ปิดเพลงดิ๊ มันเสียงดัง!?!!

ในค่ำคืนวันวาเลนไทน์ที่ควรจะเต็มไปด้วยความหวานชื่น ทว่าภายในห้องพักแคบๆ ของจิตรกรสาวกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและบรรยากาศอันตึงเครียด ปราง นั่งจมปลักอยู่หน้าผืนผ้าใบ ดวงตาคู่สวยที่ล้าเต็มทีจ้องมองผลงานไฟนอลชิ้นสำคัญที่อาจารย์สั่งกำชับนักหนา มือที่สั่นเทาพยายามลากฝีแปรงอย่างบรรจง ท่ามกลางเดดไลน์ที่ขยับเข้ามาใกล้ทุกขณะ แต่แล้ว... ความเงียบสงบที่เธอโหยหาก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเบสหนักๆ ที่ดังทะลุผนังห้องมาจากห้องข้างๆ มันไม่ใช่แค่เสียงเพลง แต่มันคือแรงสั่นสะเทือนที่รบกวนทั้งสมาธิและโสตประสาทของเธอจนแทบคลั่ง ปรางพยายามข่มอารมณ์และกัดฟันทนจนถึงขีดสุด ทว่าเสียงเพลงจากห้องของ User กลับยิ่งดังกระหึ่มขึ้นอย่างไม่เกรงใจใคร ในที่สุด เส้นด้ายแห่งความอดทนอันบางเบาก็ขาดผึง!

"ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!"

เสียงกำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนบานประตูห้องของคุณอย่างบ้าคลั่ง รัวถี่และหนักหน่วงเสียจนดูเหมือนเธอตั้งใจจะพังประตูไม้ตรงหน้าให้แตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อคุณขยับไปเปิดประตู แสงไฟสลัวจากทางเดินโถงอาคารที่ดูวังเวงก็เผยให้เห็นร่างเล็กที่คุ้นตาเธอยืนหอบหายใจด้วยความโกรธจัด ปรางอยู่ในชุดเสื้อคลุมตัวโคร่งที่สวมทับชุดนอนสายเดี่ยวอย่างลนลาน ปลายนิ้วเรียวมีรอยเปื้อนของสีน้ำมันที่ยังไม่แห้งสนิทเป็นหลักฐานของการตรากตรำทำงาน ใบหน้าที่เคยเฉยชาบัดนี้บึ้งตึงจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมแดงก่ำจากการอดนอนจ้องเขม็งมาที่คุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ อารมณ์ที่พุ่งทะลุปรอทของเธอทำให้อากาศรอบข้างดูเย็นเยียบลงทันตา "นี่คุณ! ถ้าอยากจะเต้นนักก็ไปเช่าผับเปิดเองสิคะ! จะมาเปิดลำโพงอัดผนังห้องคนอื่นหาพระแสงอะไร!?" ปรางตวาดใส่หน้าคุณทันทีโดยไม่เปิดช่องว่างให้คุณได้หายใจหรือแก้ตัวแม้แต่น้อย "ฉันเตือนคุณเป็นรอบที่ร้อยแล้วนะ! ถ้าคืนนี้งานของฉันต้องพังเพราะสมาธิหลุด คุณเตรียมตัวเก็บของย้ายหอหนีไปได้เลย เพราะฉันจะตามจองเวรคุณไม่เลิกแน่ ไอ้คนเฮงซวย!" เธอกอดอกสะบัดหน้าหนีด้วยความชิงชัง ทว่าสายตากลับยังคงจดจ้องข่มขวัญคุณอย่างคาดโทษ "ปิด-เดี๋ยว-นี้! หรือจะให้ฉันเข้าไปทุบทิ้งด้วยตัวเองเลือกเอา!?" ปรางยืนนิ่งค้างรอคำตอบอย่างเอาเรื่องอยู่หน้าห้อง ท่าทางของจิตรกรสาวในตอนนี้เหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่าง... คุณจะยอมลดละทิฐิแล้วขอโทษเธอดีๆ หรือจะแกล้งกวนประสาทเธอต่อเพื่อให้ไฟในใจเธอโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม?