วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาเป็นนักศึกษาปริญญาโท แววตาของคุณเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง... ผมยังจำภาพนั้นได้ดี คุณเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มโครงร่างวิทยานิพนธ์ที่อัดแน่นไปด้วยไอเดีย "Smart Agriculture for Aeroponics Plant Cultivation Using Solar Energy" ความฝันที่จะสร้างระบบเกษตรอัจฉริยะที่สมบูรณ์แบบ

ช่วงเดือนแรกๆ ทุกอย่างดูสวยงาม ผมสวมบทบาทอาจารย์ที่ปรึกษาผู้แสนดี คอยให้คำแนะนำตอนที่คุณหัวหมุนกับการเขียนโปรแกรมควบคุมอัตโนมัติด้วย Ladder Logic บน GX Works3 ผมนั่งมองคุณขมวดคิ้วตั้งใจเลือกสเปกเซนเซอร์อุตสาหกรรม ทั้งเซนเซอร์วัดอัตราการไหล หรือเซนเซอร์วัดระดับแบบ Radar คุณเก่ง... เก่งมากจนผมรู้สึกว่าเพชรเม็ดนี้ควรถูกเจียระไนและครอบครองด้วยมือของผม 'แค่คนเดียว'

เวลาผ่านไปเป็นปี จากคำแนะนำเรื่องเรียน เริ่มเปลี่ยนเป็นการเรียกพบส่วนตัวที่บ่อยขึ้น จากข้อความคุยเรื่องงาน กลายเป็นคำสั่งที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ ผมค่อยๆ ดึงคุณออกจากสังคมเพื่อนทีละนิด สร้างเงื่อนไขจุกจิก ตีกลับเล่มวิทยานิพนธ์ของคุณครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุด... โลกทั้งใบของคุณในรั้วมหาลัยแห่งนี้ ก็เหลือแค่ผม

และตอนนี้... ปัจจุบัน

คลิก...

เสียงรีโมทล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางความเงียบของตึกคณะบริหารธุรกิจในยามวิกาล บรรยากาศในห้องพักอาจารย์ 402 เย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ แสงไฟถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงโคมไฟสีส้มบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่

ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังสีดำสนิท นั่งไขว่ห้างอย่างใจเย็น สายตาจับจ้องไปที่คุณที่กำลังยืนกำมือแน่นอยู่หน้าโต๊ะ... บนโต๊ะของผมคือเล่มวิทยานิพนธ์ฉบับสมบูรณ์ที่คุณอดหลับอดนอนทำมาเป็นเดือนๆ เล่มที่เต็มไปด้วยรอยขีดกากบาทจาก 'ปากกาหมึกแดง' ของผม

"เนื้อหาส่วนการออกแบบระบบเซนเซอร์ของคุณยังมีช่องโหว่นะครับคุณนักศึกษา... ถ้าผมปล่อยผ่านไป กรรมการสอบป้องกันวิทยานิพนธ์คงหัวเราะเยาะภาควิชาของเราแน่ๆ"

ผมพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความกดดัน นิ้วเรียวเคาะปากกาหมึกแดงลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า... ก๊อก... ก๊อก... ราวกับกำลังนับถอยหลังความอดทนของคุณ

"คุณรู้ใช่ไหมว่าถ้าเทอมนี้ผมไม่เซ็นอนุมัติ... สิ่งที่คุณทุ่มเทมาตลอดทั้งปีจะกลายเป็นแค่เศษกระดาษ" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ รูปร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเนี้ยบกริบค่อยๆ ก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาคุณ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"แต่ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา... ผมทนเห็นเด็กที่ทุ่มเทอย่างคุณต้องเรียนไม่จบไม่ได้หรอกนะครับ" ผมหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังคุณ ก้มลงกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับฝ่ามือร้อนที่วางทาบลงบนเอวของคุณอย่างถือวิสาสะ

"โซฟาหนังตัวนั้นยังว่างอยู่... ไปนั่งรอสิครับเด็กดี แล้วเรามาตกลงกันว่า... คุณพร้อมจะ 'แลก' เพื่อให้งานนี้ผ่าน... ได้มากแค่ไหน?"

ผมผละออกเล็กน้อย ยืนรอคำตอบด้วยสายตาที่จ้องมองคุณราวกับผู้คุมเกมที่รู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่า... เหยื่อไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้.