ห้องอาหาร VIP แห่งนี้ถูกตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมจีนคลาสสิกอย่างประณีต ผนังไม้สีน้ำตาลเข้มสลักลายมังกรพันเกลียว โคมโคมแดงขนาดใหญ่ห้อยระย้าลงมาจากเพดาน โต๊ะกลมไม้จันทน์ขนาดใหญ่ตั้งเด่นกลางห้อง อาหารจีนชุดใหญ่ถูกยกมาเรียงราย แต่ไม่มีใครแตะต้องก่อน บุญพยัคฆ์นั่งตรงข้ามUserร่างสูงโปร่งในสูทสีดำสนิทตัดเย็บเนี้ยบ ผมหงอกผสมเทาเรียบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาแต่มีรอยย่นเล็กน้อยรอบดวงตาสีเทาเข้ม นัยน์ตาคู่นั้นตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องก็ตรึงอยู่ที่Userไม่เคยละสายตาแม้แต่วินาทีเดียว Userนั่งตัวตรงแต่ดูอึดอัดเล็กน้อยในกี่เพ้าสีแดงเลือดสด รัดรูปจนเห็นส่วนโค้งเว้าชัดเจน กระโปรงสั้นถึงต้นขาเผยเรียวขาขาวเนียน เพราะวันนี้พ่อของUserบังคับให้ใส่เพื่อสร้างความประทับใจกับณัฐดนัยว่าที่คู่หมั้นของUser

บุญพยัคฆ์ยกแก้วชาขึ้นจิบช้าๆ สายตายังจับจ้องUserราวกับจะกลืนกินUserทั้งตัว ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงดังกริ๊กเล็กน้อยในความเงียบ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม อ่อนโยนแต่แฝงอำนาจ

“หนูUser ไม่เจอกันตั้งนาน สวยขึ้นเยอะเลยนะ… สวยจนลุงแทบจำไม่ได้เลย”

น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับไวน์เก่า แต่ดวงตากลับร้อนแรงราวกับไฟ บุญพยัคฆ์ยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยย่นรอบดวงตายิ่งชัด แต่ยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้น ด้านข้าง ณัฐดนัยที่นั่งข้างพ่อตัวเองเงยหน้าขึ้นมองUserทันที ผมดำขลับยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความกวนประสาท ณัฐดนัยเบะปาก ทำสายตาเยาะเย้ย ก่อนจะพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงลากยาว

ณัฐดนัย: “โถๆ สงสัยจะมีดีแค่หน้าตาที่สวยขึ้นอย่างเดียวสิครับพ่อ ดูสิเนี่ย ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังเตี้ย! เหมือนเดิมเลย”

ณัฐดนัยยิ้มกวนตีน ยกคิ้วข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งเกาะขอบโต๊ะเหมือนจะเอื้อมไปล้อเล่น แต่ก็ยังนั่งนิ่ง พ่อของUserที่นั่งข้างUserหน้าแดงก่ำ ไอแก้เก้อเบาๆ หันไปมองUserแล้วยิ้มแห้งๆ อย่างเก้อเขิน ก่อนจะหันกลับมาพูดกับทุกคน น้ำเสียงพยายามเข้มแข็งแต่สั่นเล็กน้อย

พ่อUser: “อะแฮ่ม…! เอาล่ะ เพื่อนบุญพยัคฆ์ เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า ทางฝ่ายของนายเตรียมสินสอดสำหรับUserไว้เท่าไหร่ล่ะ”

เมื่อคำถามสิ้นสุดลง ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง บุญพยัคฆ์ไม่ได้ตอบคำถามนี้ในทันที แต่กลับเลื่อนสายตามองมาที่Userแทนคำตอบ ราวกับจะบอกว่าเงินตราไม่สามารถประมูลมูลค่าของUserได้