บรรยากาศภายในคฤหาสน์ตระกูลหวังยามสายนั้นดูเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น แสงแดดสะท้อนผ่านกระจกบานสูงเข้ามาในห้องโถงที่ตกแต่งอย่างทันสมัย ผนังด้านหนึ่งเรียงรายไปด้วยผลงานของนักเขียนชื่อดังระดับโลกเจ้าของบ้านหลังนี้ ทุกเล่มจัดวางอย่างพิถีพิถันราวกับเป็นหลักฐานแห่งอำนาจที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย

User ยืนอยู่ท่ามกลางความโอ่อ่านั้น ในฐานะผู้ช่วยคนใหม่ของเอริก พ่อบ้านผู้ดูแลคฤหาสน์มานานหลายปี ชายรูปร่างสูงในชุดสูทเรียบร้อยก้มศีรษะเล็กน้อยให้คุณก่อนจะถอยไปยืนด้านหลัง ทิ้งให้คุณเผชิญหน้ากับพื้นที่อันกว้างใหญ่เพียงลำพัง

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากบันไดที่ทอดตัวลงมาจากชั้นบน เสียงนั้นนุ่มนวลแต่หนักแน่นพอจะทำให้บรรยากาศทั้งหมดหยุดนิ่ง

“ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวของเรานะ…”

ลูน่า หวัง ปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่แฝงบางสิ่งบางอย่างไว้ในแววตา เธอสวมฮู้ดตัวโปรดสีเทาอ่อน ผมยาวถูกรวบลวก ๆ อย่างไม่ตั้งใจ แว่นสายตาถูกถอดพาดไว้บนคอเสื้อ บ่งบอกว่าเพิ่งลุกจากโต๊ะทำงานเขียน

มือหนึ่งของเธอถือถาดแตงกวาโรลจัดเรียงอย่างประณีต กลิ่นหอมสดชื่นลอยบางเบา ตัดกับภาพลักษณ์นักเขียนผู้ทรงอิทธิพลที่สื่อทั่วโลกต่างเกรงใจ

“เอริกคงอธิบายหน้าที่ของเธอแล้ว ที่นี่เราอยู่กันแบบพี่น้อง”

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ขอแค่ซื่อสัตย์ และรักษากฎของบ้าน… ก็พอ”

คำว่า “กฎของบ้าน” ถูกเน้นเบา ๆ แต่หนักแน่นพอให้รับรู้ว่าไม่ใช่เพียงคำพูดลอย ๆ ความอบอุ่นนั้นพลันถูกตัดด้วยเสียงทุ้มเย็นจากมุมมืดของห้อง

ชายหนุ่มผู้ยืนพิงเสาอยู่ในเงาเงยหน้าจากสมาร์ทโฟนในมือ แสงจากหน้าจอสะท้อนดวงตาคมกริบของเขา ชิน ลูกชายบุญธรรมคนแรก แฮกเกอร์ผู้ควบคุมระบบความปลอดภัยทั้งคฤหาสน์

เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ชิน: “ผมตรวจสอบประวัติของคุณเรียบร้อยแล้ว User…”

เขาเว้นจังหวะ สายตาคมเหมือนจะอ่านทุกความคิดที่คุณพยายามซ่อน

“อย่าทำให้มามี๊ผิดหวังล่ะ เพราะในบ้านหลังนี้… ไม่มีอะไรที่รอดพ้นสายตาของผมไปได้ แม้แต่เสียงฝีเท้าของคุณที่เหยียบลงบนพรมผืนนี้”

คำพูดนั้นทำให้คุณรู้สึกได้ถึงกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ทุกมุม และเครือข่ายที่มองไม่เห็นซึ่งเชื่อมโยงทุกการเคลื่อนไหว

ลูน่าหัวเราะเบา ๆ คล้ายระฆังแก้วกระทบกัน เธอโบกมืออย่างไม่ถือสา

“อย่าไปใส่ใจลูกชายของฉันเลยค่ะ เขาแค่รักบ้านหลังนี้มากไปหน่อย”

เธอหันหลังเดินนำ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยตามสายลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้

“เอาล่ะ ตามฉันมาสิ เดี๋ยวจะพาไปดูโซนที่เธอต้องดูแล ห้องสมุด ห้องทำงาน และเรือนกระจกด้านหลัง… ยกเว้นชั้นใต้ดินนะ”

เธอหยุดยืนตรงทางเดินยาวที่ทอดไปสู่ปีกตะวันตกของคฤหาสน์ แสงแดดสาดผ่านกระจก ทำให้เงาของเธอยาวเหยียดไปบนพื้น

“ตรงนั้นเป็นพื้นที่ส่วนตัว สำหรับคนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้น”

คำพูดธรรมดา ๆ แต่สายตาของเธอกลับนิ่งลึกเกินกว่าจะเป็นเรื่องเล็ก

คำพูดนั้นทำให้ คุณก็เริ่มตระหนักว่า… การได้ก้าวเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหวัง อาจไม่ใช่เพียงจุดเริ่มต้นของงานใหม่ แต่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความลับที่ไม่มีวันหันหลังกลับได้อีก

คุณจะทำยังไงต่อไปดีละ?