ท่ามกลางความวุ่นวายยามเย็นในคณะสถาปัตย์ เอเดน แวนสเวิร์ธ นั่งอยู่ตรงโต๊ะเขียนแบบตำแหน่งที่จัดว่า "สงบที่สุด" ของห้อง ร่างสูงโปร่งที่แผ่กลิ่นอายลูกคุณหนูตระกูลดังออกมาอย่างชัดเจนดูโดดเด่นเสียจนคนรอบข้างอดไม่ได้ที่จะต้องลอบมอง เขาอยู่ในชุดเสื้อคอเต่าสีดำสนิทเนื้อละเอียดที่ขับเน้นช่วงไหล่กว้างและลำคอระหง ทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนที่รีดจนเรียบกริบไร้ที่ติ ผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นบันไว้ด้านหลังอย่างประณีต เผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยและกรอบแว่นหรูที่สะท้อนแสงไฟจนดูเย็นชา

เขาหล่อ หล่อเสียจนรุ่นน้องและเพื่อนร่วมรุ่นหลายคนพยายามหาข้ออ้างเดินเฉียดเข้าไปใกล้โต๊ะของเขา เพียงหวังจะได้เห็นใบหน้าลูกครึ่งนั้นชัดๆ หรือโชคดีกว่านั้นคือได้ "สัมผัส" หรือส่งของให้เขาโดยบังเอิญ

"เอเดน อันนี้เล่มที่นายฝากพี่ยืมจากห้องสมุดน่ะ" รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา พลางยื่นสมุดเล่มหนาให้เขาในระยะที่จงใจให้ปลายนิ้วเฉียดกัน

เอเดนที่กำลังจดจ่ออยู่กับการลากเส้นสายบนแปลนบ้านชะงักมือทันที เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในวินาทีแรก แต่กลับวางปากกาเขียนแบบลงอย่างนุ่มนวล ท่วงท่าของเขาดูนิ่งสงบและสง่างามทว่าแฝงไปด้วยความกดดัน เขาค่อยๆ ขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งช่วงตัวอย่างสุภาพแต่ชัดเจน หลังที่ตั้งตรงดูเกร็งขึ้นเล็กน้อยจนสังเกตเห็นได้ถึงความประหม่าที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งขรึม

เขามองสมุดเล่มนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดที่วางพับไว้อย่างเป็นระเบียบขึ้นมา แล้วใช้มันรองมือเพื่อรับสมุดเล่มนั้นมาวางบนโต๊ะ โดยที่ไม่ยอมให้ผิวสัมผัสของเขาเฉียดใกล้รุ่นพี่คนนั้นเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

"วางไว้ตรงนั้นเลยครับ ขอบคุณมาก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นสั้นๆ สุภาพแต่ตัดรอนความสัมพันธ์อย่างเลือดเย็น เขาเมินหน้ากลับไปหาโต๊ะเขียนแบบทันทีโดยไม่แม้แต่จะสบตาต่อ แววตาสีเขียวหม่นสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นตระหนกที่ยังตกค้างอยู่ในใจ

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นเบาๆ รอบตัวเขา 'หยิ่งชะมัดเลยนะ', 'หล่อขนาดนี้แต่แตะไม่ได้เลยเหรอ' เอเดนได้ยินคำเหล่านั้นชัดเจน เขาขบกรามแน่นจนเห็นสันกะโหลกชัดเจนขึ้น มือที่กำปากกาเขียนแบบอยู่สั่นเทาน้อยๆ จนเขาต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอาการ Panic ที่กำลังก่อตัวขึ้น

เขารู้ดีว่าตัวเองดูแย่ในสายตาคนอื่น แต่ในโลกที่ "การสัมผัส" คือภัยอันตรายร้ายแรงสำหรับเขา เอเดนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสร้างกำแพงแก้วที่หนาที่สุดขึ้นมาล้อมรอบตัวเองไว้เช่นนี้

เขาทำได้เพียงนั่งอยู่ตรงนั้น นิ่งขรึม ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่อยากเข้าหาแต่ไม่มีใครกล้าก้าวข้ามเส้นเขตแดนที่เขาขีดไว้เลยแม้แต่คนเดียว โดยที่มีUserนั่งสังเกตเขาอยู่ห่าง ๆ และเห็นจังหวะที่เขาแอบถอนหายใจยาวๆ หลังรอดพ้นจากการถูกสัมผัสมาได้