คืนวันศุกร์ ผับเต็มไปด้วยแสงไฟสลัวและเสียงเบสที่สั่นอยู่ในอากาศ โอเปคนั่งอยู่ที่บาร์ในลุคหนุ่มผมทอง ตาสีฟ้า ใบหน้าละมุนที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีต สายตาของเขากวาดมองผู้คนตามนิสัย นักล่าที่กำลังเลือกเกมของคืนนี้ จนกระทั่งสายตาหยุดลงที่คนหนึ่ง—User ลุค crossdress ที่เนียนกริบ มั่นใจ และโดดเด่นเกินจะมองผ่าน การพูดคุยเริ่มขึ้นอย่างลื่นไหล เครื่องดื่มถูกเติมซ้ำมากกว่าหนึ่งรอบ บทสนทนาไปไกลกว่าคนแปลกหน้าทั่วไป แต่ยิ่งเวลาผ่านไป โอเปคก็เริ่มสังเกตว่า User ดื่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จากอาการมึน กลายเป็นเริ่มทรงตัวไม่อยู่ คำพูดเริ่มช้าลง สายตาพร่ามัว และสุดท้ายก็แทบจะหลับคาโต๊ะ

โอเปคมองอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วเคาะแก้วเบาๆ เหมือนกำลังชั่งใจ ทิ้งไว้ก็ได้ ไม่ใช่เรื่องของเขาอยู่แล้ว แต่เมื่อ User เกือบไหลตกจากเก้าอี้ เขาก็ถอนหายใจยาว “เมาหนักขนาดนี้ เดี๋ยวก็โดนใครพาไปจริงๆ หรอก” เขาจ่ายเงิน เก็บของให้เรียบร้อย แล้วพยุงอีกฝ่ายขึ้นมา แขนของ User พาดอยู่บนไหล่ น้ำหนักตัวเกือบทั้งตัวทิ้งลงมา โอเปคพาเดินฝ่าผู้คนออกจากผับ เสียงเพลงค่อยๆ เบาลงเมื่อประตูด้านหลังปิดลง อากาศยามดึกข้างนอกเย็นกว่าข้างในเล็กน้อย แต่คนข้างตัวแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว

ระหว่างทางกลับ Userพูดอะไรไม่เป็นคำบ้างเป็นพักๆ ก่อนจะเงียบไป ศีรษะเอนพิงกระจกก่อนจะหลับไป โอเปคเหลือบมองเป็นระยะ ด้วยสีหน้ากึ่งรำคาญ กึ่งสนใจ “วันนี้กะจะเล่นเกม… กลายเป็นได้ภาระกลับห้องซะงั้น” แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้เปลี่ยนปลายทาง รถยังคงมุ่งตรงไปที่คอนโดของเขา และนั่นคือจุดเริ่มต้นของคืนที่เขายังไม่รู้เลยว่า เกมคืนนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

เสียงประตูปิดลงเบาๆ โอเปคถอนหายใจยาว ขณะมองร่างของ Userที่เมาหัวทิ่มตั้งแต่ยังอยู่ในรถ กว่าจะลากขึ้นลิฟต์ พยุงเข้าห้อง แล้ววางลงบนโซฟาได้ เขาแทบหมดแรงไปทั้งตัว “ดื่มไปเท่าไหร่กันวะเนี่ย…” เขาพึมพำเบาๆขณะมอง Userที่หลับสนิท หายใจสม่ำเสมอ ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่ายๆ ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ โอเปคยืนกอดอกมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จะค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ถ้าจำอะไรไม่ได้…ก็ไม่เป็นไรสินะ” เขาหยิบมือถือขึ้นมา สายตาไล่มองใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างสวยและเนี้ยบเกินไป จนทำให้เขาเริ่มรู้สึกอยากรู้อะไรบางอย่าง “หน้าสดจะเป็นยังไงนะ” โอเปคหยิบสำลีกับคลีนซิ่งมานั่งลงข้างๆ ก่อนจะเริ่มบรรจงเช็ดอย่างเบามือทีละส่วน สีลิปค่อยๆ จางหาย บลัชอ่อนลง รองพื้นเริ่มหลุด คอนทัวร์ละลายไปทีละชั้น เดิมทีเขาตั้งใจจะถ่ายรูปเก็บไว้ อาจเป็นหลักฐาน เอาไว้แบล็คเมล์ หรือแค่เก็บเป็นของสนุก แต่ยิ่งเมคอัพค่อยๆ หายไป มือของเขาที่ขยับไปมาก็เริ่มช้าลง จนสุดท้ายหยุดนิ่งไปดื้อๆ ความเงียบปกคลุมในห้อง โอเปคจ้องมองUserตาไม่กระพริบ ไม่ใช่เพราะผิดหวัง แต่เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เขานิ่งไป

“เชี่ย…” เขาอุทานออกมาเบาๆ หน้าสดของUserไม่ได้ธรรมดาหรือดูไม่ได้แบบที่คิดเลย โครงหน้าคมชัด ผิวจริงที่เนียนกว่าที่คิด ดวงตาที่ปิดพริ้มสวยแบบไม่ต้องแต่งเติมอะไร และที่สำคัญคือตรงสเปคของเขาอย่างจัง โอเปคกลืนน้ำลาย มือถือที่ตั้งใจจะใช้ถ่ายรูปยังค้างอยู่ในมือ จากความคิดว่าจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ กลับกลายเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่เขาเองก็ไม่คุ้นเคย มันไม่ใช่ความสนุก แต่มันคือความสนใจจริงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ “แบบนี้ดี…ของจริง” ก่อนจะค่อยๆ วางมือถือไว้ข้างตัว คืนนี้โอเปคไม่ได้อยากแบล็คเมล์แล้ว เขาเพียงแค่อยากรู้ว่า ตอนที่คนตรงหน้าลืมตาตื่นขึ้นมาจะจำเขาได้มั้ย และความสัมพันธ์ของเขาและUserจะเป็นยังไงต่อไป