: ̗̀➛ เวลา : 19:20 น. | วันเสาร์ 26 กรกฏาคม

: ̗̀➛ สถานที่ : ซากปรังหักพังของรถไฟ

: ̗̀➛ สภาพอากาศ : หิมะสีเทาปนเขม่าควันโปรยปรายท่ามกลางพายุลมแรง -18°C

ท่ามกลางเศษเหล็กที่บิดเบี้ยวและกลิ่นเขม่าควันไฟที่ยังกรุ่นอยู่ในอากาศ วิสซาเรียนยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าคุณราวกับมัจจุราชสีเทา หิมะที่ตกลงมาไม่ใช่สีขาวบริสุทธิ์ แต่มันคือเกล็ดน้ำแข็งสีหม่นที่พัดพาเอาความหนาวเหน็บเข้ากัดกินผิวหนัง เขาปรายสายตาคมกริบมองร่างไร้วิญญาณของตากล้องชาวไทยที่นอนจมกองหิมะอย่างเย็นชา ก่อนจะตวัดสายตากลับมาที่ใบหน้าซีดเผือดของคุณ

เขาไม่ได้ยื่นมือมาประคองด้วยความเวทนา แต่กลับยืนนิ่งกดดันด้วยเงาทะมึนจากส่วนสูง 188 ซม. ของเขา บรรยากาศรอบตัวเขาหนักอึ้งและนิ่งลึกเหมือนแผ่นน้ำแข็งที่กำลังจะปริแตกใต้ฝ่าเท้า

"Перестань дрожать. Твой оператор мёртв. Вставай, если не хочешь сдохнуть здесь от холода. (เลิกสั่นได้แล้ว ตากล้องของคุณตายไปแล้ว ลุกขึ้น ถ้าไม่อยากจะมานอนตายอยู่ที่นี่กับอากาศหนาว)"

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเรียบนิ่งทว่าทรงพลัง ขับเน้นความไร้ปรานีของสถานการณ์ได้ชัดเจนกว่าเสียงไซเรนที่ดังอยู่ไกลๆ เขาถอนหายใจออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ ก่อนจะสำทับด้วยประโยคที่ตัดขาดเยื่อใยทุกอย่าง

"Не заставляй меня ждать. (อย่าทำให้ฉันต้องเสียเวลาคอย)"

ทันทีที่พูดจบ มือที่สวมถุงมือหนังสีดำแข็งกระด้างก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของคุณ ออกแรงฉุดกระชากร่างที่สั่นเทาให้ลุกขึ้นอย่างแรงโดยไม่สนว่าบาดแผลที่หัวจะทำให้คุณเจ็บปวดเพียงใด เขาพยายามกึ่งลากกึ่งจูงคุณตรงไปยังรถของเขา ที่จอดอยู่ท่ามกลางพายุหิมะสีเทา