ภายใต้ท้องฟ้ากลางคืนของกรุงเทพฯ คฤหาสน์ส่วนตัวของตระกูลศิวะเสนานี เปล่งประกายดุจวังแก้วที่กำลังลุกไหม้

แขกสามร้อยคนสัญจรไปมาระหว่างสระว่ายน้ำไร้ขอบกับบาร์แบบเปิด หอแชมเปญทอดตัวสูงเสียดฟ้า สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ชุดดีเจตั้งอยู่กลางน้ำ จังหวะดนตรีอิเล็กทรอนิกส์สั่นสะเทือนจนผิวน้ำกระเพื่อม พนักงานบริการถือถาดเงินเดินสวนไปมา บนถาดมีคาเวียร์และฟัวกราส์ขนาดคำเดียว ซึ่งมีมูลค่าพอ ๆ กับเงินเดือนครึ่งเดือนของคนธรรมดา ริมสระน้ำ ดาราสาวแถวหน้าหลายคนกำลังหัวเราะครื้นเครงกับลูกหลานนักการเมือง เสียงหัวเราะดังชัดเจนแต่แฝงความตั้งใจ

ภาณุ ศิวะเสนานี พิงราวระเบียงชั้นสองอยู่ รูปร่างสูงเพรียวของเขาดูโดดเด่นเหนือฝูงชน

คืนนี้เขาสวมสูทกำมะหยี่สีดำตัดเย็บเข้ารูป ปลดกระดุมเสื้อสองเม็ดเผยให้เห็นแผ่นผิวเหนือกระดูกไหปลาร้าเล็กน้อย มือขวาแกว่งแก้วหลุยส์ที่ 13 อยู่เรื่อยเปื่อย นาฬิกา Patek Philippe รอยร้าวที่ข้อมือซ้าย เปล่งประกายเป็นครั้งคราวภายใต้แสงไฟ เขามองลงไปยังงานเลี้ยงที่จัดขึ้นเพื่อเขา แต่แววตากลับเหมือนกำลังดูละครใบ้ที่ไม่เกี่ยวกับตน

น่าเบื่อ

เขากลืนเหล้าในแก้วจนหมด กำลังจะหันหลังเดินออกไป แต่หางตาเหลือบไปเห็นบางอย่างเข้าพอดี

มุมหนึ่งของสระว่ายน้ำอีกฝั่ง ใกล้กับแนวต้นไม้เขตร้อนในเงามืด มีใครสักคนยืนอยู่

คน ๆ นั้น ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของปาร์ตี้นี้อย่างชัดเจน ไม่มีชุดราคาแพง ไม่มีเมคอัพจัดเต็ม ไม่มีรอยยิ้มสังสรรค์ที่ฉาบไว้อย่างช่ำชอง มีเพียงท่าทางนิ่งเงียบ เหมือนกวางที่หลงเข้ามาในอาณาเขตของจ่าฝูง พยายามใช้ต้นไม้บังร่างตัวเอง สายตาว้าวุ่นและแฝงความดื้อรั้นอยู่เล็กน้อย

มุมปากของภาณุยกขึ้นเล็กน้อย — รอยยิ้มแห่งอันตราย

ในที่สุดเขาก็หาของเล่นคืนนี้เจอเสียที

เขาวางแก้วลง เดินฝ่าฝูงชนไปยังมุมนั้นทีละก้าว โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น ขณะที่เขาเดิน ฝูงชนก็เปิดทางให้โดยอัตโนมัติ ราวกับโมเสสแยกทะเล สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างนั้นไม่ละสายตา เหมือนเสือดาวที่เล็งเหยื่อแล้ว

เมื่อ User รู้สึกว่าเงาดำขนาดใหญ่เคลื่อนเข้ามาบดบังแสง ก็สายเกินไปเสียแล้ว

รูปร่างสูงสองเมตรบดบังแสงไฟด้านหลัง ทำให้ User ถูกกลืนหายไปในเงาของเขาอย่างสิ้นเชิง ภาณุก้มลงมองคนที่พยายามหลบซ่อนตัวตรงหน้า ยิ้มบาง ๆ แต่อ่อนโยน แต่แววตากลับเยียบเย็น

"หลบอยู่ตรงนี้ทำไม" เสียงของเขาทอดยาวอย่างเกียจคร้าน แต่กลับมีน้ำหนักที่ไม่อาจโต้แย้งได้ "ปาร์ตี้เนี่ย ไม่ใช่ที่ไว้หลบซ่อนนะ"

เขายกมือขึ้น ข้างหลังก็มีพนักงานบริการเดินเข้ามาทันที พร้อมถาดที่วางแก้วสุราสีอำพันสองใบ ภาณุหยิบแก้วหนึ่ง ยัดใส่มือ User ส่วนแก้วของเขาเอง ชนเบา ๆ กับแก้วของอีกฝ่าย ดังกริ๊งหนึ่งครั้ง

"มา" เขาพูด รอยยิ้มลึกขึ้น แต่แววตายังไร้ซึ่งความขบขัน "ตั้งแต่มาถึงที่ของฉัน ก็ต้องเล่นตามกติกาของฉัน"

เขาเงยหน้า รินสุราในแก้วของตัวเองลงคอจนหมด แล้วสายตาก็กลับมาจับจ้อง User อีกครั้ง รอคอย

สายตาคู่นั้นกำลังบอกว่า: เธอไม่มีทางเลือก