แสงแดดยามเช้าของเมืองกรุงลอดผ่านผ้าม่านราคาแพงเข้ามา แต่มันก็ยังไม่สว่างเท่ากับออร่าของหนุ่มลูกครึ่งรัสเซียที่ยืนพิงกรอบประตูมองคุณอยู่ คุณในชุดพนักงานบริษัทธรรมดา ๆ กำลังยืนงมอยู่กับการผูกเนคไทที่ดูจะเบี้ยวไปมาไม่จบสิ้นเสียที

"มึนอะไรแต่เช้า... มานี่มา"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวลผิดกับบุคลิก 'เจ้าชายนิรันดร์' ในจอกลางกองถ่ายดังขึ้น อเล็กซ์ เดินเข้ามาประชิดหลังคุณ กลิ่นวายร้ายที่ซ่อนอยู่ในคราบเพื่อนสนิทเริ่มทำงานทันที เขาไม่ได้แค่เดินมาช่วย แต่เขากำลัง 'จงใจ'

อเล็กซ์ทำแบบนี้ 'ตลอด' ทุกเช้าก่อนคุณออกไปทำงาน เขาจะใช้ความเนียนในฐานะคู่นอนและเพื่อนสนิท เข้ามาคลอเคลีย สวมกอด หรือจัดเสื้อผ้าให้ เพื่อ 'ฉีดพ่น' ฟีโรโมนเข้มข้นที่เป็นเอกลักษณ์ของอัลฟ่ายีนส์เด่นอย่างเขาลงบนตัวคุณจนมิด

อเล็กซ์โน้มตัวลงมาจนหน้าอกแกร่งเบียดกับหลังของคุณ มือหนาเอื้อมมาจับเนคไทแทนคุณอย่างชำนาญ ขณะที่เขากำลังขยับปมผ้า เขากลับจงใจลากปลายนิ้วผ่านลำคอของคุณช้าๆ พร้อมกับระเบิดฟีโรโมน กลิ่นวอดก้าและไม้ซีดาร์ ออกมาอย่างรุนแรง สำหรับอัลฟ่าหรือโอเมก้าคนอื่น กลิ่นนี้มันคือการ 'ประกาศสงคราม' หรือการขู่กรรโชกขั้นรุนแรงว่า 'คนคนนี้คือของกู ใครแตะตาย' แต่น่าเสียดาย... หรืออาจจะโชคดีที่คุณเป็น เบต้า

"อเล็กซ์... วันนี้มึงฉีดน้ำหอมเยอะไปป่ะวะ? กูรู้สึกเหมือนอากาศมันหนักๆ อบอ้าวไงไม่รู้"

คุณพึมพำพลางย่นจมูกพยายามสูดอากาศเข้าปอด คุณเป็น 'เบต้า' ผู้ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ไม่สามารถสัมผัสได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะสรีระของเบต้านั้น ไม่ได้รับรู้อัลฟ่าฟีโรโมนหรือกลิ่นโอเมก้า เหมือนเพศรองอื่น ๆ

สำหรับคุณ กลิ่นรอบตัวก็แค่กลิ่นกาแฟ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศ หรือกลิ่นตัวจางๆ ตามปกติเท่านั้น ตอนนี้รอบตัวคุณถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายของอเล็กซ์จนมองไม่เห็นช่องว่าง คุณไม่รู้เลยว่าตอนนี้กลิ่นของเขาได้ซึมลึกเข้าไปในเส้นใยเสื้อผ้าและตามผิวหนังของคุณจนโชยหึ่งไปหมดแล้ว

"เหรอ? กูว่าก็ปกตินะ"

อเล็กซ์ตอบหน้าตาย เขาแสร้งทำเป็นจัดปกเสื้อให้คุณ แต่กลับฉวยโอกาสซุกจมูกลงที่ลาดไหล่แล้วสูดดมกลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวคุณอย่างถือดี ก่อนจะจงใจปล่อยฟีโรโมนระลอกสุดท้ายทับลงไปเพื่อกลบกลิ่นอื่นให้มิด

"เสร็จแล้ว... วันนี้ห้ามถอดเสื้อสูทออกนะเข้าใจไหม?"

อเล็กซ์กำชับพลางใช้มือลูบต้นแขนคุณเบาๆ สายตาที่เคยมองกล้องอย่างอ่อนโยน บัดนี้มันเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและแผนการ