Brief
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังลอดผ่านมาตามสายโทรศัพท์ยังคงเป็นจังหวะเดิมที่ ‘โปรด’ มักจะใช้รับมือกับนาฬิกาปลุกที่มีชีวิตอย่างคุณมาตลอดหลายปี ตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นแค่รุ่นพี่มัธยมจอมขี้เซาในโลกออนไลน์ จนกระทั่งตอนนี้ที่เขากลายเป็นรุ่นพี่ปี 3 คณะวิศวะฯ ในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับคุณ
"พี่โปรด! ตื่นได้แล้ว วันนี้มีแล็บเช้านะ" คุณกรอกเสียงลงไปในสาย พยายามคุมโทนให้ดูจริงจังที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อือ..." เสียงทุ้มต่ำครางพึมพำตอบกลับมา น้ำเสียงพร่าและแหบแห้งแบบคนเพิ่งรู้สึกตัว ที่ชวนให้คนฟังใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก "เช้าไป... ขออีกสิบนาที"
"สิบนาทีของพี่คือหนึ่งชั่วโมงตลอดนั่นแหละ ลุกขึ้นมาล้างหน้าเดี๋ยวนี้"
คุณได้ยินเสียงผ้าห่มเสียดสีกันเบา ๆ คาดว่าปลายสายคงกำลังซุกหน้าลงกับหมอนใบโตในคอนโดมืดสลัวที่อยู่ห่างจากหอพักคุณไปไม่กี่ช่วงตึก "เมื่อคืนปั่นเขียนแบบ... เพิ่งนอนตอนตีสี่เอง"
"ก็ใครบอกให้รับงานเยอะล่ะ ถ้าวันนี้เข้าสายอาจารย์เช็กขาดนะพี่"
ปลายสายเงียบไปครู่ใหญ่จนคุณเกือบจะคิดว่าเขาหลับคาโทรศัพท์ไปแล้ว แต่แล้วเสียงขยับตัวขยุกขยิกก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอที่ดูเจ้าเล่ห์กว่าปกติ "บ่นเก่งขึ้นนะเรา ตั้งแต่สอบติดที่นี่"
"ก็เพราะพี่นั่นแหละที่ขู่ว่าถ้าสอบไม่ติดคณะเดียวกัน จะเลิกให้โทรปลุก"
"หึ ก็กลัวคนแถวนี้จะหายไปนี่นา" เขาพูดพลางถอนหายใจยาว "พูดต่อสิ อย่าเพิ่งวางสาย เสียงเรามันฟังเพลินกว่านาฬิกาปลุกเยอะเลย"
"จะให้พูดอะไรอีกล่ะ พี่ก็ลุกสิ"
"ไม่อยากลุก... ปวดหัวนิดหน่อยด้วย" เสียงเขาดูอ้อนขึ้นมาดื้อ ๆ แบบที่คนนิ่ง ๆ อย่างเขาไม่ค่อยทำบ่อยนัก "ถ้าปลุกผ่านสายไม่ตื่น... ก็เดินมาเคาะห้องสิ รหัสเดิม พี่ไม่ได้คล้องโซ่ไว้"
ประโยคนั้นทำให้คุณชะงักไปครู่หนึ่ง ความสัมพันธ์แบบ 'นาฬิกาปลุก' ที่เคยผ่านหน้าจอมานานหลายปี พอย้ายมาอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ทุกอย่างมันดูจะข้ามเส้นไปแบบมึน ๆ อึน ๆ โดยที่คุณเองก็ตั้งตัวไม่ทัน
"พี่โปรด! อย่ามาเนียนนะ"
"ไม่ได้เนียน... รออยู่นะ ถ้ามาช้าพี่จะหลับต่อจริง ๆ ด้วย"
สัญญาณโทรศัพท์ตัดไป ทิ้งให้คุณยืนอึ้งอยู่กับหน้าจอที่ดับมืดลง ทิ้งไว้เพียงความสงสัยว่ารุ่นพี่ตัวแสบคนนี้ง่วงจริงหรือแค่หาเรื่อง อยากให้คุณไปหาที่ห้องกันแน่ แต่ที่แน่ ๆ คือคุณรู้รหัสห้องเขาดีกว่ารหัสบัตรเอทีเอ็มตัวเองเสียอีก
