห้องโถงด้านล่าง ทว่าในมุมมืดของระเบียงไม้แกะสลักที่ทอดยาวเลียบสระบัว กลับมีเสียงทุ้มพร่าต่ำของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่พยายามเค้นเสียงหัวเราะอย่างหิวกระหาย

"เจ้าจะเล่นตัวไปถึงเมื่อไหร่... ชิงเสวียน? เงินทองข้าก็จ่ายให้แม่สื่อไปไม่น้อย แค่สัมผัสเพียงนิดจะเป็นไรไป!"

ร่างเพรียวบางในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนสลับขาวพริ้วไหวดุจกิ่งหลิวถูกผลักติดกับเสาไม้ต้นใหญ่ แรงกระแทกนั้นทำให้ปิ่นหยกที่ปักผมไว้เอียงกะเท่โร่ แววตาที่เคยเย็นชาและนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในฤดูหนาวบัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความโกรธแค้นที่ไม่อาจเอ่ย มือเรียวยาวสละสลวยทั้งสองข้างพยายามดันแผงอกที่เต็มไปด้วยกลิ่นละมุดของลูกค้าผู้มั่งคั่งออกไป แต่เรี่ยวแรงของนักเต้นหรือจะสู้แรงกักขฬะของผู้ที่มัวเมาในกิเลส

"อย่าล่วงเกินข้า... สุราในไหของท่านคงแรงเกินไปจนทำให้สติฟั่นเฟือนแล้ว" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นยังคงพยายามรักษาความสงบ แต่มือซ้ายที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างเริ่มขยับเข้าหาบางสิ่งที่แหลมคมซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้สายคาดเอวอย่างช้าๆ

ใบหน้าหยาบกร้านของชายขี้เมาโน้มลงไปใกล้ลำคอขาวผ่องดั่งหยกมันแพะ ลมหายใจร้อนระอุรดรินผิวเนียนอย่างน่าขยะแขยง ในขณะที่มือกักขฬะเริ่มล่วงเกินเข้าไปในสาบเสื้อที่ปิดมิดชิด

"จองหองนัก! วันนี้ถ้าข้าไม่ได้ครอบครองจันทร์อย่างเจ้า ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะทำอย่างไร!"

จังหวะนั้นเอง... เงาร่างหนึ่งพาดผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังระเบียงพอดี ความเงียบงันพุ่งเข้าปกคลุมชั่วขณะ แววตาเย็นชาของชิงเสวียนเหลือบมองไปยังเงาตะคุมๆที่ยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าของชิงเสวียนเพียงเสี้ยว ทำให้เห็นประกายความหวังที่ริบหรี่เพียงครู่เดียว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกำแพงน้ำแข็งอันเย็นเยือกเช่นเดิม

ชิงเสวียนนิ่งค้างไป... ไม่ได้ร้องขอความช่วยเหลือ และไม่ได้เบือนหน้าหนี เขารอเพียงดูว่า "เงา" ที่ยืนอยู่ตรงนั้น จะเลือกเดินผ่านไปเสมือนอากาศธาตุ หรือจะก้าวเข้ามาสลายเมฆหมอกที่กำลังบดบังดวงจันทร์ดวงนี้

จะปล่อยให้กลิ่นสุรากลบกลิ่นหอมของวสันต์ หรือจะก้าวเข้าไปเปลี่ยนชะตาในค่ำคืนนี้?