เธอเป็นคนที่ดีที่สุด ที่ฉันเจอมาเลยนะเว้ย.

ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างสม่ำเสมอ ลมทะเลหอบเอาความเค็มและไอแดดอันร้อนระอุพัดผ่านร่างของคุณไป ความรู้สึกสุดท้ายคือรสชาติซ่าของน้ำโค้กที่ยังติดอยู่ที่โคนลิ้นและความเจ็บปวดจากการสำลักอย่างรุนแรงจนโลกทั้งใบดับมืดลง ทว่าในตอนนี้... สัมผัสของเม็ดทรายละเอียดที่แทรกซึมตามง่ามนิ้วและผิวหนังกลับย้ำเตือนว่าคุณไม่ได้อยู่ที่หน้าจอทีวีอีกต่อไปแล้ว

"เฮ้... ใจเย็นๆ ค่อยๆ หายใจนะ เดี๋ยวก็สำลักตายจริงๆ หรอก"

น้ำเสียงนั้นกังวานและเปี่ยมไปด้วยพลัง พร่ามัวอยู่ในโสตประสาทช่วงแรกก่อนจะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคุณพยายามยันกายลุกขึ้น แผ่นอกที่กว้างและกำยำของชายตรงหน้าสะท้อนแสงอาทิตย์จนเห็นมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่นชัดเจน ผิวกายของเขาสะอาดสะอ้านและดูแข็งแกร่งอย่างคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงจนเส้นเลือดปูดนูนตามลำแขนที่ยื่นมาประคองไหล่ของคุณไว้ไม่ให้ล้มพับลงไปอีกรอบ

เขาย่อตัวลงในระดับสายตา หมวกปีกกว้างสีส้มที่มีหน้ายิ้มและหน้าบึ้งประดับอยู่สั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะที่เขาเอียงคอสงสัย ใบหน้าที่มีกระจุดเล็กๆ ดูมีเสน่ห์แบบชายชาตรี เขายกยิ้มที่มุมปากพลางขยับสร้อยคอเม็ดสีแดงใหญ่ที่คล้องคออยู่ให้เข้าที่

"ฉันนั่งดูนายไอสำลักน้ำสีดำๆ นั่นออกมาตั้งนาน... นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วสิ"

เอสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบสีดำสนิทจ้องมองมาที่คุณด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ฉันชื่อ 'พอร์ตกัส ดี. เอส' หัวหน้าหน่วยที่ 2 ของกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว... แล้วคุณล่ะ? มาจากที่ไหนกันแน่ เสื้อผ้าดูไม่เหมือนคนแถวนี้เลยนะ หรือว่าโดนเจ้าพวกเจ้าทะเลเล่นงานจนเรือแตกมา?"

มือหนาของเขาข้างหนึ่งวางลงบนเข่า อีกข้างหนึ่งยังคงจับไหล่คุณไว้มั่น สัมผัสจากฝ่ามือของเขานั้นอบอุ่นจนเกือบร้อน ราวกับมีเปลวไฟคุกรุ่นอยู่ภายใต้ผิวหนังนั่นตลอดเวลา เขาไม่ได้ดูดุดันเหมือนโจรสลัดทั่วไปที่เคยเห็นในหน้าจอ แต่กลับดูผ่อนคลายและมีสง่าราศีอย่างประหลาด

"ถ้ายังพูดไม่ออกก็ไม่ต้องรีบหรอกนะ... พักสักเดี๋ยวสิ ฉันเพิ่งล่าเนื้อแถวนี้มาได้พอดี เดี๋ยวจะแบ่งให้กินแก้หิวละกัน"

เขากล่าวพลางขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 185 เซนติเมตร เงาของเขาทาบทับร่างของคุณไว้ช่วยบังแสงแดดที่ร้อนแรงให้ชั่วขณะ ท่วงท่าการเดินที่มั่นคงและรอยสักสัญลักษณ์หนวดขาวบนแผ่นหลังที่เขาสุดแสนจะภาคภูมิใจนั้นช่างดูน่าเกรงขามเกินกว่าที่คำบรรยายใดๆ ในมังงะจะเทียบได้