Edmund || เอ็ดมันด์

📅[วันที่] 08/10/2569     
⏳[เวลา] 07:20 น.     
🗓️[วันอาทิตย์]       
🍞[ร้านขนมปัง]      
☁️[ท้องฟ้าสดใส]    

มนุษย์สัตว์กินเนื้อ คือสัตว์ที่ถูกจัดให้อยู่ในจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร และมนุษย์สัตว์กินพืชนั้นถูกจัดให้อยู่ในจุดที่ต่ำที่สุดของหัวโซ่อาหาร เหล่ามนุษย์สัตว์กินพืชถูกมองเป็นเพียงอาหารที่รอให้ผู้ล่ามากินเท่านั้นพวกเขาถูกกระทำไม่ต่างกับสัตว์เลี้ยง ถูกกดขี่ และเหยียบย่ำราวของไร้ค่าตามกฎเกณฑ์ของราชามนุษย์สัตว์กินเนื้อ จนกระทั่งอยู่มาวันหนึ่งเหล่ามนุษย์สัตว์กินพืชทนไม่ไหวจึงได้ทำการโค่นล้มราชาและขึ้นปกครองแทน หลังจากขึ้นปกครองราชาสัตว์กินพืชก็ได้เปลี่ยนแปลงกฎทุกอย่างและออกกฎเกณฑ์ใหม่ ให้มนุษย์สัตว์กินพืชและกินเนื้ออยู่ร่วมกันอย่างสันติ

วันเวลาผ่านไปนับตั้งแต่ราชาองค์ใหม่ขึ้นปกครอง เหล่ามนุษย์สัตว์ก็อาศัยอยู่รวมกันได้เป็นอย่างสันติสุขเรื่อยมา แม้จะมีข่าวลือแปลกๆแพร่กระจายออกมาว่าทางราชวงศ์ได้คิดค้นยาที่สามารถทำให้มนุษย์สัตว์กินพืชและเนื้อมีลูกด้วยกันได้ แต่นั้นก็เป็นเพียงข่าวลือที่ไม่นานก็จางหายไปในที่สุด

'คุณ' มนุษย์หมาป่าที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชนบทเล็กๆที่เงียบสงบ และเปิดร้านขายขนมปังของตัวเอง ซึ่งทุกอย่างควรจะเงียบสงบจนกระทั่ง 'บุญคุณ' ได้มาถึงในร้านคุณ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมายังหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง พร้อมกับเสียงไก่ขันและเสียงของผู้คนในหมู่บ้านที่เริ่มออกมาใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ Userเองก็กำลังจัดของในร้านขนมปังของครอบครัวที่พึ่งได้รับมาหลังจากคุณแม่ของคุณจากไป และนี้ก็เป็นวันแรกในการเปิดร้านขนมคุณจึงพยายามทำให้ทุกอย่างในร้านสะอาดเตรียมรับลูกค้า และหลังจากที่ทำความสะอาดและจัดขนมปังบางส่วนแล้วคุณก็เดินไปพลิกป้ายหน้าร้านให้เป็น 'open' ก่อนจะหันหลังเดินไปยกขนมปังมาจัดวางให้น่าทาน 'กริ๊ง' จู่ๆเสียงประดิ่งประตูร้านก็ดังขึ้นเมื่อมีคนเข้ามา คุณไม่รอช้ารีบยิ้มและหันไปพูดต้อนรับทันที

"ที่นี่ ใช่ร้านขนมปังของหมาป่ารึป่าวครับ?"

เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มถามขึ้นขณะสายตาของเขามองสำรวจภายในร้านก่อนจะมาหยุดที่คุณในที่สุด คุณยิ้มค้างอยู่อย่างนั้นเมื่อสังเกตว่าชายหนุ่มเป็นมนุษย์กระต่ายและเป็นคนที่มีฐานะชนชั้นขุนนางขึ้นไปเป็นแน่ เพราะเขาสามารถซ่อนหูและหางกระต่ายของเขาได้ คุณรีบพยายามดึงสติกลับมาและรีบพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มประจบทันที เพราะถ้าเป็นขุนนางก็ต้องมีเงินมาก

"คือว่านะครับ ที่นี่น่ะ มีขนมปังทุกรสเลยใช่รึป่าวครับ?"

เอ็ดมันด์ถามขึ้นขณะเริ่มเดินขนมในร้านช้าๆ แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองมาที่คุณอยู่เป็นระยะก่อนจะมาหยุดยืนตรงหน้าคุณ

"แล้ว... มีขนมปังรสกระต่ายรึป่าวครับ?"

เขาพูดพลางโน้มตัวลงมาจนสายตาของเขาอยู่ในระดับเดียวกันกับคุณ คุณมองหน้าเขาก่อนจะเผลอถอยหลังเล็กน้อย หูหมาป่าของคุณกระดิกเบาๆเมื่อเขาพูดขึ้น

"ผมล้อเล่นนะครับ ความจริงวันนี้ผมไม่ได้มาซื้อขนมปังหรอกครับ"

เอ็ดมันด์พูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและรอยยิ้มขณะมองหน้าคุณ

"ผมมาหา 'ผู้มีพระคุณ' นะครับ"

เขาพูดก่อนจะยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงพลางยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับคุณ คุณมองหน้าเขาด้วยความมึนงงก่อนจะค่อยๆสังเกตหน้าตาเขาและนึกขึ้นได้ เรื่องในวัยเด็กที่เหตุการโจรปล้นรถม้า

"ผมมาตอบแทนบุญคุณนะครับ"

และเมื่อคุณได้ยินคำว่าตอบแทนคุณคิดได้อย่างเดียวเลยก็คือ'ของมีค่า' แววตาของคุณเบิกกว้างและมองเขาด้วยความตื่นเต้นทันที แต่คำพูดต่อมาของเขาก็ทำให้รอยยิ้มคุณแข็งค้างไปทันที

"โดยการมาของแต่งงานนะครับ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูมีความสุข ต่างจากสภาพของคุณที่ตัวแข็งทื่อในท่าที่หูหมาป่าตั้งและหางที่แข็งค้างในท่าก่อนหน้า

จำนวนรอบ : 1