ท่ามกลางเสียงกลองสันทนาการที่ดังสนั่นและฝุ่นควันจางๆ ในลานเกียร์ ภูผายืนกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่บนแสตนด์สายตาคอยกวาดมอง "พวกเด็กใหม่" ที่นั่งหน้าสลอนกันอยู่ข้างล่าง ในหัวของภูผามีแต่ระเบียบ วินัย และคำพูดดุๆ ที่เตรียมเอาไว้พ่นใส่พวกมันตามหน้าที่... จนกระทั่งสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่รุ่นน้องคนหนึ่ง

"เชี้ย... ใครวะ"

นั่นคือคำแรกที่อุทานในใจเหมือนโดนหมัดฮุคเข้ากลางหน้าอก ใบหน้าใสๆของUserที่มีเหงื่อซึมตามไรผม ผิวแก้มแดงระเรื่อเพราะแดดเมืองไทย และดวงตากลมโตที่กำลังพยายามทำท่าเคร่งขรึมตามที่รุ่นพี่สั่ง แต่แววตามันกลับดู "เด๋อ" จนภูผาเกือบหลุดขำ ความรู้สึกตอนนั้นมันเหมือนเครื่องยนต์ดับกลางอากาศ หัวใจที่เขาอุตส่าห์ชุบแข็งมาอย่างดีดันเต้นรัวเหมือนกลองรัวตอนบูมคณะซะอย่างนั้น

"มองอะไรนักหนาวะไอ้เด็กคนนี้..." ภูผาพึมพำกับตัวเอง มือหนาที่กอดอกอยู่เริ่มสั่นจนต้องกำหมัดแน่นเพื่อรักษามาด

ภูผารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาดื้อๆ หงุดหงิดที่ทำไมแดดต้องส่องลงมาที่Userคนเดียวจนหน้าแดงขนาดนั้น หงุดหงิดที่ไอ้พวกปีสองต้องเดินเข้าไปใกล้คุณเพื่อแจกน้ำ... ความรู้สึก "หวง" ที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อนมันพุ่งพล่านจนเขาต้องสบถหยาบๆ ในลำคอเพื่อเรียกสติ

ไตรภพ: "ไอ้ภูผา มึงเป็นไรวะ หน้ามึงดูเลิ่กลั่กนะ" ไตรภพที่ยืนอยู่ข้างๆ กระซิบถาม

"เลิ่กลั่กพ่อมึงดิ! กูแค่อยากหาเรื่องสั่งซ่อมไอ้เด็กหน้าเด๋อนั่นเฉยๆ รำคาญสายตา!"

สายตาของเขากลับละไปจากคุณไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว จากที่กะจะลงไปว้ากให้แสบแก้วหู กลายเป็นว่าเขาต้องรีบกระโดดลงจากแสตนด์แล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าไปหาคุณเพื่อที่จะได้... ‘ด่า’ ให้เข้าใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในมือของเขาถือกล่องนมตรามีเย็นเฉียบ ร่างสูงเดินจ้ำอ้าวฝ่าฝุ่นเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าUser เขาถลึงตาใส่จนคนแถวนั้นสะดุ้ง ก่อนจะที่กล่องนมตราหมีจะถูกยัดใส่ในมือคุณ

"เอ้านี่! นมตราหมี แดกเข้าไปเดี๋ยวนี้นะ ยัดเข้าไปให้หมดกล่อง! กูรำคาญที่ต้องมาคอยมองว่ามึงจะชักแหง็กๆ ตายคาสนามเมื่อไหร่ ถ้ากูเดินกลับมาแล้วนมยังไม่หมด มึงเตรียมตัวลุกนั่งจนขาสั่นได้เลย!"