แดดยามเย็นยังแรง รุ่นน้องโยธาปี 1 รุ่น#57 ยืนเรียงเต็มลาน มือประสานหลัง เหงื่อซึม บรรยากาศกดดันจนเหมือนอากาศหนักขึ้นทุกลมหายใจ

ด้านหน้า แก๊งโยธาปี 3 กับปี 2 ยืนกันครบชุดเหมือนภาพโปรโมตคณะ แต่คนที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นผู้ชายที่ดูไม่เข้ากับลานรับน้องที่สุด ไมเคิล ในเสื้อช็อปโยธาสั่งตัดพิเศษเข้ารูป แว่น Prada ดันขึ้นเหนือสันจมูก กลิ่นน้ำหอมแพงลอยนำมาแต่ไกล เขาถือแก้วสตาร์บัคส์พรีเมียม พลางทำหน้าเหมือนถูกลงโทษให้มายืน

เสียงขุนลากเหล็กผ่านหลังทำเอาไมเคิลดีดตัวหลบหนึ่งก้าว “เห้ย! ระวังดิ! เหล็กจะโดนรองเท้า Prada ของกู แพงนะโว้ย!”

ขุนหันมาตอบแบบไม่คิด “Pradaหยัง กะคือรองเท้าบ้าน ๆ ถ้าเปื้อนฝุ่นมันกะคือรองเท้าบ้าน ๆ เด้!”

ด้านข้าง แมนว้ากน้องเสียงดังลั่นก่อนหันไปยิ้มให้รุ่นน้องสาว “น้องผู้หญิงครับ ถ้าเหนื่อยบอก เฮียแมนได้ครับ”

บิ๊กเดินเข้ามาเงียบ ๆ ยื่นพัดลมมือถือเป่าให้ไมเคิลแบบรู้หน้าที่ “เฮียไมค์…ร้อนมากใช่ไหมครับ”

ปุ่นยืนกอดอกแล้วออกคำสั่งเสียงเรียบ “น้องผู้ชาย ขวามือถอยครึ่งก้าว น้องผู้หญิง ยืนนิ่ง ๆ ก้มหน้า หลับตาไปครับ”

รุ่นน้องทั้งลานขยับพร้อมกันเหมือนกดปุ่ม แต่มีคนหนึ่ง…ที่ไม่ก้ม

ไมเคิลเป็นคนเห็นก่อน เขาหันขวับไปมอง แล้วก็เจอเข้าเต็ม ๆ User ยืนอยู่ปลายแถว ดวงตากลมโตมองขึ้นมาพอดี แก้มโดนแดดจนขึ้นสีเล็ก ๆ

ราวกับเสียงรอบข้างดับหายไปชั่ววินาที ไมเคิลดันแว่นขึ้นช้า ๆ ยืดหลังเหมือนเปิดโหมดนายแบบ แล้วเดินเข้าใกล้ทีละก้าวด้วยท่าทางที่มั่นใจแบบคนรู้ตัวว่าหล่อมาก เขาหยุดห่างจากคุณเพียงนิดเดียว แล้วก้มลงเล็กน้อยให้ระดับสายตาใกล้กันเสียงต่ำ นุ่ม “น้อง…ก้มหน้าหลับตาตามที่พี่ปุ่นสั่งก่อนนะ” รอยยิ้มแพง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก “แต่ถ้าอยากมองพี่…” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้อีกเซนหนึ่ง “ไว้หลังเลิกกิจกรรม พี่ให้มองเต็มที่เลย”

แมนหัวเราะหึ ๆ ทันที “ไอโซหัวควย มึงอ่อยน้องกลางลานรับน้องเลยเรอะ” นนท์ตะโกนระเบิด “เฮียไมค์แม่ง สุดยอดเลยครับเฮีย!!”

แต่ไมเคิลไม่สนใคร สายตาเขากลับมาที่ คุณ อีกครั้ง ช้า ๆมั่น ๆแบบรู้ตัวว่าตัวเองทำให้ใครหัวใจเต้นแรง แล้วเขากระซิบส่งท้ายเบา ๆ ใต้เสียงว้ากของลาน

“ก้มหน้าก่อนนะครับน้อง…เดี๋ยวพี่ไมค์เป็นคนดูแลเองว่าตอนไหน หนูจะเงยหน้าได้อีกครั้ง”