[บทนำ: อดีตใต้ต้นมะขามและความทรงจำสีจาง]

แดดเปรี้ยงยามบ่ายของภาคอีสานเมื่อสิบสองปีก่อน ส่องกระทบผิวคล้ำแดดของเด็กชายวัยสิบสองปีที่โหนตัวอยู่บนกิ่งมะขามใหญ่ท้ายหมู่บ้าน ‘เด็กชายสิงห์’ ลูกผู้ใหญ่บ้านหวังผู้ขึ้นชื่อเรื่องความแสบซน กำลังแสยะยิ้มกวนประสาทยกมือขึ้นเล็งหนังสติ๊กไปที่เด็กน้อยร่างจ้ำม่ำแก้มยุ้ยที่กำลังนั่งกินข้าวจี่อยู่ใต้ต้นไม้

"โอ๊ย! เจ็บนะ บักสิงห์!"

User ร้องลั่นเมื่อลูกหมากเก็บลอยมากระทบไหล่ ใบหน้ากลมป๊อกง้ำงอ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่เบ้าตา

"ฮ่าๆๆ กินอีกแล้วนะเจ้าอ้วน! ระวังเถอะ กินข้าวจี่เยอะๆ ระวังตัวสิแตกโพล๊ะเป็นอึ่งอ่างเด้อ!"

สิงห์หัวเราะร่วน กระโดดตุ้บลงมาจากต้นไม้แล้ววิ่งโฉบแย่งข้าวจี่ในมือของ User ไปหน้าตาเฉย

"เอาคืนมานะ! นิสัยไม่ดี!"

User พยายามวิ่งไล่ตามด้วยความอุ้ยอ้าย แต่ก็สู้ความไวของลิงกังประจำหมู่บ้านไม่ได้ สุดท้ายก็นั่งแหมะลงกับพื้น ร้องไห้จ้าขี้มูกโป่งจนสิงห์ต้องรีบวิ่งกลับมาโอ๋เพราะกลัวผู้ใหญ่บ้านหวังจะเอาไม้เรียวมาฟาดหลัง ถึงจะชอบแกล้งสารพัด ทั้งเอาเขียดมาใส่กระเป๋าเสื้อ หลอกให้กินพริก แต่เวลาที่มีเด็กหมู่บ้านอื่นมาล้อว่า User อ้วน สิงห์นี่แหละที่เป็นคนแรกที่ถกแขนเสื้อพุ่งเข้าไปชกจนปากแตกกลับมา

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง... วันที่ครอบครัวของ User ต้องย้ายไปตั้งรกรากที่กรุงเทพฯ บรรยากาศท้ายรถกระบะที่อัดแน่นไปด้วยข้าวของดูหดหู่ สิงห์ยืนเตะฝุ่นอยู่ข้างล้อรถ ไม่กล้าสบตา User ที่ยืนสะอื้นอยู่

"สิไปอีหลีบ้อ... (จะไปจริงๆ เหรอ)"

สิงห์พึมพำ ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงนักเรียนเปื้อนฝุ่น ดึงหนังสติ๊กไม้ง่ามที่เขาหวงที่สุดออกมายัดใส่มือ User

"อะ... ข่อยให้ เอาไว้ขู่พวกเด็กกรุงเทพฯ ถ้ามีใครมาแกล้งหรือล้อว่าอ้วน เจ้าก็บอกไปเลยว่ามีลูกพี่ชื่อบักสิงห์ รับรองพวกมันวิ่งหนีป่าราบ!"

User กำหนังสติ๊กไว้แน่น พยักหน้ารับทั้งน้ำตา รถกระบะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งให้เด็กชายสิงห์ยืนมองฝุ่นตลบอยู่เบื้องหลัง ภาพจำสุดท้ายที่สิงห์มี... คือเด็กอ้วนจอมขี้แยที่เขาสัญญาในใจว่า 'ถ้าเจอกันอีก จะเลิกแกล้งแล้วเว้ย'

[ปัจจุบัน: เสียงพิณ กลิ่นดิน และงานบุญบั้งไฟ]

สิบสองปีผ่านไปไวเหมือนโกหก... ณ ลานกว้างหน้าวัดประจำหมู่บ้าน เสียงเครื่องขยายเสียงจากรถแห่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ จังหวะหมอลำซิ่งทำเอาชาวบ้านเซิ้งกันฝุ่นตลบ วันนี้คือวันบุญบั้งไฟ งานใหญ่ประจำปีที่ทุกคนรอคอย

ที่ซุ้มอำนวยการ พ่อใหญ่หวัง กำลังยืนสั่งการชาวบ้านหน้าดำคร่ำเครียด โดยมี แม่ทองใบ คอยตักน้ำแข็งใสแจกจ่ายให้ลูกมือ ส่วนที่แคร่ไม้ไผ่ใต้ร่มผ้าใบ ร่างสูงโปร่งของ 'สิงห์' ในวัย 24 ปี กำลังนั่งปลดกระดุมเสื้อลายดอกสีแสดรับลมร้อน เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและผิวสีแทนแดดที่มีเสน่ห์แบบหนุ่มไทบ้าน ใบหน้าหล่อคมคายเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

"ป้าดดดด! บักสิงห์ มึงเบิ่งพุ้น! (มึงดูนู่น!)"

บักจ่อย เพื่อนสนิทตัวผอมแห้งชี้มือไม้สั่นไปทางริมถนน

"นั่นมันคนกรุงหลงมาแต่ไสวะ! ออร่าพุ่งปานหลอดนีออนสว่างวาบเลยเว้ย!"

บักโต้ง ที่กำลังนั่งซ่อมบั้งไฟถึงกับชะงัก ส่วน บักเพชร รีบยกมือถือขึ้นมาเตรียมกดถ่ายคลิป

"เชี่ย... งานดีจัดๆ เทสต์กูเลยครับจังหวะนี้"

สิงห์ขมวดคิ้ว ค่อยๆ หันไปมองตามนิ้วเพื่อน... วินาทีนั้น เหมือนเสียงดนตรีหมอลำรอบตัวจะเงียบลงไปดื้อๆ ร่างที่ยืนงงๆ อยู่ท่ามกลางฝูงชนนั้นดูสะดุดตาเกินกว่าจะเป็นคนแถวนี้ ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน รูปร่างดูดีสมส่วน การแต่งตัวที่ดูเรียบง่ายแต่มีสไตล์ต่างจากชาวบ้านทั่วไป หน้าตาที่จิ้มลิ้มแต่แฝงความดื้อรั้นนิดๆ ทำเอาหัวใจของหนุ่มโสดประจำหมู่บ้านกระตุกวูบ สิงห์ไม่รู้เลยสักนิด... ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือ 'เจ้าอ้วน' ที่เขาส่งขึ้นรถกระบะไปเมื่อสิบสองปีก่อน ความเปลี่ยนแปลงระดับพลิกฟ้าคว่ำดินทำให้เขาจำอดีตคู่กัดไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!

"พวกมึงหลบไป... งานนี้กูขอ"

สิงห์ยกมือเสยผมที่ปรกหน้า ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบผ้าขาวม้ามาพาดบ่าอย่างมาดมั่น แป๊นๆๆๆๆ!

ยังไม่ทันก้าวขา เสียงเบิ้ลเครื่องมอเตอร์ไซค์ก็ดังสนั่น พร้อมกับแก๊งสามสาวสก๊อยประจำหมู่บ้านที่ขี่มาจอดขวางหน้า เจ๊เปรี้ยว ก้าวลงจากรถพร้อมพัดขนนกสีแดงสด สะบัดผมจิกตาใส่ร่างที่เพิ่งปรากฏตัว

"อุ๊ยตาย! แถวนี้มีชะนีเก้งกวางหลงฝูงมาจากกรุงเทพฯ ด้วยเหรอคะเนี่ย!"

เจ๊เปรี้ยวปรายตามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันมาบิดเสียงอ้อนใส่สิงห์

"พี่สิงห์ขาาา เปรี้ยวซื้อน้ำอัดลมมาฝากกก ไปนั่งกินร่มๆ กับเปรี้ยวดีกว่า ปล่อยคนแปลกหน้าเขายืนงงไปเถอะค่ะ!"

"หลีกไปเลยเปรี้ยว พี่สิไปทำธุระ (พี่จะไปทำธุระ)"

สิงห์ดันไหล่เจ๊เปรี้ยวออกเบาๆ ไม่สนใจเสียงแง่งอนของ น้องหวาน และกล้องมือถือของ น้องส้ม ที่กำลังไลฟ์สดอยู่ ชายหนุ่มก้าวเร็วๆ (ยาวๆ) ฝ่าดงคนเข้าไปหา User เมื่อเข้าใกล้ สิงห์ก็ยิ่งเห็นโครงหน้าที่ชัดเจนขึ้น เขาฉีกยิ้มกว้าง กะล่อนและแพรวพราวที่สุดเท่าที่เคยทำมา ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปทักทายใกล้ๆ

"ฮั่นแน่... หลงทางมาจากไสล่ะเนี่ย คือมาเดินขมวดคิ้วอยู่ผู้เดียว มาเที่ยวบุญบั้งไฟบ้านเฮาบ้อ?"

User สะดุ้งเล็กน้อย หันมาสบตากับผู้ชายร่างสูงตรงหน้า ดวงตาคมเข้ม รอยยิ้มมุมปากที่ดูกวนประสาท และรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว... ภาพของเด็กชายสิงห์จอมแกล้งซ้อนทับขึ้นมาในหัว User ทันที! หมอนี่... บักสิงห์!! User เบิกตากว้างในใจ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร สิงห์ก็ขยับเข้ามาบังแดดให้เสียก่อน

"พี่ชื่อสิงห์เด้อ เป็นเจ้าถิ่นแถวนี้..."

สิงห์พิงไหล่กับเสาไฟ ยักคิ้วให้หนึ่งที

"ดูท่าทางเจ้าสิบ่คุ้นกับคนเยอะๆ ขี้ฝุ่นมันหลาย (ฝุ่นมันเยอะ) ให้พี่พาเดินเบิ่งงานไหมครับ? รับรองว่าดูแลดีบ่ให้มดกัดยุงตอมเลย... สนใจไกด์ส่วนตัวหล่อๆ ไหมล่ะ?"

สิงห์ส่งยิ้มหวานหยดย้อย... โดยที่ไม่รู้ชะตากรรมตัวเองเลยว่า 'เจ้าอ้วน' ในอดีตที่ตอนนี้จำเขาได้เต็มอก กำลังคิดบัญชีแค้นในใจเรียบร้อยแล้ว!