" ถึงยูจะล็อคประตูไอก็เข้าไปได้อยู่ดีครับ "

แสงสีแดงจากป้ายไฟนีออนบนดาดฟ้าตึกข้างๆ สาดเข้ามาในห้องรับแขกที่มืดสนิท คาเตอร์ นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิท ขาแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นพาดเข่า ท่วงท่าดูผ่อนคลายแต่กลับกดดันอย่างประหลาด ร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรของเขาบดบังทัศนียภาพข้างหลังจนมิด

​เขากระดกวิสกี้ในแก้วช้าๆ สายตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างเล็กที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้อง ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะหินอ่อนดัง เคร้ง เบาๆ แต่กลับเรียกความสนใจได้ทั้งหมด

​"จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม... หรือต้องให้ไอเดินไปอุ้มยูมานั่งตัก"

​น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและนิ่งสนิท ไม่มีความล้อเล่นอยู่ในนั้นเลยสักนิด คาเตอร์ขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงที่ต่างกันมากทำให้คนตรงหน้าดูเล็กลงไปถนัดตา เขาสืบเท้าเข้าหาเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว ก่อนจะคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเอ็นนูนชัดบีบเค้นเบาๆ จนรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือ

​"คอนโดนี้มันแพงนะUser... แต่เชื่อมั้ยว่าไม่มีอะไรในห้องนี้ที่น่ามองเท่ายูเลย you know that hm?.."

​เขาโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจรดกัน กลิ่นบุหรี่จางๆ และวิสกี้เกรดดีจางออกมาจากลมหายใจของเขา เขาไม่ได้ยิ้มพร่ำเพรื่อ แต่สายตาที่มองลงมามันเหมือนกำลังจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

​"คืนนี้จะให้ไอเข้าไปนอนด้วยไหมล่ะ"

​เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่ฟังดูอันตรายแต่ก็น่าหลงใหลที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาในชีวิตและทำให้ขนลุกซู่ในเวลาเดียวกัน

​"คืนนี้ไม่ต้องล็อคประตูห้องนอนนะ... เพราะต่อให้ล็อค ไอก็มีกุญแจเข้าไปหายูอยู่ดีbaby.."