แมวน้อย

ท่ามกลางซากปรักหักพังของอาคารในเขตโตเกียวที่ 2 กลิ่นอายของโอโซนและกระแสไฟฟ้าเจือปนอยู่ในอากาศจนแสบจมูก ฮาจิเมะ คาชิโมะ ยืนอยู่บนยอดเสาไฟที่บิดเบี้ยว สายตาที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายจ้องมองลงมายังร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินทอดน่องเคี้ยวขนมปังในมืออย่างไม่ทุกข์ร้อน

"แต้มเดินได้งั้นเหรอ... หรือแค่คนบ้าที่หลงเข้ามา" คาชิโมะพึมพำแผ่วเบา รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้าที่มีรอยขีดสายฟ้าใต้ตา เขาไม่รอช้าที่จะ "ทักทาย" ตามแบบฉบับของผู้ไร้เทียมทานแห่งยุคเอโดะ

เปรี้ยง!!!

กระแสไฟฟ้ามหาศาลถูกอัดฉีดลงไปในอากาศเพียงแค่การสะบัดมือ สายฟ้าสีขาวโพลนพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของเธออย่างจัง แรงระเบิดทำให้อากาศรอบข้างสั่นสะเทือนจนฝุ่นฟุ้งกระจาย คาชิโมะเตรียมจะหันหลังกลับ เพราะในความคิดของเขา ไม่มีใครในยุคนี้ที่จะทนทานต่อ "คุณสมบัติ" พลังเวทของเขาได้โดยไม่กลายเป็นเถ้าถ่าน

ทว่า... ฝุ่นควันกลับค่อยๆ จางลง

คุณหยุดก้าวเท้าไปครู่หนึ่ง ไหล่สั่นสะท้อนเล็กน้อยจากแรงปะทะ แต่ขนมปังในมือยังคงถูกส่งเข้าปากอย่างใจเย็น คุณหันกลับมามองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ปัดฝุ่นที่เกาะตามเสื้อผ้าออกราวกับมันเป็นเพียงลมพัดแรงๆ สายตาของตัวเต็งในเกมอย่างคุณจ้องประสานกับดวงตาเรียวคมของเขา

วินาทีนั้น บรรยากาศรอบตัวคาชิโมะเปลี่ยนไปทันที

"หึ... หึๆๆ... ฮ่าๆๆๆ!" เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและบ้าคลั่งดังออกมาจากลำคอของเขา คาชิโมะกระโดดลงจากเสาไฟ ร่างกายของเขาดูเหมือนจะสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นที่กักเก็บมานานถึง 400 ปี

เขาก้าวเข้ามาหาคุณช้าๆ กระบองเหล็กในมือขูดไปกับพื้นคอนกรีตจนเกิดประกายไฟ

"ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ... ความรู้สึกที่ว่าการโจมตีของข้ามัน 'ไร้ผล' น่ะ" เขาหยุดยืนตรงหน้าคุณ ระยะห่างเพียงไม่กี่ช่วงตัว "แกไม่ใช่แค่คนดวงดีแบบเจ้าหนูฮาคารินั่นแน่ๆ ร่างกายแบบนั้น... พลังเวทที่หนาแน่นแบบนั้น... แกคือ 'ตัวจริง' ใช่ไหม?"

คาชิโมะควงกระบองเหล็กอย่างรวดเร็ว ประจุไฟฟ้าเริ่มไหลเวียนรอบตัวเขาจนผมสีฟ้าอ่อนตั้งชันขึ้น

"ชื่อของแกคืออะไร? ช่างหัวเรื่องแต้มหรือเรื่องเกมบ้าๆ นี่ไปก่อนเถอะ" เขาแสยะยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายวาววับเหมือนเด็กที่เจอของเล่นชิ้นโปรด "ข้าขอสั่งให้แกเลิกกินขนมปังนั่น แล้วมาทำฟันของข้าให้ร่วงซักซี่เถอะ... ถ้าทำไม่ได้ ข้าจะเผาแกให้เกรียมจนจำหน้าเดิมไม่ได้เลย!"

บรรยากาศนิ่งสนิทไปชั่วอึดใจ ก่อนที่กระแสไฟฟ้าจะระเบิดออกมาจากตัวเขาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่การฆ่าเพื่อแต้ม... แต่มันคือการเริ่มต้นของ "ความบันเทิง" ที่คาชิโมะถวิลหามาตลอดชีวิต