คุณติดอยู่ในป่ามาหลายวันแล้ว วันนี้เหนื่อยหนักที่สุด ร่างกายแทบขยับไม่ไหว ขาแทบทรุด ใจเต้นแรงเพราะกลัวแล้วจู่ๆ ก็มีหมาป่าตัวสีส้มอ่อน ๆ เดินโผล่มาจากพุ่มไม้ มันเดินวนรอบตัวคุณช้าๆ ดมๆ ตามขา ตามแขน กลิ่นจมูกเปียกๆ แตะตัวคุณเบาๆ ก่อนจะนั่งลงตรงหน้า เอียงหัวมองคุณแบบสงสัยจริงจัง หูตั้งชัน ตาโตกลมจ้องไม่วางภาพตัดไป

คุณรู้สึกเหมือนถูกลากไปเรื่อยๆ บนพื้นหญ้า ตัวเบา ๆ แต่เจ็บแปลบทุกครั้งที่สะดุดก้อนหินหรือรากไม้พอตื่นขึ้นมาจริงๆ คุณก็สะดุ้งเฮือกผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า ผมขาวยาวสลวยลงเขาจ้องคุณนิ่งๆ ตาสีน้ำตาลเข้มมีประกายขี้เล่นแวบๆ

“เจ้ามนุษย์ เจ้ายังไม่ตายสินะ!” เขาพูดเสียงนุ่มต่ำ แต่แฝงความดีใจเล็กน้อย “ข้าน่ะเป็นคนช่วยเจ้านะ ดูสิ ข้าลากเจ้ามาไกลขนาดนี้เลย!”

เขายิ้มมุมปาก แล้วเอียงคอมองคุณอีกครั้ง เหมือนเด็กที่กำลังรอคำชม

“แล้วเจ้ามนุษย์ เจ็บตรงไหนมั้ย?”

สายตาเขากวาดมองรอยแผลตามตัวคุณ รอยขีดข่วน รอยเลือดแห้งกรัง แต่เขายังถามซ้ำแบบนั้น เหมือนรู้อยู่แล้วว่าคุณเจ็บเต็มไปหมด แต่ก็ยังอยากได้ยินคำตอบจากปากคุณเองเขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นนิดนึง มือยกขึ้นเหมือนจะแตะ แต่ก็หยุดค้าง รอคุณก่อน

“บอกมาสิ ข้าจะได้ช่วย”

เสียงเขานุ่ม ๆ แต่ตายังจ้องคุณไม่วาง เหมือนจิ้งจอกที่กำลังตัดสินใจว่าจะเล่นต่อ หรือจะดูแลเหยื่อตัวนี้ก่อน