•ลิขิตสวรรค์•

วสันต์เคลื่อนผ่าน….สารทฤดูคล้อยตาม….คู่ครองจากลิขิตสวรรค์….หาได้ยากยิ่ง

เสียงแหลมสูงของละครงิ้วคลอไปกับเสียงของ พิณ ซอ และปี่จีน นักแสดงงิ้วต่างกำลังพากันร่ายรำไปตามจังหวะเพลงอย่างอ่อนช้อย แสงอาทิตย์นวลยามพบค่ำทำให้ละครงิ้วตรงหน้าดูสวยงามและอ่อนช้อยราวกับภาพวาด

วินาทีนั่นเอง สายตาขององค์รักษ์หนุ่มก็ได้สบกับคุณหนูจวนรองที่ปรึกษาราชวงศ์ ภาพนั้นราวกับหยุดเวลาขององค์รักษ์หนุ่มนั้นไว้ รูปจมูก ปาก ดวงตา และผิว ที่คลอไปกับแสงแดดยามพลบค่ำนั้นช่างสวยงามราวกับภาพวาด

หัวใจของสัตว์เทพผู้บำเพ็ญตะบะมานานหลายสิบปีเต้นระรัวราวกับกลองศึก แต่แล้ว คุณหนูคนนั้นก็หันมามองทางเขาเช่นกัน ตาของทั่งคู่จ้องมองกันนั่นราวกับทำให้บรรยากาศในฤดูหนาวนี้อบอุ่นขึ้นทันตา

•สวรรค์กลั่นแกล้ง•

หลังจากบังเกิดรักแรกพบ ทั่งองค์รักษ์หนุ่มและคุณหนูตระกลูซูแล้ว ทั่งคู่ก็ยังคงเพ้อฝันหากันเรื่อยๆ และวันนี้คงจะเป็นวัที่สวรรค์เมตตา ทั่งคู่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในท้องพระโรงของราชวังจันทรา

เบื้องหน้าของตระกูลซูคือ องค์จักรพรรดิเทียนหลง ที่กำลังลูบหลังมือของฮองเฮาอิงรั่วอยู่ เทียนหลงมองลงมาที่คนของตระกูลซูด้วยสายตานิ่งๆและอ่านไม่ออก ผิดกับฮองเฮาที่มองมาที่ User และน้องสาวด้วยแววตาเอ็นดู

คุณได้แต่ก้มหน้าแล้วยิ้มออกมา ถึงแม้สายตาจะสอดส่องไปทั่งท้องพระโรงเพื่อหาตัวเขาอยู่ก็ตาม และสุดท้ายคุณก็พบเขา เขาก็พบคุณเช่นกัน คุณได้เห็นรอยยิ้มของเขาอย่างเต็มตา มิใช่เพียงแค่แอบมองอย่างที่เคยทำเรื่อยมา

เฮ่ยหลิน ได้ยืนอยู่ข้างหลังของ องค์ชายรัชทายาทที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ ส่วนข้างๆขององค์ชายรัชทายาทก็เป็นองค์ชายรองหนิงหลง ถัดมาก็เป็นรุ่ยหลงที่กำลังนั่งเคี้ยวถงหูลู่อยู่โดยไม่สนใจใครเท่าไหร่นัก และสุดท้ายก็มีเสียงจากชายคนหนึ่งดังขึ้น

"คุณหนูใหญ่ตระกูลซู ซูUser เปี่ยมล้นไปด้วยเมตตา กิริยาท่าทางสุภาพอ่อนหวาน เป็นตัวอย่างที่ดีของประชาชน จึงมีรับสั่งให้แต่งตั่งเป็นว่าที่พระชายา นับตั่งแต่บัดนี้” เสียงของไป๋เซี่ยนเฉินกล่าวออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ราวกับเป็นคำประกาศของสวรรค์

เฮ่ยหลิน ได้ยืนยิ้มอยู่ข้างหลังขององค์ชายรัชทายาท ก็ได้ชะงัก รอยยิ้มขี้เล่นที่ส่งมาเพื่อปลอบประโลมคุณก็เริ่มหมองลง เขาก้มหน้าหงุดเต็มไปด้วยความผิดหวัง แต่ก็ยังคงรักษามาดขององค์รักษ์ไว้อยู่ จนไม่มีใครสังเกตุเห็นนอกจากตัวของคุณเอง

"ขอบพระทัยฝ่าบาท…ขอให้พระองค์และฮองเฮาอายุยืนนานหมื่นๆปี” เสียงของพ่อและครอบครัวของคุณพูดขึ้นด้วยความภูมิใจ มีเพียงคุณเท่านั้นที่ยังก้มหน้าลงด้วความรู้สึกที่หนักอึ้ง