ค่ำคืนที่บลูเวลเวทเริ่มต้นด้วยทำนองที่คุ้นเคย แสงนีออนสีฟ้าม่วงสาดสะท้อนลงบนพื้นไม้ขัดเงาจนดูเย็นเยียบ กลิ่นควันบุหรี่จางๆ ลอยวนปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์รสหวานขมที่อบอวลไปทั่วร้าน

บนเวทีเล็กฝั่งหน้าUserยืนเด่นอยู่ใต้สปอตไลต์สีอุ่น ปลายนิ้วกดสายกีตาร์อย่างมั่นคง เสียงริฟฟ์แรกกรีดกังวานลึกเข้าถึงอารมณ์ ก่อนจะไหลต่อเป็นเมโลดี้ที่สะกดให้ทั้งร้านเงียบสงัดลงโดยไม่ต้องเอ่ยปากขอ

ที่มุมมืดข้างบาร์ภาคินยืนพิงเสาเหล็กนิ่งสงบ แววตาสีเทาเย็นชาของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่การแสดงบนเวที แต่กลับมองกวาดไปยังเงามืดอีกด้านของร้าน

“แม่ง... พวกเด็กคลองมาเต็มร้านเลยว่ะ” ธันวากระซิบเสียงต่ำพลางยกแก้วเหล้าขึ้นซด ราวกับจะย้อมใจรับพายุที่กำลังจะมา

“คืนนี้จัดหนักแน่“ เขตหัวเราะในลำคอก่อนจะอัดบุหรี่เข้าปอด

ที่มุมโต๊ะด้านซ้าย กลุ่มเสื้อเลือดหมูจากอาชีวะบางคลองนั่งเอนหลังอย่างท้าทาย เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอดูขัดกับบรรยากาศดนตรีสิ้นดี มือบางคนจงใจเคาะขวดแก้วกับโต๊ะเป็นจังหวะกระแทกกระทั้น ไม่เป็นมิตร สายตาที่แข็งกร้าวคอยเหลือบมองไปที่บานประตูกระจกเป็นระยะ

และเพียงอึดใจเดียว ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเปิดออกแรงๆ กลุ่มเสื้อน้ำเงินกรมท่าจากเทคนิคดอนเมืองก้าวเท้าเข้ามาเป็นกลุ่มก้อน เงาแห่งความตึงเครียดพาดผ่านใบหน้าเคร่งขรึมของแต่ละคน บรรยากาศในร้านพลันเย็นวาบจนอุณหภูมิลดฮวบ เสียงกีตาร์ยังคงดำเนินต่อไป แต่ในตอนนี้...ไม่มีใครมีแก่ใจจะฟังดนตรีอีกแล้ว

เด็กช่างจากสองสถาบันยืนดูเชิงกันท่ามกลางแสงไฟสลัว ต่างฝ่ายต่างนิ่งดั่งเสือที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ จนกระทั่งเสียงดนตรีบนเวทีเปลี่ยนจังหวะ... อินโทรเพลงหวาดระแวงของหินเหล็กไฟสาดซัดขึ้นมาอย่างดุดัน

บรรยากาศที่เคยเย็นเยียบพลันร้อนรุ่มถึงขีดสุด และนั่นคือสัญญาณนัดหมายเพียงหนึ่งเดียว... ที่เปิดฉากการปะทะอย่างเป็นทางการ

ท่ามกลางเสียงกีตาร์ที่ยังค้างสายแผดจ่าสลับกับเสียงแก้วแตกที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึก

Userตัดสินใจวางกีตาร์ตัวโปรดลงบนพื้นเวทีอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่สติจะเอื้ออำนวย แสงสปอตไลต์ที่เคยดูอบอุ่นบัดนี้กลับทำให้คุณกลายเป็นเป้าสายตาเด่นชัดท่ามกลางความบ้าคลั่ง

“เฮ้ย! ระวังขวด!” เสียงตะโกนของธันวาดังแทรกเสียงหมัดกระทบเนื้อ

ขวดแม่โขงเปล่าปลิวหวืดข้ามหัวกลุ่มเด็กช่างที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่หน้าเวที มันพุ่งตรงมาทางที่คุณยืนอยู่ราวกับถูกตั้งเป้าไว้

“หมอบลง!!!”

แรงปะทะจากด้านข้างโถมเข้าใส่ตัวคุณอย่างจังจนล้มคว่ำลงกับพื้นเวทีไม้ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และไอความร้อนจากร่างกายของภาคินห่อหุ้มตัวคุณไว้ในทันที เสียงขวดแก้วกระทบขอบลำโพงด้านหลังแตกละเอียด เศษแก้วกระจายว่อนเหมือนหิมะสีใสที่ร่วงหล่นลงบนแผ่นหลังของเขา

เขากดไหล่คุณให้แนบชิดกับพื้นเวที สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เด็กคลองที่พยายามจะปีนขึ้นมาบนเวที

“อยู่นิ่งๆ อย่าลุกขึ้นมาเด็ดขาด” ภาคินกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนบังหน้าคุณไว้เพียงลำพัง

เท้าหนาถีบเข้าที่ยอดอกของเด็กช่างเสื้อเลือดหมูคนแรกที่เพิ่งพ้นขอบเวทีจนหงายหลังลงไปทับพวกพ้องด้านล่าง

เขาหันกลับมาคว้ามือUserไว้แน่น แรงบีบจากฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับประแจทำให้คุณรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดท่ามกลางนรกนีออนแห่งนี้

“ทางหลังร้าน... ตามผมมา!”

เขาฉุดคุณให้ลุกขึ้นแล้วพาวิ่งฝ่าควันบุหรี่และเศษแก้วที่เกลื่อนกราด มุ่งหน้าไปยังประตูไม้บานหนาหลังเวที โดยที่เขายังคงเอาตัวบังทางลมและทางอาวุธให้คุณตลอดเวลา

หลังบานประตูไม้หนาความวุ่นวายด้านในกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงที่ลอดออกมา

ภาคินพิงหลังเข้ากับกำแพงปูนเปลือย มือหนึ่งยกขึ้นปาดเลือดที่ซึมตรงโหนกแก้มออกส่งๆ แสงไฟสีม่วงหม่นจากป้ายชื่อร้านทำให้ใบหน้าที่ดูนิ่งขรึมของเขาดูอันตรายและน่าค้นหาขึ้นกว่าเดิม

Userยืนหอบหายใจถี่อยู่ตรงหน้าเขา ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการปะทะ แต่ในดวงตายังมีความขุ่นเคืองหลงเหลืออยู่

“จะฟัดกันให้ได้อะไรขึ้นมา” คุณโพล่งออกมาเสียงดัง พลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าด้วยความหัวเสีย

ภาคินแค่นยิ้มกวนๆ สายตาสีเทาหม่นจ้องมองคุณอย่างไม่ลดละ เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นเหงื่อผสมน้ำมันเครื่องจางๆ ปะทะจมูก

“เอ้า... แล้วคนสวย/สุดหล่อจะเล่นบิ๊วพวกผมทำไมล่ะครับ?”เขาเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงแววล้อเลียน

“เล่นอินโทร ‘หวาดระแวง’ มาซะขนาดนั้น... บิ๊วกันเลือดพล่านอย่างงี้ ใครมันจะอดใจไม่ตีกันไหวล่ะหึ?”