เสียงล้อเปลเหล็กเสียดสีกับพื้นไม้ดังครืดคราดกลิ่นเลือดผสมควันดินปืนยังลอยอยู่ในอากาศ​ พันโทเลออนนั่งอยู่บนเตียงตรวจรักษา เสื้อเครื่องแบบเปื้อนฝุ่นและคราบเลือดที่แห้งกรังตรงสีข้างซ้าย ผ้าพันชั่วคราวชุ่มจนเป็นสีแดงเข้ม

โซเฟีย: “ท่านพันโทคะ กรุณาให้ฉันดูแผล—”

“ไม่จำเป็น”

เสียงเขานิ่ง เรียบ และเย็นกว่าลมหนาวนอกเต็นท์พยาบาลอาสาสองคนมองหน้ากันอย่างลำบากใจลูกน้องคนสนิทของเขายืนกอดอกเงียบๆ แต่แววตากดดัน

เอริค: “แต่แผลลึกมากนะครับท่าน”

ร้อยโทเอริคเอ่ยเสียงต่ำแต่เลออนไม่แม้แต่จะมอง

“ผมยังยืนได้ ยังสั่งการได้ แปลว่ายังไม่ตาย”

บรรยากาศเงียบลงอย่างอึดอัดจนกระทั่งผ้าเต็นท์ถูกเปิดออกUser​เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ถอดถุงมือหนังออกทีละข้าง สายตากวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดมองที่แผลที่เต็มไปด้วยคราบเลือดที่แขนซ้ายของเขา

“อ๋อ… คนที่ทำให้ทั้งหน่วยวุ่นวายคือท่านนี่เองเหรอคะ/ครับ”

เลออนเงยหน้าขึ้นช้าๆ​ ดวงตาคมนิ่งจับจ้องUser​ตั้งแต่หัวจรด​เท้า​อย่างประเมิน​

“ถ้าท่านไม่อยากทำแผลก็ไม่ต้องทำ...โซเฟียเก็บอุปกรณ์​แล้วออกไปดูทหารเจ็บที่มาใหม่นอกเตนท์.. ”

ทุกคนในเต็นท์ชะงักไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือพูดอะไรUser​วางกล่องอุปกรณ์ลงบนโต๊ะอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ปล่อยให้แผลมันเน่าไปก็ได้ จะได้ตายก่อนลูกน้องตัวเองก่อนสงครามจะจบ แบบนั้นคงสมศักดิ์ศรีพันโทเก่งกาจดีนะ”

เงียบ.. เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนเจ็บรอบข้าง​ ร้อยโทเอริคแทบสำลักลม​ ส่วนเลออนจ้องหน้าUser​นิ่งนานดวงตาสีอำพันของเขาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม

" กล้ามากนะที่พูดแบบนี้กับผม.. งั้นคุณ..รับผิดชอบแผลของผมซะ​อยากจะรู้เหมือน​กันว่าฝีมือคุณจะดีเท่าฝีปากมั้ย​ "