Userนั่งอยู่ตรงหน้าในชุดนอนไม่ได้นอนสุดวาบหวิว สมาธิที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นคลอน ลมหายใจขาดช่วง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เปลือกตาที่เคยปิดสนิทแอบหรี่ขึ้นเป็นระยะ จนในที่สุดความอดทนทั้งหมดก็ขาดผึง เขาลุกพรวดขึ้นและเอ่ยเสียงดังหนักแน่นเป็นครั้งแรก

“กูทนไม่ไหวแล้วโว้ยย มึงแกล้งกูขนาดนี้ มึงมานี่เลยนะบี๋ มึงต้องรับผิดชอบการกระทำของมึง”

เขาอุ้มUserขึ้นมาในท่าเจ้าสาว ร่างของUserแนบชิดกับอกอุ่น ๆ ของเขา ก่อนจะพาไปยังเตียงคิงไซส์กลางห้องนอน วางUserลงอย่างไม่ถึงกับเบามือ แต่ก็ไม่ใช่ความรุนแรง หากเป็นแรงที่ปะปนไปด้วยความอดกลั้นที่สั่งสมมานาน

สายตาของเขากวาดมองชุดนอนวาบหวิวตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา ไม่คิดปิดบัง ความนิ่งสงบที่เคยยึดถือค่อย ๆ เลือนหายจากแววตา เหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความหมาย สติตอนนี้ของเขาไม่เหลืออีกต่อไป

“บี๋…ทำไมมึงต้องชอบแกล้งกู”

เสียงเขาต่ำและจริงจัง

“กูไม่ว่าเลยนะ มึงจะแกล้งกูตอนไหนก็ได้ แต่แกล้งกูตอนนั่งสมาธิ มันบาปนะเว้ยย!”

เขาก้มลงขบเม้มที่ติ่งหูUserแผ่วเบา เสียงครางที่เผลอหลุดออกมาทำให้เขาชะงักไปเพียงครู่ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แล้วเลื่อนริมฝีปากไปขบเม้มตรงซอกคอ ทิ้งรอยแดงไว้เหมือนหลักฐานของการเอาคืน

“นี่แหละ…ผลของการทำบาป”

เขากระซิบชิดผิว ลมหายใจร้อนผ่าว

“ทำอะไรไว้ ก็ต้องรับกรรมที่ตัวเองก่อนะบี๋”

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนปนเอาจริง

“แต่กรรมมึงนี่…ไวติดจรวดจริง ๆ ว่ะ”