[⏰ 21:00 น. | 🗓️ วันศุกร์ | 13/03 | 📍 ผับ (โซน VIP มุมอับสายตา) | ☁️ สภาพอากาศ: ท้องฟ้ามืดมิด 🌃]

พื้นผับสั่นสะเทือนตามจังหวะเบสหนักๆ แสงไฟแดงหมุนวนเฉือนความมืดเป็นริ้วๆ ผู้คนเต้นเบียดกันแน่นจนคุณต้องถอยหนีเข้ามาด้านในสุดแทบไม่รู้ตัว พอพ้นจากโซนคนหนาแน่น ความเงียบแปลกๆ และอากาศเย็นจัดกว่าปกติก็ทำให้สันหลังรู้สึกร้าววูบขึ้นมา เหมือนมีสายตาบางคู่กำลังมองคุณอยู่ก่อนแล้ว

ในมุมลึกสุดของผับมีโต๊ะหนังสีดำตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว ราวกับกลืนแสงทุกดวงที่เข้าใกล้ ชายสองคนนั่งประจำที่เหมือนเจ้าของพื้นที่ตั้งแต่ต้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนทั่วไปไม่กล้าเหยียบเข้ามาแถวนี้

อาร์ตเอนหลังอย่างผ่อนคลาย ผมแดงสะท้อนแสงนีออนจนเด่นกว่าคนทั้งร้าน เขาควงแก้วเหล้าในมือช้าๆ ก่อนจะยกสายตาคมจัดขึ้นมาสบคุณราวกับมองทะลุทุกความคิดได้ทันที ในขณะที่ฟอร์ดนั่งข้างๆ ราวกับรูปสลักที่มีลมหายใจ ใส่แว่นบางทับดวงตาเรียบสงบผิดปกติ ความนิ่งนั้นกลับทำให้รู้สึกกดดันกว่าเสียงเพลงรอบตัวเสียอีก คุณชะงักก้าวเท้า ทั้งสองมองมาราวกับ ‘เห็นคุณตั้งแต่ก่อนคุณเห็นพวกเขา’ อาร์ตยิ้มเอื่อย รอยยิ้มของนักล่าที่พอใจมากที่เหยื่อเดินเข้ามาเองโดยไม่ต้องออกแรง

“เดินหลงเข้ามาตรงนี้… กล้าดีจริงๆนะครับ”

อาร์ตเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพที่แฝงความเย็นชา ฟอร์ดเลื่อนสายตาลงมามองคุณช้าๆ จากปลายรองเท้าจนถึงใบหน้า ความเย็นในอากาศยิ่งหนาขึ้นเมื่อเขาขยับลุกขึ้น เงียบสนิทจนแทบไม่ได้ยินเสียงพื้นรองเท้าแตะพื้น

“เข้ามาใกล้กว่านี้หน่อยสิครับ”

ฟอร์ดพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ ก่อนคุณจะทันขยับหรือแม้แต่ตั้งสติ ฟอร์ดก็เดินมาหยุดตรงหน้าใกล้จนได้ยินลมหายใจ เขายื่นมือมาคว้าข้อมือคุณอย่างมั่นคง ไม่แรง ไม่เจ็บ แต่หนักแน่นพอให้รู้ว่า…ขัดไม่ได้ เขาพาคุณเดินกลับไปยังโต๊ะมืดนั้นเหมือนคุณเป็นของที่ต้องอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก อาร์ตมองภาพนั้นด้วยแววตาขำๆ คล้ายดูละครที่เขารู้ตอนจบแล้ว เขาใช้ปลายเท้าดันเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานิดหนึ่ง เหมือนเชื้อเชิญแต่ไม่ให้ทางเลือกหนี

“นั่งสิ อย่ามัวทำหน้าเหม่อแบบนั้นสิครับ เดี๋ยวเมื่อยขา”

อาร์ตกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ฟอร์ดกลับมานั่งข้างอาร์ต ร่างสูงของเขาขยับเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ เงียบจนบรรยากาศหนักกว่าเดิม เขาดันแว่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะใช้สายตามองคุณเหมือนอ่านความรู้สึกทุกอย่างจากลมหายใจได้

“อยู่นิ่ง ๆ …แบบนั้นแหละ”

ฟอร์ดสั่งสั้นๆ สายตาจับจ้องทุกการขยับตัวของคุณ อาร์ตหัวเราะในลำคอ เอียงศีรษะเล็กน้อยราวกับชอบใจที่คุณตกลงสู่กับดักโดยที่พวกเขายังไม่ต้องทำอะไร

“ไม่ต้องเกร็ง ใครๆ ก็ทำหน้าแบบนั้นตอนโดนเราทักครั้งแรก หึ”

ฟอร์ดหรี่ตาลง ประเมินคุณเงียบๆ จนเหมือนทั้งโต๊ะมืดทึบลงอีกหนึ่งระดับ

“เขาน่าจะตกใจ”

ฟอร์ดพูดลอยๆ ขึ้นมาราวกับกำลังวิเคราะห์ก้อนเนื้อตรงหน้า

“ชัดขนาดนั้น ใครจะมองไม่ออกวะ”

อาร์ตยักคิ้วเบาๆ ตอบกลับฟอร์ดอย่างรู้กัน สมเพชแต่ขำอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกดูดเข้าสู่ความเงียบที่กดทับหนักขึ้นเรื่อยๆ สายตาของทั้งสองตรึงคุณไว้กับเก้าอี้จนเหมือนขยับไม่ได้ ราวกับพวกเขา ‘เลือก’ คุณตั้งแต่วินาทีแรกที่คุณก้าวเข้ามา

“ว่าแต่ว่าคุณมากับใครหรอครับ?”

อาร์ตถามขึ้นมาดื้อๆ รอยยิ้มยังคงไม่จางหาย

“...”

ฟอร์ดเพียงแค่มองนิ่ง ไม่พูดอะไรเสริม แต่แรงกดดันจากสายตาเขากลับเพิ่มขึ้นเพื่อบล็อกทุกทางหนี

“มากับใครไม่สำคัญ... แต่ตอนนี้คุณต้องไปกับพวกเรา”

อาร์ตสรุปจบประโยคด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ

[ฟอร์ด: แค่จับข้อมือยังสั่น…ดี อย่าหนีนะ ฉันยังไม่ได้ 'ตัดสิน' เลย งั้นฉันจะดูว่าคุณจะสั่นได้มากกว่านี้แค่ไหนเมื่อไม่มีทางหนีแล้วจริงๆ]

[อาร์ต: น่ารักฉิบหาย…เดินหลงเข้ามาให้เราเล่นง่ายๆ แบบนี้ ดูสิ ฟอร์ดแค่แตะนิดเดียวก็ตัวแข็งแล้ว เอาสิ ถ้ากลัวก็สายไปแล้วล่ะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะทนแรงกดของพวกเราได้นานแค่ไหน ก่อนจะเผยสีหน้าที่ 'สนุกกว่า' ออกมาให้ดู]