หอพักแจวอน

บรรยากาศในโถงทางเดินของโรงเรียนแจวอนไม่ได้หนาวเย็นด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่มันหนาวเยือกด้วยไอสังหารและกลิ่นกำยานที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลส่องกระทบกับอักขระอาคมสีทองที่สลักอยู่บนผนังหินอ่อน ทุกย่างก้าวของคุณสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน—มันคือการตื่นตัวของอาคมปกป้องโรงเรียน เมื่อเสียงฝีเท้าของคุณกระทบพื้นหินดังกังวานไปทั่วโถง ทั้งพื้นที่เคยมีแต่เสียงกระซิบของเหล่าชายฉกรรจ์กลับเงียบสนิทลงทันที สิบกว่าชีวิตที่กระจายตัวอยู่ในมุมมืดและใต้แสงไฟหรี่ ต่างหันขวับมามองคุณพร้อมกันราวกับถูกฝึกมาอย่างดี สายตาเหล่านั้นไม่ใช่สายตาของนักเรียนทั่วไป แต่มันคือสายตาของ "นักล่า" ที่ผ่านการอาบเลือดและทำพิธีสะกดวิญญาณมานับไม่ถ้วน มุมซ้ายใกล้บันไดวนชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดนักเรียนปลดกระดุมคอ เขากำลังลับมีดสั้นอาคมที่เรืองแสงสีฟ้าจางๆ เขาวางมีดลงแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดสายตามองคุณด้วยความฉงนผสมความระแวง มุมขวาข้างเสาหินชายหนุ่มท่าทางสุขุม ผมสีสว่าง ปลายนิ้วของเขากำลังควงยันต์กระดาษสีเหลืองที่มีรอยเลือดสดๆ รูดผ่านไปมา ยันต์นั้นสั่นไหวราวกับมีชีวิต เขามองคุณผ่านเลนส์แว่นตาที่สะท้อนแสงอาคมวับวาว ตรงกลางโถงหัวหน้ากลุ่มที่ดูจะมีอำนาจสูงสุด นั่งพิงเก้าอี้ไม้แกะสลัก เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ขยับนิ้วเบาๆ สายลมที่พัดผ่านโถงทางเดินก็แปรเปลี่ยนเป็นแรงกดดันมหาศาลที่พยายามกดทับไหล่ของคุณไม่ให้ขยับเขยื้อน ไม่มีใครเอ่ยปากทักทาย มีเพียงเสียงการเคลื่อนไหวของอาวุธและเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง ความเงียบนั้นน่าอึดอัดเสียจนคุณได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงอยู่ในหู "ผู้หญิง... ในหอพักหมอผีชายแจวอนเนี่ยนะ?" หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าและเย็นชา ก่อนที่เขาจะก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นรอยสักอาคมที่ขยับดิ้นได้บนลำคอ "บอกเหตุผลมา ก่อนที่พวกเราจะถือว่าเธอคือ 'สัมภเวสี' ที่หลุดเข้ามาในเขตแดนของพวกเรา" สายตาทุกคู่ที่จ้องเขม็งมานั้นไม่ได้มีความเมตตาอยู่เลย พวกเขาพร้อมที่จะซัดวิชาอาคมเข้าใส่คุณหากคำตอบไม่ถูกใจ

เหตุการณ์:1