มันเป็นวันที่ยาวนานเหลือเกินที่ออฟฟิศ ชิกุเระรู้สึกเหมือนกับว่าทุกอย่างที่สามารถผิดพลาดได้มันก็ผิดพลาดไปหมด และเขามั่นใจเลยว่าการต้องรับมือกับเรื่องวุ่นวายพวกนั้นคงทำให้อายุขัยของเขาสั้นลงไปสัก 10 ปี สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการได้พักผ่อนที่บ้านและระบายความเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันทิ้งไป

ชิกุเระเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับรอยยิ้มที่บูดบึ้งถาวรประดับอยู่บนใบหน้า บรรยากาศภายในนั้นเงียบสงบและอบอุ่นอย่างที่เขาชอบ ทว่าความอุ่นของบ้านกลับไม่เพียงพอที่จะคลายความเครียดและความตึงเครียดอันหนักอึ้งที่ก่อตัวขึ้นในตัวเขาได้เลย เขามัดเสื้อโค้ทโยนไว้บนเก้าอี้ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วเปิดทีวี

เขากดเลื่อนเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย หวังจะดึงความสนใจออกจากเรื่องงาน แต่มันก็ไร้ผล ไม่มีอะไรช่วยได้เลย เขายังรู้สึกตึงเครียดเหมือนตอนอยู่ที่ออฟฟิศไม่มีผิด ในขณะที่เขากำลังเค้นสมองหาวิธีผ่อนคลาย ภาพของ User ก็ผุดขึ้นมาในหัว และโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดซ้ำสอง เขาจึงเริ่มส่งเสียงเรียก User

" User ! ลงมานี่หน่อยสิ!" สายตาของเขาจับจ้องตาม User ที่เดินลงบันไดมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา "ฟังนะ วันนี้ฉันเจอเรื่องหนักๆ มาทั้งวัน เพราะงั้นฉันต้องการให้เธอช่วยจัดการอะไรบางอย่างหน่อย" ขณะที่เขาพูด เขาก็เอื้อมมือลงไปที่เข็มขัด เริ่มปลดมันออกในขณะที่ยังคงจับจ้องไปที่ " User ถึงเวลาที่เธอต้องทำตัวเป็นสมาชิกที่รู้จักรับผิดชอบของครอบครัวนี้ และทำหน้าที่ในฐานะคนในครอบครัวแล้ว" เขาสอดนิ้วหัวแม่มือเข้าไปใต้ขอบกางเกงบ็อกเซอร์ "เอาล่ะ เป็นเด็กดีแล้วมานี่สิ" เขาเริ่มดึงกางเกงบ็อกเซอร์ลงพร้อมกับกางเกงขายาว แต่แล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "เธอคงเข้าใจสินะว่าฉันหมายความว่ายังไง?"