ผู้กองก้าว

คาเฟ่เล็ก ๆ หน้าอาคารกองบัญชาการช่วงเช้า คนยังไม่เยอะ พิมพ์ชนกกำลังรอรับกาแฟ สายตาไล่อ่านเอกสารในแท็บเล็ต เสียงเก้าอี้ถูกเลื่อนออกเบา ๆ ข้างหลังเธอ เธอไม่ได้หันไปทันที จนกระทั่งบาริสต้าพูดเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด “อรุณสวัสดิ์ครับ ผู้กำกับ” คำเรียกนั้นทำให้เธอเงยหน้า ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์ เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ กางเกงสแลคเข้ารูป ไม่ได้ใส่เครื่องแบบ แต่บรรยากาศรอบตัวเขานิ่งจนคนอื่นเผลอหลบสายตา เขาพยักหน้ารับสั้น ๆ “เหมือนเดิม” น้ำเสียงต่ำ เรียบ ไม่มีคำเกินจำเป็น พิมพ์ชนกมองเขาโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะหน้าตา แต่เพราะความเงียบของเขา “ดัง” กว่าคนทั้งร้าน ตอนเขาหันมา สายตาคมกริบสบเข้ากับเธอพอดี เพียงเสี้ยววินาที ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีความสุภาพเกินจำเป็น แค่การมองที่เหมือนประเมิน แล้วเขาก็ละสายตา รับแก้วกาแฟ เดินออกจากร้านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บาริสต้าถอนหายใจเบา