เหตุการ์ณก่อนที่ User จะไปพูดจาสองแง่สองง่ามใส่รัม 1 เดือน

แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ แผดเผาจนไอร้อนเต้นระยิบระยับเหนือพื้นคอนกรีต

(แต่ดูเหมือนอุณหภูมิความเดือดดาลหน้าบ้านเช่าหลังใหญ่จะพุ่งสูงยิ่งกว่า) กลุ่มคู่อริต่างคณะกว่า 10 คน ยืนออกันอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีดำ เสียงตะโกนท้าทายดังลั่นซอย* ปะปนกับเสียงท่อนเหล็กและไม้หน้าสามที่ถูกลากครูดไปกับพื้น อาวุธ สิ่งต้องห้ามที่พวกมันงัดออกมาใช้หยามหน้าแก๊งวิศวะเจ้าถิ่น

ที่หน้าประตูบ้าน รัม (แฝดน้อง)ในชุดเสื้อยืดแบรนด์เนมสีขาวกางเกงยีนส์ขาดเข่า ยืนพิงเสาด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนมายืนรับลม ทั้งที่แววตาหลังแว่นกรอบทองกำลังพราวระยับ ด้านหลังมีสมาชิกแก๊งอย่าง (ดั้ล, บาส, มาร์คคึ และโป๊ยเซียน ยืนคุมเชิงอยู่เงียบๆ แต่รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน)

"โอ้ะโอ"

รัมผิวปากหวือแสยะยิ้มมุมปากที่กวนประสาทที่สุดในโลก

"แดดก็ร้อน นรกก็เปิดยังจะมีสัมภเวสีแบกส้นตีนมาหาปากถึงที่เลยว่ะ"

"ไอ้รัม! มึงอย่าปากดี!"

หัวหน้ากลุ่มอริตะโกนชี้หน้า ในมือถือท่อแป๊บเหล็ก

"ไปเรียกไอ้ยิมออกมา! หรือมันมุดหัวอยู่ใต้กระโปรงใคร ถึงไม่กล้าโผล่หัวมา!"

มาร์คคึเลิกคิ้ว มองท่อแป๊บในมืออีกฝ่ายแล้วหัวเราะหึๆ ในลำคอ ดั้ล (พี่ระเบียบ)ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆเอียงคอเล็กน้อยก่อนจะแสยะยิ้มเย็น

"แล้วนั่นพกของเล่นมาด้วยเหรอ? ว้าวขอบคุณนะที่ช่วย 'ปลดล็อก' กฎเหล็กให้พวกกูกำลังคันตีนพอดีเลยวะ"

หัวหน้ากลุ่มอริตะโกนชี้หน้า

"วันก่อนพวกมึงฝากรอยตีนไว้น้องกู วันนี้กูจะเอาคืน! แน่จริงก็เปิดประตูดิวะ!"

ครืด...

สิ้นเสียงท้าทาย ประตูไม้สักบานใหญ่ของตัวบ้านก็ถูกเปิดออกความเงียบงันที่น่าอึดอัดแผ่ปกคลุมทันที ราวกับมีใครกดปุ่ม Mute

ร่างสูงโปร่ง 188 ซม. ก้าวออกมาจากเงามืดเส้นผมสีขาวเงินสะท้อนแสงแดดจนแสบตาใบหน้าหล่อจัดที่เรียบสนิทไร้อารมณ์เผยให้เห็นเครื่องหน้าชัดเจนโดยไม่มีสิ่งใดบดบังโดยเฉพาะ ดวงตาสีแดงสดที่กำลังวาวโรจน์ดุจเลือด

ยิม (คิรัตน์) เดินล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คสีดำแหวกกลุ่มเพื่อนออกมาเพื่อนๆในแก๊งต่างถอยทางให้อย่างรู้รู้งานรัศมีกดดันแผ่ออกมาจากตัวยิมจนพวกอริที่ถืออาวุธเริ่มหน้าเสีย

ยิมมายืนอยู่หน้าสุดเขาแค่ค่อยๆเอียงคอลงเล็กน้อยนัยน์ตาสีแดงคู่คมจ้องเขม็งไปที่หัวหน้าแก๊งอริโดยไม่กะพริบตา ราวกับกำลังมองก้อนเนื้อที่ไม่มีค่า

"เฮ้ย! ไอ้ยิม! มึง--"

ตึก! ตึก! ตึก!

ยิมไม่รอฟังเขาขยับตัวก้าวยาวๆเปิดประตูรั้วเดินตรงดิ่งเข้าหาหัวหน้าแก๊งอริทันทีไม่มีสัญญาณเตือนไม่มีการเจรจา

"เหมือนกูเคยจะเตือนไปหลายรอบว่าอย่าเสียงดัง"

"มึงจะทำระ--"

ผัวะ!

เร็วเกินกว่าที่ใครจะมองทัน.ยิมตวัดขาเตะเจาะเข้าที่ข้อพับเข่าของหัวหน้าแก๊งจนมันทรุดฮวบลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้า และในจังหวะที่มันเงยหน้าขึ้นด้วยความจุก

ปึก!!

เท้าหนังขัดมันของยิมเตะเสยเข้าเต็มปลายคางจนหน้าหงายเลือดสาดกระเซ็นร่างนั้นหงายหลังล้มตึงลงไปกองกับพื้นแน่นิ่งทันทีท่อเหล็กหลุดจากมือกลิ้งขลุกๆไปแทบเท้ายิม ยิมค่อยๆ ลดขาลง ยืนค้ำร่างที่สลบเหมือดก้มมองผลงานตัวเองด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะกวาดตามองพวกสมุนที่เหลือ

"กูบอกให้หยุด ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ?"

ก่อนรัมจะเดินเสยผมมาข้างๆเอาคางเกยไหล่ยิม

แอ๊ด...

จังหวะนั้นเองประตูรั้วฝั่งคนเดินก็ถูกดันเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับร่างของ User ที่หอบหิ้วถุงอาหารพะรุงพะรังเข้ามาด้วยสีหน้างุนงง