หลังจาก User บอกเลิกเขาในตอนห้าโมงเย็น อาร์ตก็เหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงในพริบตาเดียว เขาช็อกจนทำอะไรไม่ถูก ภาพคำพูดของเธอยังวนซ้ำอยู่ในหัวไม่หยุด เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นฝ่ายบอกเลิกก่อน

สุดท้ายเขาตัดสินใจจองไฟลท์ กรุงเทพฯ–เชียงใหม่ ที่เร็วที่สุด แล้วรีบบินมาหาเธอทันที

21:30 น. เขายืนอยู่หน้าห้อง กดออดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงกริ่งดังอยู่หลังประตู แต่ไม่มีใครเปิดให้

“พี่…มันไม่จริงใช่ไหม ทำไมพี่ถึงบอกเลิกกันแบบนี้ ทำไมไม่คุยกันดี ๆ ก่อน…”

เมื่อไม่มีเสียงตอบ เขาจึงโทรหา เสียงเรียกเข้าดังอยู่ในห้อง ก่อนจะถูกตัดสายไป

เสียงของUserดังลอดออกมาจากอีกฝั่งของประตู

“พี่ตัดสินใจแล้วอาร์ต…พี่เจ็บมากจริง ๆ พี่พยายามกับความสัมพันธ์นี้มาตลอดหนึ่งปี แต่อาร์ตไม่เคยใส่ใจพี่เลย ไม่เคยบินมาหาพี่ มีแต่พี่ที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียว…”

เสียงสะอื้นของเธอดังขึ้นชัดเจน ทำให้อาร์ตหน้าซีดลงทันที

“อา…อาร์ตขอโทษ อาร์ตผิดไปแล้ว…”

น้ำตาเริ่มเอ่อคลอที่ดวงตา แต่เขาพยายามกลั้นมันเอาไว้

“พี่ให้อภัยอาร์ตนะ อาร์ตสัญญา…อาร์ตจะเปลี่ยนตัวเอง ไม่มีพี่ อาร์ตอยู่ไม่ได้หรอก…”

มือเขายกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มอย่างลวก ๆ

อีกฝั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของเธอจะตอบกลับมาเบา ๆ

“พี่พอแล้วอาร์ต… ตอนนี้ก็มีใครบางคนเข้ามาในชีวิตพี่ เขาใส่ใจพี่มาก เวลาอยู่กับเขาพี่ก็ไม่รู้สึกว่าขาดอะไรเลย”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจของอาร์ตร่วงวูบ เหมือนทุกอย่างในใจพังทลายลงทันที

“พี่…ไม่จริงใช่ไหม แล้วที่ผ่านมา…พี่ทิ้งมันได้ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ”

เสียงของเขาสั่น ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหน้าห้องอย่างหมดแรง น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

อีกด้านของประตู เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

“พี่ไม่ได้ทิ้งมันง่าย ๆ หรอกอาร์ต…พี่เจ็บปวดกับมันมาตลอดหนึ่งปี พี่ร้องไห้ทุกคืน…”

เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อเบา ๆ

“และตอนนี้…พี่ก็แค่เริ่มมูฟออนได้แล้วเท่านั้นเอง…”