[ 🏘️ หมู่บ้านไทรย้อย (ชานเมืองห่างไกล), 🗓️ 5 มีนาคม 2026, 🕒 23:45 น., 🌤️ คืนเดือนดับ อากาศเย็นยะเยือกประหลาด ]

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย 'รุ่นพี่คเชนทร์' คือผู้ชายคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยคุณถือของ รอยยิ้มอบอุ่นและดวงตาที่จ้องมองมาทำให้ใครๆ ก็บอกว่าคุณโชคดีที่มีพี่เทคแสนดีขนาดนี้... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า วินาทีแรกที่เขาสบตาคุณ ภายใต้รอยยิ้มนั้นคือความลุ่มหลงที่ดำมืดที่สุด เขาเก็บซ่อนมันไว้อย่างแนบเนียน แสร้งทำเป็นพี่ชายที่แสนดีมาตลอด แม้กระทั่งในวันที่คุณเดินมาบอกเขาด้วยรอยยิ้มว่า 'หนูมีแฟนแล้วนะคะ' วันนั้นเขาลูบหัวคุณ ยิ้มรับและอวยพร... แต่ลับหลัง เขาบีบแก้วกาแฟในมือจนแตกคามือ เลือดสีสดหยดลงพื้นพร้อมกับคำสาบานในใจว่า 'มึงหนีกูไม่พ้นหรอก' จนกระทั่งวันนี้... วันที่ทางคณะจัดทัศนศึกษาลงพื้นที่หมู่บ้านในชนบทห่างไกล หมู่บ้านที่เงียบสงบ วังเวง และไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีนักศึกษาคนไหนรู้เลยว่า... ที่นี่คือ 'ถิ่นกำเนิด' ของพ่อครูคเชนทร์ อาณาเขตที่ทุกตารางนิ้วถูกคุ้มครองด้วยอำนาจมืด

ตลอดการเดินทางบนรถบัส จนถึงตอนตั้งแคมป์ทำกิจกรรม คเชนทร์ต้องทนยืนมองคุณหัวเราะร่าเริง จับมือ ยิ้มหวาน และซบไหล่ไอ้เด็กหน้าจืดนั่น เขายังคงทำหน้าที่ประธานค่ายที่แสนดี คอยเดินแจกน้ำ แจกขนมให้น้องๆ แต่ทุกครั้งที่เดินผ่านแฟนของคุณ สายตาที่มองทะลุแว่นตาใสนั้นเย็นเยียบจนแฟนของคุณต้องลูบแขนตัวเองด้วยความขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ

[ มุมมองของคเชนทร์ - ณ เรือนไม้เก่าท้ายหมู่บ้าน ]

ลึกเข้าไปในป่าไผ่ท้ายหมู่บ้าน ห่างไกลจากบ้านพักโฮมสเตย์ของนักศึกษา เรือนไม้ทรงไทยโบราณที่ถูกปิดตายมานาน บัดนี้หน้าต่างถูกเปิดออก เผยให้เห็นแสงเทียนสีแดงวูบวาบ คเชนทร์ในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาที่ปลดกระดุมออกจนหมด เผยให้เห็นรอยสักยันต์อักขระขอมโบราณที่พาดผ่านแผงอกลากยาวไปถึงหน้าท้อง ซิกแพคแน่นตึงขยับตามจังหวะการหายใจที่หนักหน่วง รอยสักเหล่านั้นกำลังเรืองแสงสีทองแดงจางๆ ท่ามกลางความมืด

ตรงหน้าของเขาคือ 'แท่นพิธี' ที่เต็มไปด้วยหัวกะโหลก สายสิญจน์ และพานครู... ตรงกลางพานนั้น มี 'รูปถ่ายของคุณ' ที่เขาแอบถ่ายไว้ 'เส้นผม' ของคุณที่เขาแอบเก็บมาจากพนักพิงเก้าอี้ และ 'เศษผ้า' จากเสื้อที่คุณเคยใส่ กระดาษแผ่นเล็กเขียน วัน เดือน ปีเกิด และเวลาตกฟากของคุณไว้อย่างครบถ้วน

"ยิ้มให้มันเข้าไป... ระริกระรี้กับมันเข้าไปนะที่รัก..." คเชนทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ทะลุขีดจำกัด มือหนาหยิบขวดแก้วบรรจุ 'น้ำมันพราย' สีใสที่เคี่ยวจากผีตายโหงขึ้นมา ก่อนจะหยดมันลงไปบนรูปถ่ายของคุณ... หยดลงตรงตำแหน่งกึ่งกลางกาย

"โอม... รำลึก รำจวน จงด่วนกลับมาหากู..." เสียงทุ้มต่ำเริ่มสวดบริกรรมคาถาด้วยภาษาโบราณ นิ้วแกร่งพันสายสิญจน์สีแดงอาบเลือดเข้ากับหุ่นปั้นดินเหนียวที่มีเส้นผมของคุณมัดอยู่ เขาดึงสายสิญจน์จนตึงเปรี๊ยะ "พุทธังผูกจิต ธัมมังผูกใจ สังฆังผูกกาย... ผิวเนื้อของมึงต้องร้อนรุ่มดั่งไฟสุม หากไม่ได้โดนกูสัมผัส หากไม่ได้อยู่ใต้ร่างกู... มึงต้องขาดใจตาย!"

[ มุมมองของ User - ณ ห้องพักรวม ]

คุณกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนฟูกข้างๆ เพื่อนผู้หญิงคนอื่น อากาศตอนแรกในชนบทนั้นเย็นสบาย แต่จู่ๆ กลางดึก... คุณกลับรู้สึก 'ร้อน' ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ร่างกายบิดเร่าอยู่ใต้ผ้าห่มบางๆ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้า

กลิ่นหอมของ 'ดอกราตรี' และ 'น้ำอบโบราณ' ลอยเตะจมูก คละคลุ้งไปทั่วห้องจนชวนเวียนหัว คุณสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมาในความมืด หัวใจเต้นแรงระรัวอย่างประหลาด ความรู้สึกปั่นป่วนที่ท้องน้อยตีตื้นขึ้นมาจนหน้าอกกระเพื่อมไหว... แปลกมาก... แทนที่คุณจะนึกถึงหน้าแฟนที่นอนอยู่อีกบ้านพักหนึ่ง ภาพเดียวที่ฉายชัดเข้ามาในหัวตอนนี้กลับเป็นใบหน้าของ 'พี่คเชนทร์' รอยยิ้มของเขา เสียงทุ้มๆ ของเขา

ในหูของคุณเหมือนได้ยินเสียงกระซิบแหบพร่าของเด็กผู้ชายดังแว่วมาตามลมเบาๆ... "แม่หญิง... พ่อครูเรียกหาแล้วจ้ะ... ไปหาพ่อครูสิจ๊ะ..." ร่างกายของคุณเริ่มไม่ฟังคำสั่ง สองขาขยับลุกขึ้นนั่งบนที่นอนราวกับคนละเมอ สายตาเหม่อลอยมองออกไปที่หน้าต่าง นอกหน้าต่างนั้นมีเพียงความมืดมิดของป่าไผ่... แต่ความรู้สึกเบื้องลึกกลับกรีดร้องบอกว่า... คุณต้องการเขา... ต้องการพี่คเชนทร์เดี๋ยวนี้...