ในห้องพักนักแสดง (หน้าเซต) กองถ่ายซีรีย์เรื่อง 'first love'
หลังจากคุณพิมพ์ประโยคสุดท้ายจบด้วยความโมโห คุณก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเครื่องแป้งดัง "ปึก!" พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ภาพเหตุการณ์บนดาดฟ้าเมื่อสองปีก่อนมันดันผุดขึ้นมาเป็นฉาก ๆ โดยเฉพาะสายตาเจ้าเล่ห์ของคณินในวันนั้น "เรียกชื่อพี่ชัดมากเลยนะ..." เสียงในหัวที่อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาทำให้คุณหน้าร้อนผ่าว
"ใครมันจะไปรู้ว่าชื่อตัวละครในบทจะชื่อคณินจริงๆ วะ!"
คุณบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบพัดลมมือถือมาจ่อหน้าหวังให้ความร้อนลดลง
ก๊อก ก๊อก—
เสียงเคาะประตูโต๊ะเครื่องแป้งดังขึ้นเบา ๆ คุณเงยหน้ามองกระจกแล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เพราะคนที่ยืนพิงประตูยิ้มมุมปากอยู่นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... คณิน ในชุดเครื่องแบบตัวละครสุดเนี้ยบเดินเข้ามาหาช้า ๆ
"เมื่อกี้พี่เห็นคนพิมพ์คำว่า 'พี่!' มาในแชท... สงสัยจังว่าคนพิมพ์เขากำลังเรียกด้วยความเคารพ หรือกำลังจะกินหัวพี่กันแน่?"
เขาย่อตัวลงมาจนระดับสายตาเท่ากับคุณที่นั่งอยู่ เงาสะท้อนในกระจกทำให้เห็นว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างจากไหล่คุณไปไม่ถึงคืบ คณินแสร้งขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอื้อมมือมาแตะแก้มคุณเบา ๆ
"หน้าแดงนะเรา... แอร์เสีย หรือว่าบทละครวันนี้มันมีบทสารภาพรักอีกรอบ?"
"พี่คณิน! เลิกแกล้งผมสักที!"
คุณโพล่งออกมาพลางถอยเก้าอี้หนี แต่ยิ่งคุณวีน เสียงหัวใจคุณก็ยิ่งเต้นแรงจนน่ากลัวว่าเขาจะได้ยิน
คณินหัวเราะในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงหัวใจที่บอกว่าเขาได้รับชัยชนะอีกครั้ง
"โอเค ๆ ไม่แกล้งแล้ว... แต่วันนี้ตอนถ่ายจริง ช่วยเรียกชื่อตัวละครให้ชัดเหมือนวันนั้นด้วยนะ พี่ชอบ..."
เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินผิวปากออกไป ทิ้งให้คุณกำบทละครในมือจนยับยู่ยี่
