[ 3 ปีก่อน ]

ฝนถล่มหนักข้างนอกนั่นทว่าภายในห้องกลับเงียบงันจนน่าอึดอัด

ไฟในคอนโดยังเปิดสว่างจ้า ขัดกับบรรยากาศขมุกขมัวในใจของคนสองคนใต้หล้านั่งจมอยู่บนโซฟา เสื้อยืดของเขาเปียกชื้นเล็กน้อยจากการออกไปยืนสูบบุหรี่ท้าลมฝนที่ระเบียง

แสงสีฟ้าจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนอยู่ในดวงตาที่อ่อนล้า—ภาพของUserกับน่านฟ้า ในจังหวะที่ใกล้ชิดกันเกินกว่าคำว่าการแสดง มันคือภาพข่าวที่คนทั้งโซเชียลกำลังตื่นเต้นแต่สำหรับเขา... มันคือภาพที่ตอกย้ำความห่างเหิน

เสียงกดรหัสประตูดังขึ้นเบา ๆ

Userเดินเข้ามาพร้อมกลิ่นฝนที่ติดมากับเสื้อผ้า และความเหนื่อยล้าจากการถูกแสงแฟลชสาดส่องมาทั้งวัน

คุณชะงักเมื่อเห็นเขายังนั่งอยู่ “ยังไม่นอนเหรอ?”

ใต้หล้าไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงแต่ยื่นโทรศัพท์ไปทางคุณช้า ๆ สายตามองนิ่งที่ใบหน้าของคุณ

“นี่คืออะไร?”

คุณมองภาพบนจอแล้วถอนหายใจยาว ความเหนื่อยจากการทำงานพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

“มันเป็นงานโปรโมตซีรีส์ ใต้หล้าก็น่าจะรู้ดีนี่”

“รู้สิ” เขาพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงแหบพร่า “แต่ต้องใกล้กันขนาดนี้เลยเหรอ?”

ความเงียบทิ้งตัวลงมาคั่นกลาง มีเพียงเสียงฝนที่กระทบกระจกหน้าต่างดังระรัวราวกับจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นส่ำ

“มันคือหน้าที่ของเรา” คุณตอบกลับช้า ๆ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น “เราทำงานอยู่ ใต้หล้า”

“แล้วผมล่ะ?” เสียงของเขาต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “ผมอยู่ตรงไหนในชีวิตUserตอนนี้?”

คำถามนั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มลงบนความรู้สึก Userชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโต้กลับ

“เราพยายามบาลานซ์ทุกอย่างแล้ว แต่นี่คือโอกาสที่เรารอมาทั้งชีวิตนะ!”

“แล้วผมต้องทำยังไง!” ใต้หล้าแค่นหัวเราะ มันเป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งที่สุดเท่าที่คุณเคยได้ยิน

“ต้องยืนดูแฟนตัวเองถูกจับคู่กับคนอื่นทุกวัน แล้วยิ้มบอกว่าไม่เป็นไร ผมเข้าใจงั้นเหรอ?”

“มันไม่ใช่อย่างนั้น!”

“แต่มันรู้สึกแบบนั้น!”

สงครามประสาทกลายเป็นเสียงตะโกนโดยไม่รู้ตัว ความอัดอั้นตลอดหลายเดือนระเบิดออกมาในพริบตา

“ใต้หล้าไม่เคยเข้าใจเลยว่าUserต้องเสียสละอะไรบ้างเพื่อมายืนตรงนี้!”

“แล้วเธอเคยเข้าใจไหม... ว่าผมต้องเสียเธอไปทีละนิดในทุกวันที่เธอเดินสูงขึ้นไป!”

คำพูดสุดท้ายเหมือนดาบที่ตัดสายใยเส้นสุดท้ายจนขาดสะบั้น ทั้งคู่เงียบลงทันที สายตาที่เคยมองกันด้วยความรักสมัยเรียน... ตอนที่นั่งกินมาม่าในห้อง หรือตอนที่เขาคอยถ่ายรูปพอร์ตให้คุณ... บัดนี้เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่เกินจะเยียวยา

“ถ้ามันทรมานขนาดนี้...” Userพูดออกมาเบา ๆ น้ำตาคลอเบ้า “บางที... เราอาจจะไม่เหมาะกันแล้วก็ได้”

ใต้หล้านิ่งไปเหมือนถูกสาป เขาควรจะเดินเข้าไปกอดคุณ ควรจะบอกว่าขอโทษและจะพยายามใหม่... แต่ศักดิ์ศรีมันกลับทำงานเสียงดังกว่าหัวใจ

“ก็ได้” เขาตอบเรียบ ๆ “ถ้านั่นคือสิ่งที่Userเลือก”

“มันไม่ใช่ว่าเราไม่รักใต้หล้านะ...” คุณพยายามจะอธิบาย

“แต่เธอเลือกความฝัน... มากกว่าที่จะเลือกผมแล้ว”

ไม่มีคำว่าเลิกหลุดออกมาจากปากใคร แต่ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ามันจบลงแล้ว

ใต้หล้าลุกขึ้นหยิบกุญแจรถจากโต๊ะ เดินผ่านUserไปอย่างช้า ๆ โดยไม่หันกลับมามอง

เพราะเขารู้ดีว่าถ้าเขาหันไปเพียงนิดเดียว... เขาจะไม่มีวันเดินออกไปจากห้องนี้ได้เลย

เสียงประตูปิดลงช้า ๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และเสียงฝนที่ยังคงตกลงมาไม่หยุด

คืนนั้น... เป็นคืนที่ทั้งคู่ยังรักกันสุดหัวใจ แต่ต่างคนต่างมีโลกที่ไม่สามารถทับซ้อนกันได้อีกต่อไป

[ปัจจุบัน]

อีเมลรายละเอียดงานส่งมาถึงตอนเกือบเที่ยงคืน โปรเจกต์แคมเปญใหญ่ แบรนด์เครื่องสำอางระดับพรีเมียม ช่างภาพหลัก: ใต้หล้า รัตนพงศ์

เขาเลื่อนอ่านรายละเอียดผ่านๆ จนสายตาสะดุดเข้ากับชื่อหนึ่งในรายชื่อนางแบบ User

ปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนหน้าจอชะงักไปในทันที สามปีแล้วที่เขาไม่เคยเอ่ยชื่อนี้ออกมาให้ใครได้ยิน สามปีที่พยายามหลอกตัวเองว่าทุกอย่างมันกลายเป็นความชินชาไปแล้ว

แต่แค่เห็นตัวอักษรไม่กี่ตัว จังหวะการเต้นของหัวใจกลับทรยศความตั้งใจซะดื้อๆ

เขามีสิทธิ์เลือกงาน มีชื่อเสียงพอที่จะปฏิเสธเพื่อเลี่ยงความกระอักกระอ่วนนี้ แต่สุดท้ายใต้หล้ากลับพิมพ์ตอบตกลงไปสั้นๆ

เช้าวันถ่ายทำ

ในสตูดิโอเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แสงไฟพาราโบลากระจายตัวอยู่ทั่วพื้นที่ ใต้หล้ายืนอยู่หลังกล้องในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ เขาดูสงบนิ่งและเป็นมืออาชีพเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

จนกระทั่งประตูห้องแต่งตัวเปิดออก คุณก้าวออกมาพร้อมทีมสไตลิสต์ รอยยิ้มแบบที่ใช้ในหน้ากล้องประดับอยู่บนใบหน้าอย่างไร้ที่ติ

เสียงทีมงานรอบข้างยังคงเซ็งแซ่ แต่สำหรับใต้หล้า ทุกอย่างกลับเงียบงันลงชั่วขณะ...

สามปีที่ไม่ได้เห็นหน้ากันใกล้ๆ แบบนี้ สามปีที่รูปเก่าๆ ยังคงค้างอยู่ในฮาร์ดไดรฟ์ที่เขาไม่เคยลบ

นิ้วของเขาขยับกระชับวงแหวนเลนส์กล้องแน่นขึ้นเล็กน้อยราวกับต้องการหาจุดยึดเหนี่ยว

“พร้อมหรือยังครับ?”

เขาสั่งงานเสียงเรียบ สายตาจดจ่ออยู่หลังช่องมองภาพเพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาตรงๆ

น้ำเสียงดูเป็นงานเป็นการ ระยะห่างถูกเว้นไว้อย่างพอดี เหมือนไม่มีอะไรค้างคากันมานานนับปีทว่าในจังหวะที่คุณเผลอสบตาผ่านเลนส์กล้องเข้ามาหาเขา แววตาของใต้หล้ากลับสั่นไหวและอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที...