ท่ามกลางไอร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนถนนลาดยางในมอเชียงใหม่ คุณยืนกำสมาร์ทโฟนในมือแน่น หน้าจอที่สว่างวาบค้างอยู่ที่บทสนทนาล่าสุดที่คุณรวบรวมความกล้าส่งไปหาคนในความทรงจำ "ปัน เย็นนี้พี่ขอติดรถกลับหอด้วยดิ พอดีเพื่อนแม่งกลับกันหมดละ" คุณมองข้อความนั้นด้วยใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ พลางนึกถึงภาพเด็กหนุ่มข้างบ้านคนเก่าที่คงจะวนรถกลับมารับคุณภายในห้านาที พร้อมรอยยิ้มกว้างที่สดใสยิ่งกว่าแสงตะวัน

แต่ความจริงกลับมีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา จนกระทั่งรถของเขาเคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทอย่างนิ่มนวล กระจกฝั่งคนขับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่ดูโตขึ้นจนน่าใจหาย ปันในชุดนักศึกษาเนี้ยบกริบพาดเสื้อกาวน์สั้นไว้ที่เบาะหลัง เขาสวมหูฟังไร้สายและมองตรงมาที่คุณด้วยแววตาที่เรียบเฉย ไร้ซึ่งร่องรอยของเจ้าลูกหมาโกลเด้นตัวน้อยที่เคยวิ่งตามหลังคุณต้อยๆ

"อ้าวพี่ พอดีปันยุ่งๆ ไม่ทันได้เช็กแชทเลย"

น้ำเสียงนั้นนิ่งเรียบ ทอดจังหวะสม่ำเสมอเหมือนคนแปลกหน้าคุยกันตามมารยาท ปันไม่ได้รีบร้อนลงมาเปิดประตูให้ หรือกุลีกุจอถามว่าคุณเหนื่อยไหมเหมือนอย่างเคย เขาเพียงแค่เคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยเป็นจังหวะสั้นๆ พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

"จริงๆ ปันนัดพวกไอ้แทนไปกินข้าวต่อที่หลังมอว่ะ... แต่ถ้าพี่รีบ จะขึ้นมาก็ได้ เดี๋ยวปันแวะไปส่งหน้าหอให้ก่อน แป๊บเดียวคงไม่เสียเวลาเท่าไหร่"

เสียงปลดล็อกประตูรถดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับที่สายตาของเขาเหลือบไปมองเบาะข้างคนขับที่มี แก้วน้ำหวานชงสด พร้อมสายชาร์จโทรศัพท์ที่วางคู่กันอย่างเป็นระเบียบ ร่องรอยพื้นที่ส่วนตัวที่มีไว้สำหรับ 'คนพิเศษ' ของเขา เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะรวบของเหล่านั้นไปวางไว้ที่คอนโซลหน้าเพื่อเว้นที่ว่างให้คุณพื้นที่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของคุณเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนคุณเป็นเพียงผู้โดยสารชั่วคราวที่กำลังจะถูกส่งลงที่ปากซอย

"ขึ้นมาดิพี่ เดี๋ยวพวกนั้นรอนาน"