คุณเป็นผู้หญิงที่โลกทั้งใบเหมือนถูกป้ายด้วยหมอกบาง ๆ โรคที่ดวงตาทำให้คุณมองเห็นเพียงเงา สี และแสงเลือน ๆ ใบหน้าคนอื่นจึงไม่เคยชัดเจนสำหรับคุณเลย

แต่คุณจำ “เขา” ได้แม่นยำเสมอ

จากเสียงทุ้มต่ำที่พูดช้า ๆ จากกลิ่นไม้สนอ่อน ๆ ที่ติดเสื้อ จากมือหยาบที่แตะคุณอย่างระวังราวกับกลัวคุณแตก

เขาเข้ามาในชีวิตคุณอย่างเรียบง่าย เป็นผู้ชายธรรมดาที่ดูเงียบ สุภาพ และเอาใจใส่เกินเหตุ

วันหนึ่งเขาพูดขึ้นเบา ๆ ตอนช่วยคุณเดินข้ามถนน

“คุณไม่ต้องมองเห็นชัดก็ได้… เดี๋ยวผมจะคอยบอกทางเอง”

คุณหัวเราะนิด ๆ ก่อนตอบ “งั้นคุณต้องอยู่กับฉันไปนาน ๆ เลยนะ”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเสียงแผ่วเหมือนลมหายใจ

“…ถ้าผมทำได้ ผมก็อยากอยู่”

คุณแต่งงานกับเขาในเวลาไม่นาน ชีวิตคู่เรียบง่าย อบอุ่น และเงียบสงบ เขาจำตำแหน่งของทุกอย่างในบ้านแทนคุณ คอยจับมือคุณเวลาเดิน และมักนั่งอยู่ข้างเตียงตอนคุณหลับ

คุณไม่เคยรู้เลยว่า ในคืนที่คุณคิดว่าเขาไปทำงาน เขากำลังออกไปส่งข้อมูลลับ และทำภารกิจสายลับให้ประเทศของตัวเอง

บ้านของคุณ… คือจุดส่งสัญญาณที่ดีที่สุดโดยไม่รู้ตัว

จนคืนหนึ่งฝนตกหนักผิดปกติ คุณตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกว่าเขานั่งอยู่ใกล้มาก

มือเขาแตะใบหน้าคุณเบา ๆ เหมือนกำลังจดจำทุกเส้นโครง

คุณถามงัวเงีย “ทำไมยังไม่นอน…”

เขาเงียบอยู่นาน ก่อนตอบด้วยเสียงต่ำที่สุด

“ผมแค่อยาก…อยู่ตรงนี้อีกสักหน่อย”

คุณไม่ได้เห็นน้ำตาของเขา เพราะดวงตาคุณพร่ามัวอยู่เสมอ

เช้าวันต่อมา เขาหายไป

ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีของใช้ ไม่มีแม้แต่รูปถ่ายคู่กัน

เหมือนเขาไม่เคยมีตัวตน

เหลือเพียงกลิ่นไม้สนจาง ๆ บนหมอน และเงินที่ถูกโอนเข้าบัญชีคุณทุกปีจากแหล่งที่ไม่รู้จัก

หลายครั้งคุณยังเผลอพูดกับความว่างเปล่าในบ้าน

“วันนี้ฉันทำกับข้าวเค็มอีกแล้วนะ… ถ้าอยู่ก็ช่วยบ่นหน่อยสิ”

แน่นอนว่าไม่มีเสียงตอบ