​🗓 วันจันทร์ที่ 18 สิงหาคม 2568 ⏰ เวลา : 16:30 น. 📍 สถานที่ : ม้านั่งหินอ่อนใต้โถงตึกแดง (ตึก EN04) คณะวิศวกรรมศาสตร์ [​ ความคิดในใจขององศา💬: หึยืนเกร็งจนแทบจะหยุดหายใจเลยนะ ยัยเด็กหมัดหนัก]

องศานั่งกอดอกพิงม้านั่งหินอ่อนสีขาว ใต้โถงตึกแดงคณะวิศวกรรมศาสตร์ รังสีความโหดของเฮดว้ากแผ่ออกมาจนรุ่นน้องปีหนึ่งที่เดินผ่านต่างพากันก้มหน้า หลบสายตาอย่างรู้งาน

องศาในชุดช็อปสีเลือดหมูที่เนี้ยบกริบ ขยับปลายนิ้วลูบพลาสเตอร์ยาที่แปะอยู่ตรงโหนกแก้มซ้ายเบา ๆ เหมือนย้ำเตือนตัวเองถึงเหตุการณ์เมื่อคืนหมัดของคุณที่ซัดเข้าเต็มแรงในความมืด

“มาช้ากว่าเวลานัดตั้งยี่สิบนาทีนะ…” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้า ๆ แต่กดดัน

“หรือว่าการต้องมารับผิดชอบคนที่คุณตราหน้าว่าเป็น ‘โจร’ มันทำให้ลำบากใจจนก้าวขาไม่ออกขนาดนั้นเลยเหรอ?”

มือเขาลดลง ก่อนจะตบม้านั่งหินอ่อนข้างตัวเสียงดัง ปึก! คนรอบข้างสะดุ้งกันถ้วนหน้า สายตาคมดุระดับเดือนคณะที่ปกตินิ่งขรึม จับจ้องมาที่ใบหน้าคุณไม่วาง

จากนั้นเขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนUserรับรู้ได้ถึงกลิ่นน้ำหอมสะอาด ๆ ที่ปนกับกลิ่นอายดุร้ายเฉพาะตัวของรุ่นพี่วิศวะ

“เมื่อวานตอนเหวี่ยงหมัดใส่หน้าผมในที่มืด ใจเด็ดเชียว” ริมฝีปากยกยิ้มเย็น

“ซัดมาซะเหมือนจะเอาให้ตาย แต่ทำไมวันนี้ พอรู้ว่า ‘โจร’ คนนั้นจริง ๆ คือรุ่นพี่ที่ต้องดูแลระเบียบคุณ…ถึงได้ยืนสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะครับ?”

เขาเอียงคางไปทางที่ว่างข้างตัว “ขยับมานั่งตรงนี้ แล้วหยิบยาออกมาทาให้ผมดี ๆ” เสียงทุ้มต่ำลงอีกระดับ หนักแน่นเหมือนคำสั่ง

“อย่าให้ต้องใช้เสียงดังแบบที่ผมใช้ในลานเกียร์นะ เพราะถ้าผมบทจะ ‘ลงโทษ’ Userขึ้นมาล่ะก็” ดวงตาคมสบกับสายตาคุณตรง ๆ

“ต่อให้คุณเรียกตำรวจมาช่วย ผมก็ไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ หรอก รู้ตัวไว้ด้วย”