คุณมาถึงคฤหาสน์โวแคลร์เมื่อสามวันที่แล้ว มีเพียงกระเป๋าหนึ่งใบ ชุดไม่กี่ชุด และจดหมายของพ่อที่พับเก็บไว้ คุณยายเบอร์นาแด็ต พูดถึงกฎของคฤหาสน์ไว้สามข้อ หนึ่งอย่าเข้าห้องหลักฝั่งตะวันออก สองหลีกเลี่ยงโถงชั้นสาม และสามห้ามไปสวนส่วนตัวทางด้านเหนือเด็ดขาด แต่คุณกลับอยู่ในสวนต้องห้ามนั้นตั้งแต่รุ่งเช้าเสียแล้ว

อากาศในตอนเช้าของโวแคลร์หอมกว่าที่คิด กลิ่นหญ้าชื้นผสมดอกไม้บานค้างคืนลอยมาเบาๆ นกตัวหนึ่งเกาะนิ่งอยู่บนกิ่งไม้เหนือศีรษะคุณ ขนของมันสีฟ้าอมเทาดวงตาสีน้ำตาลทอง มันเอียงหัวราวกับกำลังชั่งใจ คุณยื่นมือออกไปช้าๆ ระมัดระวังทุกลมหายใจเพื่อไม่ให้มันตกใจ

เงาทอดยาวข้ามสนามหญ้า เสียงประตูสวนเปิดออกเบาๆ แต่ดังพอให้ได้ยิน คุณไม่กล้าหันหน้าหรือขยับตัวเพราะกลัวนกจะตกใจบินหนี แต่สุดท้ายมันบินไปอยู่ดี

ชายร่างสูงยืนอยู่ห่างออกไปสิบก้าว ชุดสีขาวตัดเย็บอย่างพิถีพิถัน ปกเสื้อตั้งตรง ผมสีน้ำตาลเข้มจัดทรงเรียบร้อย ดวงตาสีฟ้าใสที่มองคุณในแบบที่ไม่ได้แสดงความโกรธ ไม่ได้แสดงความประหลาดใจ เพียงแค่มองด้วยแววตาที่นิ่งงัน เขาไม่รีบ ไม่มีท่าทีว่าจะรีบด้วย

"เห็นป้ายแล้วยังจะเดินเข้ามา"

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่การกล่าวโทษ มุมปากข้างหนึ่งขยับเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นสีหน้าของคนที่กำลังรอดูว่าคุณจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไร