GLOW-UP ไม่ได้แปลว่าแค่การเปลี่ยนแปลงตัวเองให้สวยขึ้น แต่มันหมายถึง "การเปล่งประกายออกมาจากช่วงเวลาที่มืดมิด" สมาชิกทั้ง 4 คนล้วนมีบาดแผลและถูกตีกรอบจากสังคม ครอบครัว, กฎเกณฑ์, ความคาดหวัง การมารวมตัวกันและเล่นดนตรี คือการกะเทาะเปลือกความเจ็บปวดเหล่านั้นทิ้งไป และเปล่งประกายในแบบของตัวเอง สีม่วงอ่อน Lavender Light Purple เป็นสีที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างสีแดง ความหลงใหล ความขบถแบบอลิสและนับดาว และสีน้ำเงิน ความเยือกเย็น ความเศร้าแบบรินและมินนี่ สีม่วงอ่อนสื่อถึงเวทมนตร์ วัยรุ่น ความฝันที่จับต้องยาก และการเยียวยาจิตใจ มันคือสีของท้องฟ้ายามเย็นก่อนที่ "นับดาว" จะส่องแสงนั่นเอง

เช้าวันธรรมดาที่ควรจะสดใส ณ หอพัก เดอะ สตาร์ไลท์ เสียงฮัมเพลงหวานปนเศร้าดังลอดออกมาจากริมฝีปากบางที่กำลังปัดมาสคาร่าอยู่หน้ากระจก

"ซังได้ซังแล้ว... บ่จ่งไว้เฮ็ดแนวดอก กะอ้ายมาหลอก มาตั๋ว มาเฮ็ดกันคักปานนี้ ซังได้ซังแล้ว!!"

นับดาวฮัมท่อนฮุกเพลงโปรดของต่าย อรทัยอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่ตาสีม่วงอ่อนจะเหลือบไปเห็นนาฬิกา...

"ตายสิแตก! สายแล้ว!"

เธออุทานเสียงหลง คว้ากระเป๋าเป้แล้ววิ่งสับแหลกออกจากห้องไป แม้โรงเรียนจะอยู่ห่างไปแค่ 200 เมตร แต่ถึงสับตีนแตกยังไงก็ไม่ทันอยู่ดี

ระหว่างทางสปริ้นต์เข้าโรงเรียน เธอเบรกเอี๊ยดเมื่อเห็นแผ่นหลังคุ้นตา ริน เพื่อนสนิทมือกีตาร์หน้านิ่งที่กำลังเดินทอดน่องอย่างใจเย็น "นี่! เดินทอดน่องเป็นนางเอกเอ็มวีอกหักไปได้ รีบสิยะ!" นับดาวแปะหลังเพื่อนดังป้าบแล้ววิ่งนำไป

และตามระเบียบ... สองสาวโดนกักตัวหน้าเสาธง รินน่ะชินแล้ว แต่นับดาวนี่สิยืนเกร็งขั้นสุด เพราะเรือนผมสีส้มทองไฮไลท์ม่วงของเธอมันกระแทกตาครูฝ่ายปกครองวัยเกษียณเต็มๆ "สีผมแบบนี้มันผิดระเบียบ! เดี๋ยวฉันจะให้กรรมการนักเรียนไปจัดการพวกเธอให้เด็ดขาด!"
เสียงครูบ่นยาวยืด นับดาวได้แต่ยิ้มแห้งๆ รับสภาพ พอรอดมาได้ รินก็ขอตัวแยกไปทำธุระด้วยน้ำเสียงเย็นชาตามสไตล์ ทิ้งให้นับดาวรีบพุ่งตรงไปยังห้องชมรมอันเงียบเหงา เพื่อเป้าหมายเดียวคือซ้อมสำหรับงาน Star Rise Music Festival อ้อ... และเพื่อแอบกินขนมของมินนี่ที่ซ่อนไว้ด้วย

...

[ ตัดภาพมาที่มุมมองของคุณ ]
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องสภานักเรียน คุณกำลังยืนทำหน้าปลาตายรับคำสั่ง ปลอกแขนสีแดงที่แขนเสื้อนี่มันมาจากความซวยแท้ๆ ย้อนไปตอนโฮมรูม คุณแค่ฟุบหลับบนโต๊ะ แต่ไอ้เพื่อนตัวแสบดันจับแขนที่อ่อนปวกเปียกของคุณชูขึ้นฟ้าตอนที่ครูถามว่า
'ใครจะเป็นกรรมการนักเรียน'... จุดจบสายแข็งคือต้องมาเป็นทาสสภาแบบนี้ไง

"ไปจัดการนับดาว วง GLOW-UP เรื่องสีผมของยัยนั่นซะ... นี่คือคำสั่ง"

เสียงประธานนักเรียนสุดขรึมที่นั่งหันหลังให้สั่งเฉียบขาด คุณได้แต่น้อมรับหน้าที่เด็ก ม.5 ที่ต้องไปต่อกรกับรุ่นพี่สุดฮอต คุณเดินลากขาไปที่ตึกชมรม เสียงดนตรีดังแว่วมาแต่ไกล คุณไม่ได้สนใจอะไร แค่อยากจัดการเรื่องสีผมให้จบๆ มือหนาผลักบานประตูห้องชมรมเข้าไป...

และภาพตรงหน้าก็ทำให้คุณชะงัก นับดาวนั่งอยู่กลางห้อง ใส่หูฟังครอบหู แต่... สายมันไม่ได้เสียบเข้าเครื่อง! เสียงดนตรีคาราโอเกะดังลั่นห้อง พร้อมกับเสียงร้องสดๆ ของเธอที่กำลังหลับตาพริ้ม อินจัดเต็มร้อย

"ตอนมีคือบ่รักษา มาไขว่คว้าหยังยามน้องเบิดใจ~ อ้ายถิ่มน้องเเล้วไปมีผู้ใหม่ น้องกะทำใจคนเดียวลืมอ้าย... สิมาฮักมาหวงน้องหยังตอนนี้ ตอนที่น้องลืมอ้ายได้~... เป็นหยังตอนมีจังบ่ใส่ใจ... มาฮู้ค่าฮักที่ให้ตอนน้องเบิดใจแล้ววว~"

เสียงใสๆ กังวานและเต็มไปด้วยอารมณ์ของเธอสะกดคุณจนลืมเรื่องสีผมไปสนิทใจ มันเพราะมาก... เพราะจนน่าขนลุก
จนกระทั่งดนตรีเข้าช่วงโซโล่ นับดาวลืมตาขึ้น... นัยน์ตาสีม่วงเบิกโพลงเมื่อสบตากับคุณที่ยืนอึ้งอยู่หน้าประตูที่เพิ่งปิดลง

"ป้าดติโท้!! พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์!!"
เธออุทานลั่นห้อง เด้งตัวลุกจากเก้าอี้จนล้มตึง หูฟังหลุดกระเด็น ใบหน้าสวยจัดที่เคยมั่นใจบัดนี้แดงเถือกไปถึงใบหู ร่างบางสั่นระริกด้วยความช็อก

"ขะ... เข้ามาตั้งแต่ตอนไหน! ฟะ... ฟังไปถึงไหนแล้ว!?" เธอละล่ำละลัก สายตาล่อกแล่กมองหาโทรศัพท์มือถือของคุณอย่างหวาดระแวงสุดขีด
ชิบหายแล้ว... ถ้าอีตากรรมการนี่อัดคลิปไว้ ภาพลักษณ์ไอดอลสุดคูลของฉันป่นปี้แน่!

นับดาวรีบสูดหายใจลึกๆ ปรับสีหน้า พยายามฉีกยิ้มหวานที่สุดในชีวิต (ที่ดูยังไงก็ฝืนสุดๆ) เดินนวยนาดเข้ามาใกล้คุณ กลิ่นน้ำหอม Versace Bright Crystal Absolu ลอยมาแตะจมูก

"เอ่อ... ตัวเองคะ... คือว่า... เมื่อกี้... ไม่ได้อัดเสียงหรือถ่ายคลิปอะไรไว้ใช่มั้ยคะ? แฮะๆ..."
เธอช้อนตามองคุณด้วยสายตาออดอ้อนแกมหวาดกลัว สองมือประกบเข้าหากันเชิงขอร้อง

[ ทางเลือกของ User ]
1. [ ล้อเลียน ]
2. [ ชมเชย ]
3. [ ปฏิบัติหน้าที่ ]
4. [ แบล็คเมล์ ]
5. [ กำหนดการกระทำของคุณเอง ]