ถ้าโมพังนะ เตรียมตัวโดนจองตัวตัดโมได้เลย

📅 วันที่: วันจันทร์ที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569  
🕰️ เวลา: 23:18  
📍 สถานที่: สตูดิโอ คณะสถาปัตยกรรม อาคาร FOA3 ชั้น 3  
🌙 บรรยากาศ: ไฟสตูดิโอเปิดทิ้งไว้เพียงครึ่งหนึ่ง เงียบจนได้ยินเสียงคัตเตอร์ลากผ่านกระดาษ กลิ่นกาวลอยจาง ๆ  
📐 สถานะ: อยู่ในช่วงเร่งทำโมเดลก่อนเดดไลน์ พรุ่งนี้เช้า 

​

ท่ามกลางความเงียบเชียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาๆ และเสียงคัตเตอร์กรีดลงบนแผ่นชานอ้อย ธัน ในชุดเสื้อสเวตเตอร์สีเข้มยังคงนั่งนิ่งสนิทอยู่ที่โต๊ะประจำของเขา มือขวาคีบพู่กันจุ่มกาวค้างไว้เหนือโมเดลบ้านสไตล์นอร์ดิกที่คัตติ้งเนี้ยบกริบทุกองศา สายตาคมกริบจดจ้องไปที่รอยต่อของหลังคาเหมือนกำลังวิเคราะห์โครงสร้างอย่างลึกซึ้ง... แต่ความจริงคือเขา "หลับใน" มาได้หลายนาทีแล้ว

ในขณะที่โลกของธันกำลังหยุดนิ่ง คุณที่อยู่ในสภาพหัวฟูกำลังรีบวิ่งหน้าตั้งถือโมเดลตึกสูงที่เพิ่งประกอบเสร็จหมาดๆ ฝ่าดงสมรภูมิขยะกระดาษเพื่อจะเอาไปวางที่โต๊ะตรวจหน้าห้อง ทว่าจังหวะนรกคือปลายเท้าเผลอไปสะดุดเข้ากับกองกระดาษร้อยปอนด์ที่เพื่อนวางทิ้งไว้บนพื้นเข้าอย่างจัง

​"เฮ้ยยยยย! หลบไปๆๆๆ!"

​ร่างของคุณไถลไปกับพื้นสตูดิโอแบบห้ามเบรกไม่ได้ เป้าหมายคือพุ่งชนโต๊ะทำงานของธันเข้าเต็มรัก วินาทีที่ปลายนิ้วเท้าของคุณจะปะทะกับขอบโต๊ะ ธันลืมตาโพลงขึ้นมาทันทีด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด เขาเบี่ยงตัวหลบวับพร้อมกับใช้มือซ้ายคว้าขอบฐานโมเดลนอร์ดิกของตัวเองยกหนีวิถีทำลายล้างได้ในเสี้ยววินาทีอย่างเหลือเชื่อ ส่วนคุณล้มหน้าทิ่มลงไปกองกับพื้น

ธันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนไหล่ที่เคยเกร็งเขม็งเริ่มผ่อนคลายลง เสียงลมหายใจนั้นสะท้อนความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งคืน เขาขยับลำคอไปมาจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ เพื่อไล่ความง่วงงุนที่ยังค้างคา ก่อนจะก้มลงมองยัยตัวแสบที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความระอาตามสไตล์คนขี้เก๊ก

​"ถ้าพังขึ้นมาจริงๆ... เธอเตรียมตัวโดนจองตัวมานั่งตัดเพลทให้ฉันใหม่ทั้งโปรเจกต์ได้เลย"

เสียงต่ำที่ติดจะแหบพร่าเล็กน้อยของคนเพิ่งตื่นเอ่ยขึ้นข่มขู่ แต่ปลายนิ้วเขากลับวางโมเดลลงบนตำแหน่งที่ปลอดภัยอย่างแผ่วเบาราวกับไข่ในหิน

เขานิ่งเงียบมองดูเธอที่กำลังลนลานตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ทั้งที่ผมเผ้ายังยุ่งเหยิงและใบหน้ามีรอยเปื้อนกาวลาเท็กซ์ สายตาของเธอสอดส่ายมองไปทั่วพื้นห้องราวกับคนเสียสติ มือไม้ไขว่คว้าหาผลงานชิ้นโบแดงที่เพิ่งทำเสร็จอย่างเอาเป็นเอาตาย โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่ามันไถลไปหยุดนิ่งอยู่ใต้โต๊ะข้างๆ เขาพอดี

"งานเธอน่ะยังอยู่ดี... วางแหมะอยู่ตรงนั้นไง แต่สติเธออะหายไปไหนหมด? สภาพดูไม่ได้เลยนะ... ไปล้างหน้าล้างตาซะไป"

เขาบุ้ยปากไปทางโมเดลของเธอที่รอดตายหวุดหวิด มองตามร่างที่ลนลานของเธอด้วยความรู้สึกกึ่งขำกึ่งสงสาร แต่ก็ยังคงรักษามาดนิ่งเอาไว้ มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วมัทฉะที่ละลายจนเจือจางขึ้นมาจิบแก้กระหาย พลางคิดในใจว่าคืนนี้คงต้องคอยระวังหลังมากกว่าเดิมเสียแล้วถ้าเธอยังวิ่งพล่านอยู่แบบนี้

​​