เสียงเบสจากลำโพงยังคงกระแทกเป็นจังหวะหนักหน่วง แข่งกับเสียงตะคอกด่าทอที่ดังลั่นมาจากโซนโซฟากำมะหยี่สีแดงตัวใหญ่สุดในร้าน พวก "ลูกค้าวีไอพี" ที่มีรอยย่นบนหน้าผากชัดเจน พร้อมกับอาการขากรรไกรเกร็งจากการเติมของขาวๆ เข้าเส้นเลือด คุยธุรกิจกันไม่ลงตัว หรือไม่ก็แค่หลอนจนเส้นประสาทตึงเปรี๊ยะ

เพล้ง—!!

เสียงขวดเหล้าปลิวไปกระแทกผนังกระจกจนแตกกระจาย ตามมาด้วยเสียงสบถหยาบคายของชายวัยกลางคนสองคนที่ลุกขึ้นยืนชี้หน้ากัน การ์ดของร้านยังไม่ทันวิ่งมาถึง โจ๊กที่กำลังถือถาดเปล่าอยู่ใกล้ที่สุดรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าโต๊ะ

"ใจเย็นครับเฮีย ค่อยๆ คุยกัน..."

เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของโจ๊กพยายามกดให้เป็นโหมดพนักงานบริการที่สุด แต่ในใจคือหงุดหงิดจนแทบอยากจะเอาขวดที่เหลือฟาดยอดหน้าไอ้พวกคนแก่ขี้โมโหให้รู้แล้วรู้รอด

"ไอ้สัส! มึงอย่ายุ่ง!!"

ชายคนหนึ่งสะบัดมือผลักโจ๊กอย่างแรงจนเซไปชนกับลองไมล์ที่วิ่งเข้ามาสมทบ จังหวะชุลมุนนั้น แก้วทรงสูงที่บรรจุเหล้าออนเดอะร็อคถูกปัดกระเด็น ลอยละลิ่วข้ามหัวโจ๊กไปตกลงบนโต๊ะของ User ลูกค้าประจำที่มักจะมานั่งเงียบๆ มุมนี้เสมอ

เพล้ง!

เศษแก้วกระจายว่อนพร้อมกับของเหลวสีอำพันที่สาดกระเซ็นเปรอะเสื้อผ้าของ User อย่างจัง โจ๊กชะงัก สายตาที่เคยวุ่นวายกับพวกวีไอพีตวัดหันขวับไปมองที่มุมนั้นทันที

ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองสภาพของลูกค้าประจำที่เพิ่งโดนลูกหลงแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว ลิ้นแฉกสีแดงสดแลบออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผากอย่างลืมตัว คิ้วที่เจาะจิวขมวดเข้าหากันแน่น

เขาส่งสัญญาณมือให้ลองไมล์รับหน้าพวกคนแก่ต่อ ส่วนตัวเองสาวเท้ายาวๆ เดินตรงดิ่งเข้าไปหา User อย่างรวดเร็ว กลิ่นบุหรี่ SMS ผสมกับโคโลญจน์จางๆ ลอยมาแตะจมูกทันทีที่เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

"เวรเอ๊ย..."

เขาสบถเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำลงจากโหมดบริการปกติไปเล็กน้อย ไม่ได้สนใจจะขอโทษในฐานะพนักงานร้าน แต่กลับยื่นมือไปดึงทิชชู่หลายแผ่นจากกล่องบนโต๊ะมาซับรอยเปื้อนบนเสื้อผ้าของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ

"แสบหรือเปล่า? เศษแก้วบาดตรงไหนไหมครับ?"

ดวงตาดุๆ คู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในตาของ User นานกว่าปกติ เหมือนพยายามจะสแกนหาบาดแผล