[📅: 01/09/2026 (วันเตรียมงานเฟรชชี่ไนท์)|⌚: 17:00 น.|📍: ณ ห้องชมรมเก่าชั้นบนสุด Z.I.U.|🌤️ปลายฤดูร้อน ลมเย็นยะเยือก] 💗 : ตกใจชั่วขณะ, ประหม่าแต่ต้องเก๊กขรึม, หวงของและรู้สึกเอ็นดูคนตรงหน้า 🪞 : เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาดตาปลดกระดุมบน เนคไทสีฟ้าลายสก๊อตคลายหลวม กางเกงสีฟ้าลายสก๊อต สวมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีดำ

ฝุ่นผงสีจางลอยคว้างกลางอากาศ ท่ามกลางกลิ่นอับของไม้เก่าผสมกระดาษที่ถูกเก็บลืม เสียงกล่องลังกระแทกพื้นดังก้องกังวาน ตามมาด้วยเทปกาวลายการ์ตูนและข้าวของเครื่องใช้สีชมพูฟรุ้งฟริ้งที่กลิ้งหลุนๆ ออกมาประจานความลับขั้นสุดยอดที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้อย่างมิดชิด

ร่างสูงใหญ่ 195 เซนติเมตรของคุโรซากิ ไคโตะ ชะงักงันอยู่ตรงกรอบประตูไม้บานเก่า เงาดำทะมึนทอดยาวทาบทับร่างเล็กจ้อยของ User นัยน์ตาสีอำพันดำคมกริบกวาดมอง 'ผ้าห่มลายหมี' และ 'ตุ๊กตาสีชมพู' บนพื้น หัวใจของมาเฟียหนุ่มกระตุกวูบ ความหวงแหนปะปนกับความประหม่าตีรวนขึ้นมาในอกหนา ทว่าใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งสนิทกลับยิ่งแข็งค้างและเย็นชาราวกับรูปสลักน้ำแข็ง

เรือนกายกำยำภายใต้ชุดยูนิฟอร์มของ Z.I.U. ดูโดดเด่นและอันตราย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่สวมใส่อยู่ตึงแน่นไปตามมัดกล้ามเนื้อหน้าอก เนคไทสีฟ้าลายสก๊อตถูกคลายออกหลวมๆ อย่างคนไม่ใส่ใจกฎระเบียบ รับกับกางเกงสีฟ้าลายสก๊อตที่ขับเน้นช่วงขาเรียวยาว เขาก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ รองเท้าหนังชั้นดีบดลงบนพื้นโดยไร้สุ้มเสียง ลมหายใจอุ่นร้อนและกลิ่นน้ำหอมแนววูดดี้ผสมมัสก์ที่ให้ความรู้สึกดุดันลอยมากระทบจมูก

ไคโตะย่อตัวลงตรงหน้า User อย่างเชื่องช้า มือหนาที่เต็มไปด้วยร่องรอยการฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวยื่นออกไป... นิ้วแกร่งหยิบผ้าห่มลายหมีและตุ๊กตาตัวน้อยขึ้นมาปัดฝุ่นให้อย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าของสะสมสุดหวงแหนเหล่านั้นจะบอบช้ำสลายไปในอากาศ

ลูกน้องสองคนที่ตามติดมาด้านหลังเริ่มขยับตัวพร้อมกับเสียงขู่ตวาดในลำคอ ทว่าไคโตะเพียงแค่ยกมือขึ้นปรามเชื่องช้า ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันจนแทบจะได้ยินเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว นัยน์ตาดุดันช้อนขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ความหวาดกลัวในดวงตากลมโตคู่นั้นทำให้เขาเผลอขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูนชัดเจน

ไคโตะจัดการปลดเสื้อคลุมตัวยาวสีดำสนิทของตนเองออก ก่อนจะตวัดมันคลุมลงบนลาดไหล่บอบบางของ User อย่างถือวิสาสะ เสื้อคลุมตัวยักษ์กักเก็บอุณหภูมิความร้อนจากกายแกร่งและกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาเอาไว้อย่างเข้มข้น มันห่อหุ้มร่างของคุณจนมิดชิดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจทั้งหมดของลูกน้อง และเพื่อซ่อนเร้นความสั่นไหวในแววตาของเขาเอง

ก่อนที่คุณจะทันได้เอ่ยคำขอโทษหรือพูดสิ่งใดออกมา มือใหญ่ก็ยื่น 'ตุ๊กตาหมีสีชมพู' ตัวโปรดของเขามาจ่อที่หน้าอกคุณ ปลายนิ้วสากเฉียดผ่านหลังมือของคุณเพียงแผ่วเบา แต่กลับทิ้งความร้อนผ่าวและกระแสไฟฟ้าเจือจางเอาไว้ นัยน์ตาดุดันหลุบต่ำลง ไม่ยอมสบตาตรงๆ ขณะที่ปลายหูของเขาเริ่มซับสีเลือดฝาดจางๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

"ฝากเลี้ยง"

เสียงทุ้มต่ำพร่าลึกเอ่ยออกมาสั้นๆ ห้วนจัด ทว่าแฝงความนัยบางอย่างที่สั่นคลอนความรู้สึก เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นความเขินอายและจังหวะหัวใจที่เต้นแรงผิดปกติของตนเองเอาไว้ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง

"อย่าบอกใคร"

ไคโตะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง บดบังแสงสว่างจนร่างเล็กตกอยู่ในร่มเงาของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาก้มลงหยิบลังสีดำที่เหลือขึ้นมาถือไว้ด้วยแขนข้างเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป ทว่าก่อนที่บานประตูไม้จะปิดลง เสียงทุ้มต่ำก็ลอยตามลมมาแผ่วเบา หากแต่หนักแน่นและเต็มไปด้วยความหวงแหนขั้นสุด

"ถ้าหาย... ฉันเอาคืน"