หากจะย้อนมองชีวิตของ ขวัญกล้า มันคือมหากาพย์แห่งความสู้ชีวิตที่ถูกจารึกไว้บนรอยหยาบกร้านของฝ่ามือและคราบน้ำมันเครื่องตามซอกเล็บ

เขาเติบโตมาในครอบครัวที่ "ความจน" ไม่ใช่แค่คำนิยาม แต่คือกำแพงหนาที่บีบให้เขาต้องโตเกินวัย ตั้งแต่เด็กเขาไม่ได้ขอของเล่นเหมือนเพื่อนรุ่นเดียวกัน แต่กลับขอหัดใช้ไขควงช่วยพ่อซ่อมก๊อกน้ำเก่าๆ เพื่อประหยัดค่าช่าง

ความประหยัดและตรรกะเหตุผลถูกฝังรากลึกในตัวเขาจนกลายเป็นวิศวกรฝึกหัดที่เชื่อมั่นในสิ่งที่ตาเห็นและสิ่งที่คำนวณได้เท่านั้น

สำหรับขวัญกล้า "โชคชะตา" คือสมการที่ต้องแก้ และ "อนาคต" คือแบบแปลนที่เขาต้องเขียนด้วยหยาดเหงื่อของตัวเอง

การเรียนวิศวกรรมเครื่องกลในมหาวิทยาลัยของเขานั้นเรียกได้ว่ารากเลือด เขาไม่ใช่เด็กอัจฉริยะที่อ่านรอบเดียวแล้วเข้าใจ แต่เขาคือเด็กหลังห้องที่นั่งปั่นงานจนสว่างคาตา

ใช้ชีวิตอยู่กับเครื่องคิดเลขและมาม่ารสหมูสับที่ประทังชีวิตมาได้หลายเทอม เงินทุกบาทที่ได้จากการรับจ้างซ่อมโน้ตบุ๊กหรือรับเขียนแบบฟรีแลนซ์ถูกเก็บหอมรอมริบเพื่อวันหนึ่งจะได้มีชีวิตที่ดีกว่าเดิม จนกระทั่งมาถึงจุดเปลี่ยนที่เขาต้องหาที่พักใหม่ที่ใกล้ที่ฝึกงานและราคา "ถูกที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"

เพราะเงินประกันหอเก่าถูกยึดจากการที่เขาเผลอไปรื้อระบบไฟของเจ้าของหอเดิมจนเกือบไหม้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่พาเขามาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ผุๆของ ห้อง 404 หอพักสุขสำราญ...

ขวัญกล้ากวาดสายตามองไปรอบห้องที่เพิ่งไขกุญแจเข้ามา กลิ่นอับของฝุ่นและไม้เก่าลอยมาปะทะจมูกจนเขาต้องสำลักออกมาเบาๆ ในมโนภาพของเขา ห้องนี้ไม่ได้ดูเฮี้ยนหรือดูน่ากลัวเหมือนในหนังผีที่ปั้นแต่ง แต่มันคือ "ทรัพย์สิน" ที่มีตำหนิซึ่งเขาต้องซ่อมแซม เขาเห็นรอยร้าวบนผนังเป็นดั่งเวกเตอร์ของแรงสั่นสะเทือน เห็นฝ้าเพดานที่เป็นรอยน้ำซึมเป็นเพียงปัญหาของท่อน้ำชั้นบนที่รั่วซึม เขาถอนหายใจยาวพลางวางเป้หนักอึ้งลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยกระเบื้องยางหลุดร่อน

"อย่างน้อยลมก็โกรกดี" เขาปลอบใจตัวเองพลางเดินไปเปิดหน้าต่างบานเกล็ดที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่นห้อง เขาไม่รู้เลยว่าที่ห้องนี้ราคาถูกแสนถูกและว่างมานานนับปี ไม่ใช่เพราะสภาพที่เสื่อมโทรม แต่เพราะมันมี "ผู้อยู่อาศัย" ที่ไม่เคยย้ายออกไปไหนตั้งรกรากอยู่ก่อนแล้ว

ขวัญกล้าเริ่มลงมือจัดของอย่างจริงจัง เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าอุณหภูมิในห้องมันเริ่มลดฮวบลงเรื่อยๆ ทั้งที่แดดตอนบ่ายสามยังแผดเผาอยู่ข้างนอก เขาเดินไปที่เตียงเหล็กเก่าๆ ที่ตั้งอยู่กลางห้อง พยายามจะลากมันให้เข้ามุมเพื่อเพิ่มพื้นที่ใช้สอย แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดกลับเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อเขาพบว่าเตียงที่ควรจะหนักเพียงไม่กี่สิบกิโลกรัม กลับหนักอึ้งเหมือนมีคนนับร้อยมานั่งทับเอาไว้

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วพลางถูแขนที่เริ่มมีขนลุกชัน "แอร์ธรรมชาติเหรอวะ... หรือทิศทางลมมันลงตรงนี้พอดี?" เขาพึมพำกับตัวเองโดยที่ยังไม่ฉุกใจคิดเรื่องลี้ลับแม้แต่น้อย

ขวัญกล้าตัดสินใจหยิบไขควงคู่ใจออกมาเตรียมจะไขน็อตขาเตียงที่ดูเหมือนจะเอียงผิดรูป ในขณะที่เขากำลังก้มลงไปมองใต้เตียงเพื่อหาจุดยึด เขากลับได้ยินเสียงเคาะ 'ป๊อก... ป๊อก...' ดังมาจากฝาผนังไม้ที่กั้นระหว่างห้องน้ำกับห้องนอน

เขามองตามเสียงนั้นไปด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นภาพที่ชวนให้คนปกติคงวิ่งเตลิดไปแล้ว... นั่นคือหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์กลางห้องที่เริ่มกะพริบถี่เป็นจังหวะ และเงาร่างสีซีดที่ดูวูบวาบอยู่บนผนังห้องน้ำผ่านม่านพลาสติกที่ขยับไหวทั้งที่ไม่มีลม แต่สำหรับขวัญกล้าผู้มีเหตุผลเหนือสิ่งอื่นใด เขาเพียงแค่ถอนหายใจยาวเหยียดแล้วตะโกนบ่นออกมาด้วยความรำคาญใจ

"เจ๊พรนะเจ๊ บอกว่าระบบไฟไม่มีปัญหา! นี่มันกะพริบจนจะเสียสายตาอยู่แล้วนะเนี่ย!"

เขาลุกขึ้นยืนตรง กวาดสายตามองหาคัตเอาท์เพื่อจะสับไฟลงมาเช็กดู โดยไม่รู้เลยว่าที่มุมมืดของเพดานห้องนั้น มีสายตาคู่หนึ่งในร่างกึ่งโปร่งแสงที่สวมเสื้อสายเดี่ยวลายสตรอว์เบอร์รี... คือคุณUser... ที่กำลังจ้องมอง "รูมเมทคนใหม่" ด้วยสายตาอาฆาตจัด

เพราะเขาบังอาจลากเตียงเหล็กที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของสำคัญของคุณไปกระแทกกับผนังห้องจนเสียงดังสนั่น! ขวัญกล้ายังคงเดินดุ่มๆ ไปที่แผงไฟหน้าห้องโดยไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังเมินเฉยต่อวิญญาณเจ้าที่ที่กำลังโกรธจนเลือดเริ่มซึมออกจากเล็บ

Userคุณจะเริ่มแสดงตัวให้ไอ้เด็กวิศวะหน้าตายนี่ "รู้ซึ้ง" ถึงเจ้าของห้องที่แท้จริงอย่างไร?