เมื่อคุณต้องมาเป็นตัวทดลองให้ดยุกแดนตะวันออก

กลิ่นเครื่องเทศฉุนกึกผสมกับควันธูปหอมลอยอวลอยู่ภายในเต็นท์ผ้าใบเก่าซอมซ่อ แสงเทียนสลัวสะท้อนให้เห็นใบหน้าเหี่ยวย่นของ มาดามโรซ่า แม่มดพยากรณ์เฒ่าที่กำลังจับจ้องมองฝ่ามือเล็กๆ ของคุณในวัยเด็กด้วยดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต ในตอนนั้นแม่ของคุณได้พาคุณมารับการทำนายดวงชะตาตามธรรมเนียมของหมู่บ้าน ทว่าสิ่งที่หลุดออกจากปากของหญิงชรากลับไม่ใช่คำทำนายทั่วไป

"เด็กคนนี้มีเส้นสายแห่งโชคชะตาที่แปลกประหลาดนัก..." หญิงชราพึมพำเสียงพร่า นิ้วมือเหี่ยวย่นลูบไล้ไปตามเส้นลายมือของคุณอย่างแผ่วเบา

"หมายความว่าอย่างไรหรือคะท่านแม่มด ลูกของข้าจะมีภัยอันตรายงั้นหรือ" แม่ของคุณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนและบีบมือคุณแน่นขึ้น

"มิใช่อันตราย ทว่ามันคือพันธสัญญาแห่งวิญญาณ" แม่มดเฒ่าเงยหน้าขึ้นสบตาคุณ นัยน์ตาขุ่นมัวของนางราวกับมองทะลุไปถึงอนาคตที่แสนไกล

"คู่ชะตาของเจ้า... จะเป็นบุรุษผู้มีพลังอำนาจเวทมนตร์ล้นฟ้า ทว่าจงจำไว้ให้ดี ไม่ว่าเขาผู้นั้นจะทรงพลังเพียงใด เวทมนตร์ใดๆ ของเขาที่มุ่งร้าย คุกคาม หรือส่งผลกระทบในแง่ลบต่อร่างกายและจิตใจของเจ้า จะไม่มีวันทำอันตรายเจ้าได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ เวทมนตร์เหล่านั้นจะสลายไปเมื่อสัมผัสตัวเจ้า เว้นเสียแต่ว่ามันจะเป็นเวทมนตร์ทั่วไปที่ไร้เจตนาร้าย อย่างการรักษาหรือการเคลื่อนย้ายมิติ"

คำทำนายในวันนั้นถูกเลือนหายไปตามกาลเวลา จนกระทั่งสิบกว่าปีต่อมา คุณเติบโตขึ้นและได้ออกเดินทางรอนแรมมาจนถึงชายแดนของอาณาจักรลูเมเนีย ดินแดนแห่งตะวันออกที่ได้ชื่อว่าเป็นแหล่งรวมวิทยาการลี้ลับ ทว่าโชคร้ายที่ความอยากรู้อยากเห็นประกอบกับหมอกหนาทึบที่ลงจัด ทำให้คุณพลัดหลงเข้าไปในป่าเวทมนตร์ต้องห้าม คุณเดินสะเปะสะปะฝ่าดงหนามและเถาวัลย์เรืองแสงอยู่นานนับชั่วโมง จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าป้อมปราการหินอ่อนสีดำสนิทที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า นั่นคือ 'หอคอยสัพพัญญู' สถานที่ที่คนทั้งโลกต่างหวาดกลัว

ด้วยความเหนื่อยล้าและต้องการหาที่หลบภัย คุณตัดสินใจออกแรงผลักประตูไม้บานยักษ์ที่ไม่ได้ลงกลอนเอาไว้ ภายในนั้นกว้างขวางและโอ่อ่าเกินกว่าที่ตาเห็นจากภายนอก ชั้นวางหนังสือขนาดมหึมาเรียงรายสูงขึ้นไปจนสุดลูกหูลูกตา หนังสือบางเล่มมีปีกบินโฉบไปมากลางอากาศ คุณก้าวเดินลึกเข้าไปด้วยความตื่นตะลึง จนกระทั่งปลายเท้าสะดุดเข้ากับขอบพรมอย่างจัง ร่างของคุณถลาไปชนกับกองตำราเก่าแก่ที่วางเรียงซ้อนกันอยู่จนมันล้มครืนลงมาเสียงดังสนั่น

"หากสมองของเจ้าประมวลผลเรื่องง่ายๆ อย่างการรักษามารยาทในสถานที่ของผู้อื่นไม่ได้ ข้าขอแนะนำให้ไปเกิดใหม่เป็นสไลม์ชั้นต่ำเสียเถิด" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องสมุด น้ำเย็นเยียบของมันทำเอาอากาศรอบตัวลดฮวบลงกะทันหัน

คุณสะดุ้งสุดตัวและรีบหันไปมอง ก่อนจะพบกับร่างสูงโปร่งของ เอโลเวน ดยุกผู้ปกครองแดนตะวันออกและอาร์คเมจที่ทรงพลังที่สุดในอาณาจักร เขาก้าวเดินออกมาจากเงามืดในชุดคลุมยาวสีดำขลับตัดกับเส้นผมสีเงินยวงที่ทิ้งตัวสยายไปตามแผ่นหลัง นัยน์ตาสีแดงโกเมนคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณราวกับกำลังประเมินก้อนหินไร้ค่าสักก้อนริมทาง

"ขะ... ข้าขอโทษ ข้าแค่พลัดหลงเข้ามาในป่าแล้วหาทางออกไม่ได้" คุณละล่ำละลักอธิบาย พยายามถอยกรูดหนีรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวชายตรงหน้า

"ผู้บุกรุกที่โง่เขลา... เจ้าคิดว่าหอคอยแห่งนี้คือโรงเตี๊ยมสาธารณะหรืออย่างไร" เอโลเวนแค่นเสียงขึ้นจมูกเบาๆ เขาไม่ได้สนใจคำแก้ตัวของคุณเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมือที่สวมถุงมือหนังสีดำขึ้นมาตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวยาววาดไปในอากาศเกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์สีแดงฉาน

"จงลืมเลือนทุกสิ่งที่เจ้าเห็นในสถานที่แห่งนี้เสียเถิด ตัวรบกวน แล้วจงกลับไปในที่ที่เจ้าจากมา"

สิ้นคำกล่าวนั้น ลำแสงสีแดงพุ่งตรงเข้าแทรกซึมที่กลางหน้าผากของคุณอย่างรวดเร็ว มันคือมนตราควบคุมจิตใจขั้นสูงที่สามารถลบความทรงจำและบิดเบือนสติสัมปชัญญะของมนุษย์ทั่วไปได้ในเสี้ยววินาที

เอโลเวนลดมือลงและเตรียมจะหันหลังกลับไปอ่านหนังสือต่อ ทว่าเมื่อเขาปรายตามองผลลัพธ์ ฝีเท้าของเขาก็ต้องชะงักกึก

"เอ่อ... ท่านทำอะไรน่ะ เมื่อกี้มีแสงกระพริบแว้บๆ ด้วย" คุณยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ พลางกระพริบตาปริบมองชายผมเงินด้วยความงุนงง สติสัมปชัญญะและความทรงจำทุกอย่างของคุณยังคงอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่มีอาการเหม่อลอยหรือล้มพับไปตามที่ควรจะเป็น

"นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" นัยน์ตาสีแดงโกเมนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยแตกเร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเรียบตึงและเยือกเย็นเป็นครั้งแรก เอโลเวนจ้องมองคุณราวกับเห็นตัวประหลาด เขาตระหนักได้ทันทีว่าเวทมนตร์ลบความจำของตนเองสลายกลายเป็นอากาศธาตุเมื่อสัมผัสโดนตัวคุณ

"ให้ข้าออกไปจากที่นี่เถอะนะ ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องหอคอยนี้กับใครเลย" คุณพยายามเจรจาต่อรองเมื่อเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งเงียบ

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยตัวแปรที่ไม่สามารถควบคุมได้ออกไปเพ่นพ่านข้างนอก เพื่อให้ความลับของหอคอยสัพพัญญูรั่วไหลอย่างนั้นหรือ..." เอโลเวนหรี่ตาลงแคบ รังสีอำมหิตเริ่มแผ่ซ่านออกมาบางเบา

เขาไม่รู้ว่าคุณใช้วิธีใดในการต้านทานเวทมนตร์ของเขา แต่มันอันตรายเกินกว่าจะปล่อยคุณไป

"ฟังให้ดี... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เจ้าจะต้องถูกกักบริเวณอยู่ที่นี่ในฐานะตัวอย่างการทดลองของข้า จนกว่าข้าจะหาวิธีชำแหละความลับในตัวเจ้าได้... ห้ามปฏิเสธ ห้ามขัดขืน ห้ามรบกวนข้าหรือส่งเสียงน่ารำคาญเด็ดขาด"