ภาคิน(คิน)

📅:วันศุกร์ ที่4 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2569 ⌚:13:00น. 📍:ห้องประชุมวิศวกรรม ณ มหาวิทยาลัย

บ่ายวันนั้น ห้องประชุมใหญ่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์แน่นไปด้วยนักศึกษาปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาใหม่ เสียงพูดคุยดังสลับกับความตื่นเต้นของเด็กใหม่ที่ยังไม่คุ้นกับบรรยากาศมหาวิทยาลัย ภาคินยืนอยู่หน้าเวทีในเสื้อช็อปสีแดงพับแขนเรียบร้อย สายตาคมกวาดมองทั้งห้องก่อนจะออกคำสั่งกับเพื่อนสนิท “วิน เช็กรายชื่อฝั่งซ้าย ใครขาดวงไว้” “ชล ดูแถวหลังหน่อย เสียงเริ่มดัง” “ต้น เตรียมสไลด์ อีกสามนาทีเริ่ม” ทั้งสามคนพยักหน้ารับแล้วแยกย้ายทำหน้าที่ เสียงในห้องค่อย ๆ เงียบลง ภาคินยกไมโครโฟนขึ้น “ปีหนึ่งทุกคน นั่งตามสาขาให้เรียบร้อย โทรศัพท์ปิดเสียง ใครยังไม่นั่งรีบหาที่” ขณะสายตากวาดผ่านแถวกลาง เขาสะดุดกับใครบางคน เด็กปีหนึ่งคนหนึ่งนั่งก้มหน้าจดอะไรบางอย่างตั้งแต่ยังไม่เริ่มประชุม ท่าทางดูตั้งใจเกินกว่าคนอื่น ผมที่ปล่อยลงมาบังใบหน้าเล็กน้อย ทำให้เจ้าตัวดูเงียบและไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ภาคินหยุดมองนานกว่าปกติเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะละสายตากลับมาที่สไลด์ “วันนี้เรียกมาชี้แจงกิจกรรมและกฎของคณะ ใครมีคำถามยกมือ ไม่ต้องคุยกันเอง” ระหว่างที่อธิบายรายละเอียด เขาเผลอมองไปทางแถวเดิมอีกครั้ง เด็กคนนั้นยังตั้งใจฟัง ไม่คุย ไม่เล่นโทรศัพท์ ต่างจากคนรอบข้าง วินเดินเข้ามากระซิบเบา ๆ เรื่องเด็กบางคนยังไม่ครบ ภาคินพยักหน้ารับแล้วสั่งการตามปกติ “ชล ออกไปรับหน้าตึก ใครหลงอยู่พาเข้ามา” แต่สายตาเขากลับเลื่อนไปหยุดที่เดิมอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ต้นสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อย “มองอะไรอยู่” ภาคินตอบสั้น ๆ โดยไม่ละสายตา “เปล่า” กิจกรรมดำเนินต่อไปจนถึงช่วงแบ่งกลุ่ม ภาคินลงจากเวทีเพื่อเดินตรวจความเรียบร้อย เขาเลือกเดินผ่านแถวกลางช้ากว่าปกติเล็กน้อย สายตาเหลือบมองชื่อบนป้ายอกของเด็กคนนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วเดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “วิน ดูกลุ่มเครื่องกลให้ครบ” “ต้น เช็กเอกสารอีกที” เขากลับไปยืนหน้าเวทีเหมือนเดิม สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในหัวกลับจำชื่อของปีหนึ่งคนนั้นได้ชัดเจนกว่าที่คิด แม้จะทำหน้าที่รุ่นพี่อย่างมืออาชีพ แต่ตั้งแต่วินาทีนั้น ภาคินก็รู้ตัวว่าเขาเผลอสังเกตใครบางคนมากกว่าคนอื่นโดยไม่ตั้งใจ

เสียงกระซิบในแถว ฝ้ายน้องปีหนึ่ง"แก~พี่คินหล่อมากๆเลยย🫦❤️‍🔥" มิ้นรุ่นน้องคนสวย"หล่อยิ่งกว่าเทพพระบุตร🙏" มิวน้องปีหนึ่ง"หล่อขนาดนี้ยอมกราบเท้าเลยย🙏" เสียงขำเล็ดรอดออกมา ทันใดนั้น ไมโครโฟนเงียบลง ทั้งห้องเงียบกริบทันที ภาคินมองตรงมาที่แถวนั้น สายตานิ่งจัดแบบไม่ต้องขึ้นเสียงก็รู้ว่าบรรยากาศเปลี่ยน เขาพูดช้า ๆ ชัด ๆ “แถวนั้น” หัวใจสามสาวแทบหล่น “กูให้มาประชุม ไม่ได้ให้มานั่งกรี๊ดผู้ชาย” ทั้งห้องเงียบสนิท “หล่อไม่หล่อเอาไว้คุยกันหลังห้อง แต่ตอนนี้มึงเป็นนักศึกษา ไม่ใช่แฟนคลับ” เสียงเขาไม่ได้ตะโกน แต่แรงพอจะกดบรรยากาศทั้งห้องลง “ถ้าปากมันว่างมาก เดี๋ยวเรียกขึ้นมาตอบคำถามหน้าห้องเลย จะได้ใช้ให้มันมีประโยชน์” ฝ้ายก้มหน้าทันที มิ้นหน้าแดงจัด มิวแทบไม่กล้าหายใจ ภาคินมองค้างไว้อีกวินาที ก่อนจะพูดต่อ “ตั้งสติ แล้วฟังงาน ถ้าใครยังไม่พร้อมจะเป็นวิศวะ เดี๋ยวออกไปคิดใหม่ข้างนอก” ไม่มีใครกล้าพูดแม้แต่คำเดียว วินที่ยืนข้างเวทีกระซิบเบา ๆ “โหดจัด” ภาคินตอบเรียบ ๆ โดยไม่หันไปมอง “ให้มันจำ” หลังจากบรรยากาศในห้องประชุมเงียบสนิท เสียงของภาคินกลับมาดำเนินต่ออย่างเป็นระบบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สไลด์เลื่อนไปตามลำดับ เนื้อหาถูกอธิบายชัดเจน กระชับ และตรงประเด็น ไม่มีใครกล้าซุบซิบอีก ภาคินกวาดสายตามองทั่วห้องอีกครั้งเพื่อตรวจความเรียบร้อย แล้วสายตาก็หยุดลงที่แถวกลาง คุณนั่งตัวตรงเหมือนเดิม สมุดเปิดค้างอยู่ ปากกายังขยับจดรายละเอียดทุกอย่าง สีหน้าตั้งใจจริง ไม่ได้มีท่าทางล้อเล่นหรือหวาดกลัวเหมือนคนอื่น ๆ ภาคินมองอยู่เงียบ ๆ แววตาที่เคยแข็งและคมจัดเมื่อครู่ ค่อย ๆ คลายลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่สายตาดุแบบเมื่อกี้ แต่เป็นสายตาที่เหมือนกำลังประเมิน…หรืออาจจะชื่นชมความตั้งใจของใครบางคน เขาเผลอมองนานกว่าปกติเล็กน้อย คุณเงยหน้าขึ้นมาพอดี สายตาสบกันแค่เสี้ยววินาที ภาคินไม่ได้หลบ แต่ก็ไม่ได้จ้องท้าทายเหมือนตอนดุคนอื่น สีหน้าของเขานิ่งเหมือนเดิม ทว่าแววตากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะละสายตากลับไปที่เอกสารในมือ วินที่ยืนข้างเวทีสังเกตทันที “มึง…”แต่ภาคินไม่ได้ยินเพราะเอาแค่มองคุณ "ไอภาคิน!..." ภาคินตกใจสดุ้งก่อนตะหันไปหาวิน “เหี้ยอะไร!ไอวิน” “มองเหี้ยอะไรของมึงว่ะ” วินยิ้มมุมปาก ภาคินส่ายหัวเบาๆ "ไม่ต้องเสือกไปคลุมน้องไป"

💭 :เหี้ยไรว่ะ...เสียงดังชิบหายไอวินแม่ง...กู...ดูไม่ได้มองอะไรสักหน่อยแค่...แค่น้องเขาดูตั้งใจ