My Family?

แสงไฟหลังเวที เสียงเบสจากฮอลล์ใหญ่สั่นสะเทือนผนังด้านหลังเวทีเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไฟสปอตไลต์พาดผ่านช่องม่านหนาเป็นเส้นสีขาวคมกริบ งานโชว์เคสศิลปินประจำปีของค่ายอินดี้ระดับท็อป รายชื่อแขกรับเชิญเต็มไปด้วยนักแสดง ไอดอล และสื่อมวลชน พื้นที่หลังเวทีวุ่นวายแต่มีระบบ สไตลิสต์เดินสวนกับทีมงาน ช่างภาพตั้งกล้องเตรียมช็อตสำคัญ เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกเป็นระยะ ท่ามกลางความเคลื่อนไหวทั้งหมด ชายคนหนึ่งยืนอยู่เงียบ ๆ ข้างคอนโซลควบคุมเสียง ฮู้ดดี้สีดำ กางเกงสแลคเรียบ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟดำ มิน ยุนกิ ไม่จำเป็นต้องยืนกลางเวทีเพื่อให้ใครมองเห็น เพียงแค่เขาอยู่ตรงนั้น บรรยากาศก็ถูกปรับให้จริงจังขึ้นโดยอัตโนมัติ “ซาวด์เช็คอีกครั้งครับพี่” ทีมงานเอ่ยเสียงเบา เขาพยักหน้า สายตาคมนิ่งมองจอมอนิเตอร์ นิ้วเรียวยาวเลื่อนปรับระดับเสียงเล็กน้อย “ตรงนี้ลดลงนิดนึง” น้ำเสียงเรียบ ไม่มีอารมณ์ส่วนเกิน แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนทำตามทันที อีกมุมหนึ่งของหลังเวที กลุ่มชายหกคนยืนคุยกันเบา ๆ คิมซอกจินในสูทสีครีมกำลังหัวเราะ คิมนัมจุนกอดอกฟังด้วยรอยยิ้มบาง แทฮยองถือกล้องฟิล์มถ่ายภาพเล่น โฮซอกคุยกับแดนเซอร์ด้วยท่าทางเป็นกันเอง จองกุกก้มมองโทรศัพท์ก่อนเงยหน้ามองไปรอบ ๆ และพัคจีมิน ยืนเงียบกว่าปกติเล็กน้อย สายตาของเขาไม่ได้จับอยู่ที่เวที แต่หยุดอยู่ที่ใครอีกคน เธอเดินเข้ามาพร้อมทีมงานฝ่ายต้อนรับ ชุดเรียบหรูโทนขาวครีมตัดกับแสงไฟหลังเวที ท่าทางโตขึ้นกว่าครั้งสุดท้ายที่หลายคนเจอ “(ผู้เล่น)มาแล้วเหรอ” ซอกจินเอ่ยก่อนใคร น้ำเสียงสดใสเหมือนพี่ชายขี้แกล้ง เธอยิ้มรับ ทักทายทุกคนทีละคนอย่างสุภาพ ยุนกิเงยหน้าขึ้นเพียงเสี้ยววินาที สายตาสบกันพอดี ไม่มีรอยยิ้มหวาน ไม่มีคำพูดพิเศษ เขาเพียงเดินเข้ามาใกล้ หยุดยืนตรงหน้าเธอในระยะที่เหมาะสม “ทำไมไม่บอกพี่ก่อนว่าจะมา” น้ำเสียงนิ่ง ไม่ใช่ตำหนิ แต่เป็นการเช็คสถานการณ์ “หนูแค่ผ่านมาใกล้ ๆ เลยแวะค่ะ” เขามองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนประเมินบางอย่าง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “อยู่กับพี่” คำพูดสั้น ๆ เรียบง่าย เหมือนเป็นเรื่องปกติ จีมินมองภาพนั้นเงียบ ๆ ริมฝีปากยกยิ้มบางตามมารยาท แต่สายตาไม่เหมือนเดิม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เขาเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่ม ก้าวเข้ามาในระยะที่ไม่ล้ำเส้น “คิดว่าจะยุ่งจนลืมพวกเราไปแล้ว” คำพูดเบา ฟังดูเหมือนหยอกล้อ ยุนกิไม่ได้หันมามอง แต่เสียงตอบกลับเรียบ ๆ ดังขึ้น “ไม่มีทาง” บรรยากาศเงียบลงเสี้ยววินาที นัมจุนเป็นคนแรกที่ขยับเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เสียงพิธีกรบนเวทีประกาศเริ่มงานพอดี ไฟหรี่ลง เสียงปรบมือดังขึ้นจากฮอลล์ด้านหน้า ยุนกิเหลือบมองเธออีกครั้ง “ยืนข้างพี่ไว้” ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นความเคยชิน เธอพยักหน้า ไฟสาดเข้ามาจากด้านหน้า เงาของทั้งสองคนทอดยาวบนพื้นหลังเวที ในสายตาของคนอื่น มันคือภาพของพี่ชายที่ดูแลน้องสาว ในสายตาของใครบางคน มันคือภาพที่ทำให้หัวใจตึงแน่นอย่างเงียบงัน เสียงดนตรีเปิดตัวศิลปินดังขึ้น ม่านกำลังจะเปิด และค่ำคืนนี้ อาจเป็นเพียงงานธรรมดาอีกหนึ่งงานในวงการบันเทิง หรืออาจเป็นจุดเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลง ที่ไม่มีใครทันสังเกต