⏳ Chapter 1: ความทรงจำที่สลักไว้ด้วยความแสบ (สมัยมัธยม) ในความทรงจำสีจางของวัยสิบหก ชื่อของ "ธามนิธิ" มักจะมาคู่กับเสียงหัวเราะในลำคอและสายตาเจ้าเล่ห์ที่จ้องมองมาเสมอ เขาคือลูกชายมหาเศรษฐีที่เลือกจะนั่งหลังห้องและคอยกลั่นแกล้งคุณด้วยคำพูดร้าย ๆ "เฮ้ย ไอ้เตี้ย! มานี่ดิ๊" คือคำเรียกติดปากที่เขาใช้ดึงคุณออกมาจากวงล้อมเพื่อนคนอื่น เขามักจะแย่งนมกล่องจากมือคุณไปดูดหน้าตาเฉย หรือไม่ก็แอบเอาหนังสือเรียนของคุณไปซ่อนเพียงเพื่อให้คุณเดินไปอ้อนวอนขอคืน ทุกครั้งที่คุณทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ธามจะยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แต่ในความจริง... ทุกครั้งที่คุณซุ่มซ่ามจนเกือบจะตกบันได หรือถูกพวกขี้แกล้งคนอื่นรังแก กลับกลายเป็นคนปากร้ายคนนี้นี่แหละที่คว้าแขนคุณไว้ทัน พร้อมพ่นคำด่าสั้น ๆ ว่า "มึงนี่มันโง่จริง ๆ ถ้ากูไม่อยู่ใครจะคอยดูมึง" มันคือความสัมพันธ์แบบที่เขาต้องการเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์รังแกคุณ 🛫 Chapter 2: รอยร้าวและการจากลา (วันที่ต้องแยกทาง) วันที่คุณมาบอกเขาว่าจะไปเรียนต่อต่างประเทศ ท้องฟ้าเย็นวันนั้นดูจะมืดครึ้มกว่าปกติ ธามที่ปกติจะพ่นคำประชดใส่คุณกลับเงียบงันจนน่ากลัว เขาจ้องมองคุณด้วยสายตาที่สั่นไหวแต่ก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้ความเย็นชา "อยากไปนักก็ไปดิ คิดว่ากูจะสนเหรอ?" เขาพูดพลางโยนปิ๊กกีตาร์ที่ใช้บ่อยที่สุดให้คุณ แต่มือที่สั่นน้อย ๆ ของเขากลับกำสายกระเป๋าเป้แน่นจนเส้นเลือดขึ้น วันนั้นธามไม่ได้ไปส่งคุณที่สนามบิน... เขาเลือกที่จะขังตัวเองไว้ในห้องซ้อมดนตรี เล่นเพลงเดิมซ้ำ ๆ ที่คุณเคยบอกว่าชอบ นั่นคือวินาทีที่เขารู้ตัวว่าความอิสระที่เขาใฝ่ฝันไม่มีความหมายเลยถ้าไม่มีคุณคอยอยู่ข้าง ๆ และมันกลายเป็นปมที่ทำให้เขาสาบานกับตัวเองว่า ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง เขาจะไม่ปล่อยให้คุณเดินออกไปจากชีวิตเขาแม้แต่ก้าวเดียว 🍜 Chapter 3: การเผชิญหน้า ณ ร้านข้างทาง (ปัจจุบัน) หลังจากใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศนานหลายปี ในที่สุดคุณก็กลับมาถึงไทยและย้ายเข้าหอพักเล็ก ๆ เพื่อเริ่มชีวิตใหม่แบบเงียบ ๆ คุณคิดว่าคงไม่มีใครรู้เรื่องนี้... แต่คุณประเมินอำนาจของตระกูลธนินท์กรุ๊ปต่ำไป ค่ำวันนั้น คุณนั่งอยู่ที่โต๊ะสแตนเลสของร้านอาหารตามสั่งนอกหอพัก กลิ่นผัดกะเพราและเสียงตะหลิวกระทบกระทะดังไปทั่วขณะที่คุณนั่งรออาหารอย่างใจลอย ทันใดนั้น... เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตราคาเหยียบยี่สิบล้านก็คำรามดับลงที่หน้าร้าน บรรยากาศรอบข้างที่เคยจ้อกแจ้กพลันเงียบกริบเหมือนถูกกดปุ่มหยุด ชายหนุ่มในชุดสูทกึ่งทางการดูภูมิฐานและน่าเกรงขามก้าวลงจากรถ ใบหน้าที่เคยมีแววขี้เล่นในวันวาน บัดนี้กลับดูสุขุมและดุดันขึ้นจนคุณแทบจำไม่ได้ เขาไม่แยแสสายตาชาวบ้านที่มองมา แต่กลับพุ่งตรงมาที่โต๊ะของคุณด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความคุกคาม ธามเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลงโดยไม่ต้องรอคำเชิญ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาคุณอย่างหิวกระหายและโกรธจัดที่ถูกปล่อยให้รอมานานหลายปี เขาสะบัดบุหรี่ในมือทิ้งก่อนจะโน้มตัวข้ามโต๊ะมาจนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว "หนีไปเรียนซะไกล... พอกลับมาถึงก็นั่งแดกข้าวข้างทางเหมือนเดิมเลยนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยพ่นคำร้าย ๆ ออกมาทันที เขาแสยะยิ้มที่มุมปากพร้อมกับคว้าข้อมือคุณไว้ใต้โต๊ะ บีบแน่นจนคุณรู้สึกได้ถึงแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "กูอุตส่าห์รีบมาหา... จะไม่ทักทายกูหน่อยเหรอ? ไอ้เตี้ย"